Της Μαρίας Σμιλίδου

Επτά χρόνια στον ρυθμό των μνημονίων. Επτά χρόνια που μας έκαναν φτωχότερους αλλά ίσως και σοφότερους, κατά τι. Επτά χρόνια μόνο ανηφόρα. Κυρίως, ψυχική ανηφόρα. Κατηγορηθήκαμε και εκτεθήκαμε -άλλοτε και αυτοβούλως, αυτομαστιγωθήκαμε, μπήκαμε στο στόχαστρο των εταίρων μας εκατοντάδες φορές γίναμε τα μαύρα πρόβατα και το παράδειγμα προς αποφυγήν και αν μη τι άλλο, εισάγαμε την έννοια του –exit, που από Grexit έγινε Brexit, Frexit, Italexit και σίγουρα έρχονται προσεχώς νέες παραλλαγές του κύριου συνθετικού που προοιωνίζονται περισσότερες μεταλλάξεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Όμως, ό,τι και να περνούσαμε- με ασήκωτα χαράτσια, ανεργίες και κυρίως εθνική ξεφτίλα- ούτε μία φορά δεν διανοηθήκαμε ότι μπορούμε να σταθούμε στα πόδια μας χωρίς βοήθεια. Και αν η κάλπη του δημοψηφίσματος είχε μια τέτοια … εσάνς, ήταν απλώς κάτι σαν ένα είδος κάποιας απροσδιόριστης εθνικής επιθυμίας να μην εγκλωβιστούμε σε χειρότερα. Και ακριβώς επειδή ήταν τόσο αφελώς απροσδιόριστη και η κυβερνητική πρόθεση , έγινε κουρέλι η λαϊκή επιθυμία και τελικώς βορά στην επιχειρηματολογία της πολιτικής όξυνσης.

Δικαίως θα σκεφτούμε οι περισσότεροι, αφού είμαστε μια χούφτα Έλληνες, περιτριγυρισμένοι από αλλοπρόσαλλους γείτονες με τάσεις επιθετικές και συνάμα φτωχοί, χρεωμένοι και εξαρτημένοι. Αυτό το τελευταίο, το «εξαρτημένοι» είναι –πιστεύω – η αχίλλειος πτέρνα μας. Με την έννοια ότι αυτό δεν μας πόνεσε ποτέ αρκετά. Το κατάπιαμε, το συνηθίσαμε, το ομολογήσαμε ως αναγκαίο κακό. Μας έφτανε που αισθανόμασταν μέλη της Ευρωπαϊκής οικογένειας. Αν μη τι άλλο θα έχουμε εμείς και τα παιδιά μας ασφάλεια.

«Η αγκαλιά της ΕΕ μας στηρίζει με δάνεια και λειτουργεί ως ασπίδα έναντι των τουρκικών διαθέσεων. Αυτό μου έλεγαν όταν ήμουν νεότερη κατά 7 χρόνια. Αυτό έλεγα και εγώ μέχρι πρότινος. Τώρα που ο Ερντογάν κουρελιάζει φραστικά τη Συνθήκη της Λωζάνης, γιατί οι ευρωπαίοι εταίροι μας έχασαν τη μιλιά τους; Μα ούτε κουβέντα ; Τίποτα ; Αφωνία; Και η αγκαλιά που λέγαμε; Τι δεν είμαστε Ευρωπαϊκή οικογένεια; Δεν υπάρχει; Όταν τελειώσει ο εφιάλτης, σας παρακαλώ ξυπνήστε με.