Μάρκος Μπόλαρης: Το τέλος της Πολιτικής;

Σχόλιο

Του Μάρκου Μπόλαρη*

Είχε προκαλέσει εκτενείς συζητήσεις.

Διεθνώς.

«Το τέλος της Ιστορίας και ο τελευταίος άνθρωπος», του Yoshihiro Francis Fucuyama.

Έφθασε;

Αντικρουόμενες οι τοποθετήσεις, οι προσεγγίσεις, οι αναλύσεις, οι πολεμικές, οι αντιρρήσεις.

Καθώς όμως συνεχίζουμε την πορεία στον αιώνα, κι ο Ελύτης ρωτάει εναγώνια και ξαναρωτά τον ποιητή να μας πει ,  με τους δικούς του ευαίσθητους αισθητήρες, στον αιώνα τούτο τι βλέπει,  έχει σημασία  σε μια χώρα που βαλτώνει , βυθίζεται σε τενάγη αθλιότητας κι υποκρισίας, σε μια χώρα που βιώνει την ανυπόφορη μπόχα της σωρευμένης κόπρου του Αυγεία της δημόσιας σφαίρας, να μιλήσουμε στα fora  για την Πόλη και τους Πολίτες της,  για την Πολιτική και τους Πολιτικούς της!

Η ζοφερή εικόνα του δημόσιου χώρου, απαξιωτική για την Χώρα και τους εν αυτή, είναι η ίδια που επιτακτικά θέτει επί της τραπέζης το ερώτημα , στο οποίο απάντηση εναγώνια αναζητά ο ποιητής,  το ερώτημα, μήπως βιώνουμε

Το Τέλος της Πολιτικής;

Δεν είναι σχήμα λόγου! Έκφραση αγωνίας συνιστά!

Η Πολιτική προϋποθέτει Πολίτες, πολίτες εν επιγνώσει ευθυνών και νομίμων δικαιωμάτων, πολίτες ως οργανικά μέλη της Πόλης, της κοινωνίας, της Χώρας,  πολίτες με γνώση, με γνώμη, με παρουσία, με συμμετοχή, πολίτες που εν όψει της ανάγκης διαχείρισης των Κοινών, επιλέγουν άξιους αυτής της διαχείρισης πολιτικούς!

Η Πόλη, κι η Πολιτική,

όπως μια για πάντα το ξεκαθάρισε ο Περικλής στο κορυφαίο κείμενο της Δημοκρατίας, αξεπέραστο σημείο αναφοράς στους αιώνας, στον Επιτάφιό του,

δεν υφίστανται ως έννοιες όταν ο πολίτης ιδιωτεύει! Όταν ο πολίτης αρνείται να συμμετάσχει στα της Πόλεως Κοινά είτε από φόβο, είτε από αδιαφορία είτε από σκοπιμότητα είτε από συναλλαγή και δολιότητα, τούτον η Δημοκρατία τον θεωρεί και τον κηρύσσει άτιμο της Πόλης , ανάξιο της Πατρίδας!

Εξ ου και η λέξη idiot στην αγγλική και γαλλική, συνώνυμη του ηλίθιος, εξ ου και η βαρεία ψυχιατρεία νόσος που ιδιωτεία καλείται!

Κι όταν, αλλοίμονο, το επικρατούν σύστημα, σύστημα ολιγαρχικό στα χέρια των ολίγων του χρήματος, που ελέγχουν τα μέσα μαζικής χειραγώγησης της μάζας, βλέπετε δεν αναφέρονται σε ενημέρωση του Λαού ή των Πολιτών, αλλά σε άβουλη κι ανώνυμη μάζα,

όταν τούτο το σύστημα επιχειρεί συστηματικά την υποβάθμιση κάθε δημοκρατικής διαδικασίας, σε οποιοδήποτε επίπεδο αυτοδιοικητικό και δημοτικό, περιφερειακό και εθνικό, κομματικό κι άλλως πως θεσμικό,

όταν αυτή η συνεχής υποβάθμιση κι απαξίωση λήψεως δημοκρατικών αποφάσεων για το παρόν και το αύριο, για την οικονομία και την ανάπτυξη , για την παιδεία και τον πολιτισμό, για την άμυνα και τα εθνικά μας ζητήματα, γίνεται προνόμιο ιδιοτελών ομάδων,

τότε γίνεται φανερό ότι αδρανοποιούνται οσημέραι περισσότεροι πολίτες, σιωπούν, ήγουν ιδιωτεύουν, ώστε με ιδιώτες τους πολίτες ακυρώνεται η Πολιτική κι εν ταυτώ η Πόλη, οι δε πολιτικοί υποβαθμίζονται σε υπαλλήλους της Ολιγαρχίας!

Τούτη η αναίσχυντη έλλειψη στοιχειώδους ευαισθησίας για ανάληψη ευθυνών από Υπουργούς,

τούτη η μετατροπή της δημόσιας σφαίρας σε δηλητηριώδη κόλαση απερίγραπτης ανηθικότητας,

τούτη η ευκολία με την οποία αφεθήκαμε να παρασυρθούμε σε βορβορώδη αντιπαράθεση εν είδει λασποπολέμου,

απλώς εξαχρειώνει τα του δημόσιου χώρου, ευτελίζει τα της καθημερινότητας και της θεσμικής ζωής της χώρας,

αναδεικνύει όμως ταυτόχρονα το βάθος της τεράστιας κρίσης όλων όσων με το star system της κόπρου της ολιγαρχίας, επιχειρούν να ακυρώσουν και να υποβαθμίσουν ένα Λαό που περπάτησε περήφανος στους αιώνες.

Έτσι γίνεται σαφές πώς είναι πολλοί οι ισχυροί, οι ολίγοι του πλούτου, οι ολίγοι των media, που επιχαίρουν για την καταβαράθρωση της πολιτικής δημοκρατικής ζωής που στέλνει σε ιδιωτεία τους πολίτες!

Ναι, είναι σαφές ότι θα ήθελαν πάρα πολύ να διατυπωθεί ως διαπίστωση, ως αγγελτήριο  θανάτου το Τέλος της Πολιτικής!

Όμως ευτυχώς!

Όχι, δεν βιώνουμε το τέλος της Πολιτικής.

Έχετε έγνοια.

Το κατάντημα των Αθλίων της παραπολιτικής και των αφεντικών τους είναι αυτό που δύσοσμα κατακλύζει την ατμόσφαιρα!

Κι είναι δική μας η ευθύνη, δικός μας ο αγώνας, δική μας η δουλειά, και το ξέρουμε ότι για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή, για να στείλουμε, διορθώνω, ενεστώς διαρκείας, να στέλνουμε το μήνυμα ότι

Είμαστε εδώ!

Με πίστη σε όσες αξίες κι αρχές παραλάβαμε, αρχές Δημοκρατίας και Ελευθερίας, Πολιτισμού και Γλώσσας, Ανθρωπιάς κι Ανοιχτών οριζόντων,

αυτές της αξίες για τις οποίες δόθηκε και κερδήθηκε ο Αγώνας στα 1821,

αγώνας κατά τον οποίο οι πατεράδες μας, όπως διατύπωσε ο Αρχιστράτηγος της Επανάστασης στη Μακεδονία ο Εμμανουήλ Παππάς, «ήγειραν το λάβαρο του Σταυρού και λαβόντες τα όπλα,  εξηγέρθησαν «!

Συνεχίζουμε!

 

*Μάρκος Μπόλαρης. Νομικός – Πρώην Υπουργός

Οι απόψεις που δημοσιεύονται στο reformer.gr είναι προσωπικές και εκφράζουν τον συγγραφέα.

Στη συνέχεια

Σχετικά Άρθρα

Συζήτηση σχετικά με post