“Ο Δήμαρχος συχνά δεν έχει τις αρμοδιότητες να κάνει κάτι. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι δεν πρέπει να εμπλακεί σε κάτι που δεν είναι αρμοδιότητά του. Γιατί, εφόσον κάτι είναι μέσα στον δήμο, εφόσον αφορά τους δημότες σου, εφόσον είναι αγωνία μιας πόλης, δεν μπορείς να κλείνεις τα μάτια σου σε αυτό, αντίθετα, μπορείς να κάνεις πολλά πράγματα. Το πρώτο είναι ότι μπορείς να φέρεις εσύ ως Δήμαρχος ένα νομοσχέδιο στη Βουλή. Εάν διαφωνείς με αυτό που λέει η κυβέρνηση για το Airbnb, μπορείς να φτιάξεις ένα νομοσχέδιο και να το καταθέσεις και να πεις “εμείς θέλουμε σε κάθε γειτονιά της Αθήνας έναν περιορισμό στο πόσα διαμερίσματα μπορούν να μπουν στο Airbnb”. Δεν μπορείς να το ψηφίσεις, αλλά μπορείς να το καταθέσεις και να προσπαθήσεις να δημιουργήσεις συμπράξεις. Το έχω δει να γίνεται και εάν έχεις δίκιο σε αυτό που λες, μπορείς να το περάσεις. Πολύ συχνά στη Βουλή έρχονται νομοσχέδια ή έρχονται τροπολογίες από φορείς οι οποίοι πιστεύουν ότι είναι κάτι λάθος στο παρόν νομοσχέδιο. Μπαίνεις μέσα, το παλεύεις και το εντάσσεις σε ένα νομοσχέδιο. Όταν είχαμε κάνει εμείς το νομοσχέδιο για τον κινηματογράφο, υπήρχαν φορείς που μας είπαν τι θα ήθελαν να δουν μέσα σε αυτό. Και εκεί, μπορούσες πράγματι να εντάξεις θέματα που θεωρούσες ότι δυνάμωναν το νομοσχέδιο. Ένας δήμαρχος έχει θεσμική δυνατότητα να παίρνει τέτοιες πρωτοβουλίες, ιδιαίτερα όταν είσαι Δήμαρχος της Αθήνας. Το Πεδίον του Άρεως, που είναι ένα πάρκο μέσα στον Δήμο της Αθήνας, είναι αρμοδιότητα της Περιφέρειας. Ξέρετε πώς κινητοποιήθηκε η Περιφέρεια; Ουσιαστικά όταν οι κάτοικοι με δυο κανάλια και μερικούς επώνυμους είπαν μέχρι εδώ και βγήκαν έξω, κινητοποιήθηκαν και ανάγκασαν την περιφέρεια να αντιδράσει. Σε αυτή την προσπάθεια εγώ θεωρώ ότι ο δήμαρχος πρέπει να πρωτοστατεί. Να είναι εκεί μπροστά και να λέει, εγώ θα παλέψω ώστε κάτι που είναι άσχημο στον Δήμο μου, ακόμη και εάν δεν είναι δική μου αρμοδιότητα, να διορθωθεί. Αυτό μπορείς να το κάνεις”.
“Το 2016 και το 2018, η Ελλάδα πέρασε δυο νομοσχέδια με τα οποία πραγματικά καινοτομεί ως προς τον τρόπο που έχει θεσμοθετηθεί η δημιουργία ενεργειακών κοινοτήτων. Τι είναι ενεργειακή κοινότητα; Είναι μια κοινότητα ανθρώπων, επιχειρήσεων, Δημοσίων Οργανισμών, που συμφωνούν ότι θα παράξουν την ενέργεια που θα καταναλώσουν με εναλλακτικές μορφές ενέργειας. Στις κοινότητες αυτές, γίνεται η επένδυση στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και αφότου ξεπληρώσεις την επένδυση, το ηλεκτρικό πια που καταναλώνεις, είναι τσάμπα, διότι έχεις αποσβέσει την επένδυση και όλη η ενέργεια έρχεται απ’ τον ήλιο, από τον αέρα. Το πρόβλημα όμως, είναι ότι και οι επιχειρήσεις και οι πολίτες, πολύ συχνά δεν έχουν το κίνητρο, τη δύναμη, να ξεκινήσουν μόνοι τους. Και γι’ αυτό χρειάζεται πάντα κάποιος, ο οποίος να έχει ένα κεφάλαιο, και δεν εννοώ μόνο χρηματικό, να είναι έτοιμος να κάνει την αρχή. Να είναι «ηγέτες» αυτής της προσπάθειας. Λέμε λοιπόν εμείς: Αυτή τη στιγμή, ο Δήμος καταναλώνει πολύ μεγάλη ενέργεια και θα ήταν σωστό, η ενέργεια αυτή να μην είναι από παραδοσιακές μορφές ενέργειας, αλλά από ανανεώσιμες. Λέμε λοιπόν ότι ο Δήμος πρέπει και μπορεί να κάνει αυτή τη δουλειά. Πώς; Να χρησιμοποιήσει φωτοβολταϊκά στα κτίριά του. Επίσης, μπορεί να ενθαρρύνει το κράτος να βάλει κι αυτό φωτοβολταϊκά στα δικά του κτίρια, γιατί σήμερα οι Υπηρεσίες του Δημοσίου δεν πληρώνουν δημοτικά τέλη. Που είναι λάθος. Ξέρουμε ότι δε μπορούμε να υποχρεώσουμε το Δημόσιο να πληρώσει. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε όμως, είναι να τους πούμε «αφού δεν πληρώνετε δημοτικά τέλη, τουλάχιστον βάλτε φωτοβολταϊκά πάνω στις ταράτσες σας και βοηθήστε μας να παράγουμε ενέργεια».
Η Αθήνα προσφέρεται για φωτοβολταϊκά. Εφόσον ο Δήμος κάνει μια πρώτη πηγή παραγωγής ενέργειας, τότε μπορεί να ενθαρρύνει και επιχειρήσεις να μπουν σ’ αυτό, άρα να πάρει ενεργοβόρες επιχειρήσεις όπως είναι οι φούρνοι, όπως είναι τα ξενοδοχεία, να συμμετέχουν σε μια τέτοια προσπάθεια και να διευρύνει την πράσινη ενέργεια που καταναλώνεται μέσα στην πόλη, ή να ενθαρρύνει κατοίκους να μπουν σ’ ένα δίκτυο παραγωγής ενέργειας. Από την ώρα που θα συμβεί αυτό, τότε και οι λογαριασμοί αυτών των ανθρώπων θα πέσουν. Η δυνατότητα λοιπόν του Δήμου να παράξει ενέργεια, είναι ένας πόρος που μπορείς να τον διοχετεύσεις είτε προς το να κάνεις προγράμματα για τον Δήμο, είτε προς το να στηρίξεις ευπαθείς ομάδες μέσα στον Δήμο Αθηναίων, που είναι πολλές, να μειώσουν το κόστος του ηλεκτρικού τους”.
“Πάντα μένει η εντύπωση ότι μια υποψηφιότητα υποστηρίζεται από κάποιο κόμμα. Η πραγματικότητα είναι ότι εμείς κάναμε μια κίνηση Αθηναίων, ανθρώπων που πραγματικά νοιάζονται για την πόλη. Άνθρωποι που αγαπάνε την πόλη, που έχουν κάποια δεξιότητα και είναι έτοιμοι να βγουν και να παλέψουν στον δρόμο. Και είπαμε ότι θα κάνουμε αυτή την κίνηση ως μια ανεξάρτητη υποψηφιότητα και ότι όποιος θέλει μπορεί να μας υποστηρίξει. Και γι’ αυτό η σχέση μας με τα κόμματα είναι πάντα με μια απόσταση. Παλιά τα χρίσματα ερχόντουσαν με θέσεις, με πρόσωπα και χρήματα. Για την παράταξη ΑΘΗΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ κανένα από τα τρία δεν ισχύει. Παλεύουμε μόνοι μας και είμαστε πολύ περήφανοι γι’ αυτό.
Και οι άλλοι λένε ότι είναι ανεξάρτητες υποψηφιότητες, αλλά ο κ. Μπακογιάννης ο οποίος στηρίζεται από τη Ν.Δ., μέχρι να ανακοινωθεί ως υποψήφιος προηγήθηκε μια εσωτερική διαπραγμάτευση στη Ν.Δ. για το εάν θα κατέβει εκείνος ή ο κ. Πατούλης στον δήμο. Αυτό έχει διάφορα αρνητικά συνεπακόλουθα, γιατί από την ώρα που θα μπεις σε μια τέτοια διαπραγμάτευση, κάτι θα δώσεις, κάτι θα πάρεις. Ο κ. Ηλιόπουλος έχει επίσημα την υποστήριξη του ΣΥΡΙΖΑ, είναι ένας υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό δεν έχει αλλάξει ακόμα στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και τον Πειραιά, τα κόμματα θέλουν να καπελώνουν τους υποψηφίους τους. Εμείς ξεκινήσαμε μόνοι μας ακριβώς γι’ αυτό το λόγο. Γιατί είπαμε ότι η κάθε στήριξη είναι ευπρόσδεκτη και είμαστε περήφανοι που έχουμε τη στήριξη των φορέων που μας στηρίζουν, αλλά ότι τις αποφάσεις για το πώς θα πορευτούμε και πώς θα το κάνουμε, θα τις πάρουμε εμείς. Αν ήθελε το κόμμα από το οποίο προέρχομαι να κατεβάσει και άλλον υποψήφιο, εγώ δεν είχα κανένα πρόβλημα. Όσο περισσότεροι τόσο το καλύτερο. Έτσι έχεις περισσότερες επιλογές για τους Αθηναίους.
Όταν η καμπάνια του κ. Μπακογιάννη είναι τόσο εστιασμένη στην ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών του δήμου, αναρωτιέται κανείς εάν αυτό το υποστηρίζει ο ίδιος, ένας άνθρωπος που λέει ότι είναι κεντρώος, ότι παίρνει καλές ιδέες από όλες τις μεριές, ή εάν το λέει για να χαϊδέψει τα αυτιά των ψηφοφόρων του. Όπως επίσης, όταν ο κ. Ηλιόπουλος λέει ότι δεν υπάρχει πρόβλημα στα Εξάρχεια, μοιάζει να το λέει για λόγους κομματικής σχέσης. Η ελευθερία του να μπορείς να πεις ότι υπάρχει πρόβλημα στα Εξάρχεια, ή ότι η μόνη λύση για τα Εξάρχεια δεν είναι να μπει μέσα η αστυνομία, αυτό είναι μια ελευθερία που στη δίνει το γεγονός ότι δεν υποχρεώνεσαι να πεις αυτό που λέει το κόμμα σου. Γιατί το θέμα είναι το εξής: κατά πόσο σκέφτεσαι εάν αυτό που λες αφορά τους Αθηναίους και μπορείς να το πεις ελεύθερα, ή εάν πρέπει να κουμπωθείς, επειδή αυτό που έχεις να πεις που είναι καλό για την Αθήνα δεν είναι αναγκαστικά καλό για το κόμμα σου. Εκεί είναι που φαίνεται όλη η διαφορά μεταξύ του τι είναι ανεξάρτητο και τι δεν είναι. Από την ώρα που στο πίσω μέρος του μυαλού σου περνάει δεύτερη, τρίτη, τέταρτη σκέψη και δεν είναι οι Αθηναίοι η πρώτη σου σκέψη, εκεί η στήριξη ενός κόμματος γίνεται αρνητική παράμετρος”.
Συζήτηση σχετικά με post