Της Μαρίας Σμιλίδου

Στη δίνη ενός πρωτοφανούς οικογενειακού πολέμου βρίσκεται μια από τις ιστορικότερες βιομηχανίες της χώρας. Η Χαλυβουργική πνέει τα λοίσθια εγκλωβισμένη μεταξύ κόκκινων δανείων και χρεών συνολικού ύψους 400 εκατ. ευρώ αλλά κυρίως εξαιτίας της σφοδρής δικαστικής διένεξης μεταξύ του πατέρα Κωνσταντίνου Αγγελόπουλου και των παιδιών του Γιώργου και Παναγιώτη Αγγελόπουλου. Όλα θα τελείωναν προ ημερών αν τελικώς η ΔΕΗ λόγω του ανεξόφλητου χρέους των 31 εκατομμυρίων ευρώ, έκλεινε τον διακόπτη παροχής ενέργειας. Η παρέμβαση του υπουργού Ενέργειας Γιώργου Σταθάκη ήταν μια τελευταία ευκαιρία ζωής για την πάλαι ποτέ κραταιά βιομηχανία . Έδωσε περίοδο χάριτος ως της 20 Δεκεμβρίου με το σκεπτικό ότι εκκρεμεί η δικαστική απόφαση μετά την προσφυγή των υιών εναντίον του πατέρα τους.

Εμφύλιος εν εξελίξει

Ο οικογενειακός πόλεμος που έχει ξεκινήσει προ τριών ετών κορυφώθηκε τις τελευταίες ημέρες, μέσω επιστολών και δικαστικών εγγράφων που βλέπουν το φως της δημοσιότητας. Υιοί και πατέρας χωρισμένοι σε δύο στρατόπεδα χρησιμοποιούν γλώσσα σκληρή και ανταλλάσσουν βαριές κατηγορίες. Με αιχμή του δόρατος τη Χαλυβουργική τα δύο παιδιά, Παναγιώτης και Γιώργος, γνωστά από την εμπλοκή τους στον ομάδα μπάσκετ του Ολυμπιακού, έχουν υποβάλλει αίτημα «δικαστικής συμπαράστασης» σε βάρος του πατέρα τους, διεκδικώντας την περιουσία που αποτιμάται στα 500 εκατ. ευρώ. Όπως προκύπτει από την αλληλογραφία, οι υιοί Αγγελόπουλοι προσπαθούν να αποδείξουν ότι ο πατέρας τους δεν λειτουργεί αυτοβούλως και δεν είναι σε θέση να προστατέψει τα συμφέροντά του. Υποστηρίζουν ότι η εταιρεία περιήλθε σε αυτήν την κατάσταση «επειδή ο μέτοχός της, που παρουσιάζεται σαν αιώνιος χρηματοδότης της, την έχει εγκαταλείψει στην τύχη της, ενώ μόλις πρόσφατα τον έβαζαν να υπογράφει επιστολές, στις οποίες ανακοίνωνε το τέλος μίας από τις πλέον ιστορικές βιομηχανίες της χώρας». Επίσης τονίζουν ότι οι ίδιοι είχαν καταβάλει κεφάλαια τα τελευταία χρόνια για να κρατηθεί η εταιρεία όρθια χωρίς μάλιστα να κατέχουν μετοχές. «Οι κατά σύστημα παραχαράκτες της ιστορίας μας, οι οποίοι έχουν κυκλώσει ασφυκτικά τον πατέρα μας για ίδιον όφελος, θα τύχουν της σύμφωνης με το νόμο τιμωρίας τους», καταλήγει η επιστολή. Στο πλαίσιο αυτό ζητούν από την δικαιοσύνη την τοποθέτηση δικαστικής συμπαράστασης επιχειρηματολογώντας ότι με αυτόν τον τρόπο θα μπορούσε να βγει η Χαλυβουργική από το οικονομικό αδιέξοδο.

Σε προηγούμενη επιστολή που δημοσιεύθηκε στις 25 Νοεμβρίου και φέρεται να προέρχεται από τον πατέρα, αναφέρεται μεταξύ άλλων «είναι προφανές ότι γίνεται προσπάθεια να παραπλανηθεί το επιληφθέν Δικαστήριο, με το να υποστηρίζεται ότι δήθεν υφίσταται διαμάχη για τη διαχείριση της εταιρείας και ότι δήθεν η θέση μου σε δικαστική συμπαράσταση είναι η «λύση» για το μέλλον της εταιρείας. Ουδέν ψευδέστερον!»

Η δικαστική απόφαση η οποία αναμένεται πριν από το τέλος του έτους δεν αποκλείεται να κρύβει εκπλήξεις , επισημαίνουν δικαστικοί κύκλοι. Σε κάθε περίπτωση αναλόγως με τον προσδιορισμό του ιδιοκτησιακού καθεστώτος θα κινηθούν οι διαδικασίες. Η πλευρά του Κωνσταντίνου Αγγελόπουλου, εμμένει στην θέση να κουρευτούν τα δάνεια της Χαλυβουργικής κατά 35-40%, σε μια προσπάθεια να τεθεί η βιομηχανία σε κύκλο βιωσιμότητας, πρόταση που όμως δεν τυγχάνει ανταπόκρισης από την πλευρά των τραπεζών. Στο άλλο στρατόπεδο, οι αδελφοί Αγελλόπουλοι εκτιμούν ότι η ιστορική βιομηχανία για να σταθεί στα πόδια της θα πρέπει να ακολουθήσει το σχέδιο των τραπεζών που προβλέπει αναδιαρθρώσεις και αναγκαίες   συγχωνεύσεις. Εν αναμονή της δικαστικής απόφασης οι τράπεζες εξετάζουν λύσεις τύπου Χαλυβουργίας με πώληση των δανείων και είσοδο ενός στρατηγικού επενδυτή.

Οι φθορές

H βιομηχανία λειτουργεί από το 2014 στο «ρελαντί», με το ένα τρίτο των εργαζομένων που έχουν απομείνει να υποαπασχολούνται με εργασία μόνο τρεις ημέρες την εβδομάδα. Βάσει του τελευταίου ισολογισμού (2015) είχε τζίρο 16,8 εκ. και ζημιές 35 εκ. Από το 2016 όταν σταμάτησε την αποπληρωμή των δόσεων και των τόκων τα δάνειά της άρχισαν να κοκκινίζουν. Η Χαλυβουργική σήμερα παρουσιάζει ζημιές που αγγίζουν τα 400 εκατ ευρώ. Αν και έχει εγγεγραμμένη στα βιβλία της (χρήση 2015) αξία ακινήτων στα 291 εκατ. αξία και εξοπλισμού στα 135 εκατ. ευρώ, εντούτοις τραπεζικοί κύκλοι εκτιμούν ότι σε περίπτωση ρευστοποίησης η αποτίμηση απέχει μακράν από τις λογιστικές εγγραφές καθώς ο εξοπλισμός είναι απαρχαιωμένος και η ανταγωνιστικότητα της βιομηχανίας μηδαμινή. Οι οφειλές προς τη ΔΕΗ, το τελευταίο διάστημα έχουν γίνει αφορμή για τις πιέσεις της Επιχείρησης με την απειλή να «κατεβάσει» τους διακόπτες παροχής ρεύματος, κάτι που θα σήμανε το οριστικό τέλος για τη βιομηχανία. Το χρέος της Χαλυβουργικής προς τη ΔΕΗ, το οποίο ανέρχεται πλέον σε 31,4 εκατ. ευρώ τετραπλασιάστηκε τα τελευταία τρία έτη. Σύμφωνα με πληροφορίες η βιομηχανία κατατάσσεται στη δεύτερη θέση των μεγαλύτερων οφειλετών προς την εταιρεία ηλεκτρισμού.

«Παραμένει φιλέτο»

Κι ενώ η Χαλυβουργική φαίνεται να βρίσκεται να βήμα πριν από το οριστικό τέλος, υπάρχουν στελέχη της αγοράς που επιμένουν ότι παρά τις οφειλές των 400 εκατ. ευρώ και τα λοιπά προβλήματα, η βιομηχανία συνεχίζει να αποτελεί φιλέτο. Εκτός από το ιδιόκτητο λιμάνι που διαθέτει, το 2014 με απόφαση του ΣτΕ της δόθηκε άδεια δεύτερου λιμανιού, άδεια για 20.000τμ κλειστών αποθηκών, δυνατότητα κατασκευής μονάδας ηλεκτροπαραγωγής 880 MW καθώς και άδεια πολεοδόμησης 6 τετρ.χιλιομετρων οικοπέδου . Για τους λόγους αυτούς όπως υποστηρίζουν οι ίδιοι κύκλοι, η Χαλυβουργική παρά τα όσα έχουν ακουστεί δεν πρόκειται να κλείσει. Το επικρατέστερο σενάριο για την μεγαλύτερη βιομηχανία τη χώρας, είναι το σπάσιμό της σε «καλή» και «κακή». Στην καλή θα μεταβιβαστούν όλα τα περιουσιακά στοιχεία της βιομηχανίας και στην κακή οι ζημιές που δημιουργήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια. Σε κάθε περίπτωση το δικαστήριο θα κρίνει ποιος θα αναλάβει τα ηνία της εμβληματικής βιομηχανίας και αναλόγως της απόφασης κρίνεται και το μέλλον της.

Τι είναι το αίτημα «δικαστικής συμπαράστασης»

Συνήθως υποβάλλεται εναντίον προσώπου που παρουσιάζει σοβαρά ψυχοδιανοητικά ή σωματικά προβλήματα και ανωμαλίες, με συνέπεια να έχει ολική ή μερική, δικαιοπρακτική ανικανότητα. Έτσι έχει ανάγκη της συναίνεσης συγκεκριμένου προσώπου (δηλαδή του δικαστικού συμπαραστάτη) για την έγκυρη κατάρτιση όλων ή ορισμένων δικαιοπραξιών.