Μια συνέντευξη που ξεφεύγει από τον πάγιο ορισμό της.

Ο Γιάννης Γαβρίλης συνομιλεί με τον Άγγελο Πυριόχο και εκείνος…εκτρέπει με γλαφυρότητα, και περίσσιο χιούμορ, την συνέντευξη σε προσωπική εξομολόγηση.

Μιλάει για την ζωή του, για τον παρ’ ολίγο θάνατο του, για την ζωή  του στη Ζάκυνθο, για την πορεία του στο Θέατρο, στο ραδιόφωνο και στα έντυπα, για τις σχέσεις του,  για τα καινούρια του δυο έργα που θα ανέβουν φέτος το καλοκαίρι και για όσα θα ήθελε να κάνει, αλλά δεν έκανε.

Συνέντευξη: Γιάννης Γαβρίλης

Όσες φορές έχουμε συνομιλήσει, πρέπει να σου εξομολογηθώ, ότι νοιώθω ένα δέος έτσι όπως σε βλέπω απέναντι μου. Σε μια στιγμή πέρασες από την Ζωή στον Θάνατο και ξαναγύρισες. Με εκείνο το αεροπορικό δυστύχημα στις 17 Απριλίου του 1990. Ειλικρινά αυτό με ξεπερνάει. Από την άλλη χαίρομαι βλέποντας αυτό το happy face το δικό σου και  αυτό το αχνό χαμόγελό σου. Που αποκαλύπτει και χαρά και  στωικότητα, μα και κάποια πίκρα. Τα δυο τα αντιλαμβάνομαι. Τη πίκρα δεν καταλαβαίνω. Είσαι ένα επιτυχημένο άτομο. Έκανες και εξακολουθείς να κάνεις αυτό που ήθελες.

Αισθάνομαι μονίμως υποχρεωμένος σε κάτι. Που δεν ξέρω τι είναι. Είναι υποχρέωση, αγωνία και φόβος αν αξίζω αυτό που μου χαρίστηκε, ειλικρινά σου μιλάω. Κάθε πρωί που ξυπνάω λέω, εντάξει. Μια ημέρα ακόμη σαν δώρο. Και δεν μπορώ να βρω τι είναι αυτό για να του το ανταποδώσω. Μετά το ατύχημα το έχω αποκτήσει αυτό. Αν και τα μάτια μου είναι χαλασμένα μετά το ατύχημα, έχουν πρόβλημα, όμως, κυριαρχεί  αυτό. Υποχρεωμένος σε αυτή τη Δύναμη!!.

Συνδέθηκες με σημαντικούς ανθρώπους που σε τίμησαν με την αληθινή φιλία τους όπως η Σπεράτζα Βρανα. Έχεις δηλώσει ότι δεν δένεσαι με ανθρώπους. Να το πιστέψω; Λαμβάνοντας υπ’ όψη και το άλλο που έχεις δηλώσει, ότι σου αρέσει να μπαίνεις στις ζωές των άλλων, αλλά χωρίς να ενοχλείς.

Θα ξεκινήσω με το δεύτερο. Τρελαίνομαι να μπαίνω στις ζωές των άλλων. Μου αρέσει να ανακαλύπτω τους ανθρώπους, δεν θέλω να μου αποκαλύπτονται. Αυτό θέλω να το κάνω εγώ. Και να ζω εγώ τις ζωές τους. Διακριτικά, ασφαλώς. Ειλικρινά το λέω, τόσα χρόνια με την Σπεράντζα, που την είχα σαν μητέρα μου και την ”κουβαλάω” ακόμα, δεν τη ρώτησα ποτέ. Το παραμικρό. Για μια δουλειά, για τα ερωτικά της, για τα προσωπικά της, Ποτέ δεν ρωτούσα. Την άφηνα να μου λέει και προσπαθούσα μέσα από αυτά που μου έλεγε, εγώ να πάω παρακάτω. Να την ανακαλύψω, γιατι όταν εκείνη μιλούσε τα μάτια της έλεγαν περισσότερα απ’ ότι έλεγε η γλώσσα της. Όσο για το αν δένομαι με τους ανθρώπους. Έχω δεθεί. Όχι με πολλούς. Να σου πω…(αμηχανία..) Από αδυναμία το κάνω αυτό. Τρέμω το ξερίζωμα. Τρέμω τη στιγμή που η άνθρωποι με τους οποίους έχω δεθεί, φεύγουν.. Όπως η Σπεράντζα η ο Χατζηκουτσέλης. Γι’ αυτό καμιά φορά λέω,.. ας κρατήσω μια απόσταση ασφαλείας. Αυτό δεν μειώνει, ούτε την αγάπη, ούτε την εκτίμηση που έχω για τον άλλον. Να.. ας πούμε δεν έχω ξεπεράσει τον θάνατο του πατέρα μου. Και λέω… κοίταξε να δεις. Τα πρόσωπα που αγαπάς πολύ στη ζωή σου, κάποια στιγμή θα σε πληγώσουν κάτι που μπορεί να κάνω και εγώ, όλοι το κάνουμε,  Ε..(αμηχανία) ναι. Αυτό φοβάμαι. Τη πληγή.   

«Τρελαίνομαι να μπαίνω στις ζωές των άλλων. Μου αρέσει να ανακαλύπτω τους ανθρώπους, δεν θέλω να μου αποκαλύπτονται. Αυτό θέλω να το κάνω εγώ. Και να ζω εγώ τις ζωές τους»

‘Έχεις εκδώσει ένα βιβλίο με τίτλο ”Μη μου τραβάς το πάπλωμα”. Από μικρός σου άρεσε να χώνεσαι κάτω από το πάπλωμα και να ακούς έτσι τους άλλους. Υπήρξαν κάποιοι στη πορεία σου που σου τράβηξαν το πάπλωμα σου και σε εξέθεσαν;

Ναι. Συμβαίνει. Πολλές φορές συμβαίνει, σε όλους τους ανθρώπους. Εκεί που εμπιστεύεσαι κάποιους, και λες ”ωραία, εδώ είμαστε…”, καλοί συνεργάτες, καλοί φίλοι, ξαφνικά, ναι, σου τραβούν το ”πάπλωμα”. Ξέρεις Γιάννη μου, σ’ αυτή τη δουλειά, σ’ αυτόν τον χώρο, οι φιλίες ξεκινούν με την υπογραφή σε μια δουλειά και τελειώνουν, οι περισσότερες, με την ”τελευταία παράσταση”. Αν κάνεις το λάθος και επενδύσεις ότι θα πας και παρακάτω, με κάποιους από αυτούς, είναι σίγουρο ότι θα σου τραβήξουν το πάπλωμα. Εγώ αυτό, ακόμη το έχω. Δηλαδή να σκεπάζομαι η να κάνω ότι δεν ακούω και να κρυφακούω συζητήσεις.. είναι αυτό που είπες πριν. Να μπαίνω στις ζωές των άλλων. Όταν ήμουνα παιδάκι, ας πούμε, και κουβεντιάζανε ο πατέρας με τους φίλους του  και λέγανε για γκόμενες, για διάφορα και έλεγε εκείνος ”Μίλα, ρε, δεν καταλαβαίνει” τεσσάρων χρονών, τώρα, έτσι. Ήταν το καλύτερο μου παιχνίδι, μάθαινα τους ανθρώπους. Ας πούμε ότι η Καίτη από την παρακάτω γειτονιά τα είχε με τον φούρναρη που ήταν παντρεμένος, να.. τέτοια πράγματα. Τρελαινόμουνα για αυτές τις ιστορίες. Κάποιες φορές ερχόταν η Μάνα μου και μου έλεγε ”παιδάκι μου, βγάλε το πάπλωμα από το κεφάλι σου επιτέλους” και εγώ ούρλιαζα…”Μη μου τραβάς το π ά π λ ω μ α α α!!” (γέλια).  

Τι σου προσέφερε αυτό στη διάρκεια της ζωής σου τελικά…;

Να σου πω τι μου προσέφερε. Μου προσέφερε το παραμύθι. Γιατί όλα αυτά εγώ τα άκουγα σαν παραμύθια. Είναι αυτό που σου λέω. Μάθαινα για ζωές  ανθρώπων  που δεν τους ήξερα και δεν με ενδιέφερε να τους γνωρίσω, γιατί όταν ακούς ιστορίες, φτιάχνεις πρόσωπα. Και εγώ είχα φτιάξει πολύ ωραίες γυναίκες, ωραίους άντρες, ιδανικά πράγματα, όταν δε, τους έβλεπα, έλεγα.. ”μα πως είναι έτσι”. Έτσι, λοιπόν, έμαθα να φτιάχνω ιστορίες.   Από αυτές τις στιγμές απόκτησα την αγάπη για το γράψιμο. Άκουγα τους άλλους και εγώ, ασυναίσθητα τότε, έγραφα ιστορίες οι οποίες μου έχουνε μείνει. Κάποιες έχουν μεταφερθεί, έτσι σε διάφορες δουλείες μου…   

«Δένομαι με τους ανθρώπους. Όχι με πολλούς.  Από αδυναμία το κάνω αυτό. Τρέμω το ξερίζωμα. Τρέμω τη στιγμή που η άνθρωποι με τους οποίους έχω δεθεί, φεύγουν»

Αποτραβήχτηκες, χρόνια τώρα στη Ζάκυνθο. Βρήκες τον κόσμο που επιθυμούσες εκεί;

Ναι. έντεκα χρόνια. Όχι. Δεν τον βρίσκεις ποτέ τον κόσμο που επιθυμείς. Εγώ δεν έφυγα για αυτόν τον λόγο. έφυγα για να ζήσω με τους γονείς μου, από παιδάκι δεκαπέντε χρονών ήμουνα στην Αθήνα, ουσιαστικά δεν τους έζησα. Ξαφνικά, συνειδητοποίησα ότι, μεγάλωσαν εκείνοι, μεγάλωσα κι’ εγώ και δεν τους ξέρω. Ένοιωσα μια φοβερή ανάγκη. Να τους ζήσω, και μεταξύ μας, ευτυχώς που γύρισα γιατί έζησα με τον πατέρα μου πέντε χρόνια. Έχω τη μητέρα μου, τώρα. Ο μεγαλύτερος θησαυρός!!

Μου λες δηλαδή ότι ο μοναδικός λόγος ήταν αυτός και δεν σε ”ανάγκασε” κάτι άλλο να φύγεις;

Ναι, ναι. Αυτό λέω. Και μάλιστα, τότε ήμουν και πάρα πολύ καλά, επαγγελματικά. Βέβαια, αν σκεφτείς ότι εγώ έφυγα το καλοκαίρι του 2009, τον επόμενο χρόνο είχε πέσει δυστυχία. Στα ραδιόφωνα, στη τηλεόραση, έκλειναν οι  εφημερίδες και είπα ευτυχώς που έφυγα, δεν θα το άντεχα να το ζούσα όλο αυτό. Μόνο αυτό ήταν. Τίποτα άλλο. Να σου πω δε, ότι δεκαπέντε χρόνια έφτιαχνα ένα σπίτι και έλεγα, μόλις βάλω το κλειδί στη πόρτα, θα επιστρέψω. Και όλο καθυστερούσα να πάω στο νησί. Δεκαπέντε χρόνια, σου ξαναλέω, το έφτιαχνα. Γεφύρι της Άρτας, το σπίτι.  (γελάει). Αλλά όταν πήγα το καλοκαίρι του 08 και ο πατέρας μου ήταν καταβεβλημένος, έπαθα πανικό. Είπα στον εαυτό μου… ”Τι κάνεις στην Αθήνα”. Και έφυγα τρέχοντας. Το νησί, πρέπει να σου πω ότι, δεν μου έχει δώσει τίποτα. Ταλαιπωρούμε εκεί. Υπάρχει καχυποψία κυνηγητό τρώω, τους ενοχλεί που ανοίξαμε έναν κινηματογράφο…

Μίλησε μου για τον κινηματογράφο ”Ούγκο Φόσκολο” (σ. σ. Ιταλός ποιητής- 1778-1827) και για τον καλοκαιρινό ” Χρήστος Νέγκας”. Τι σημαίνουν για εσένα. Που δεν σημαίνουν το ίδιο και για την Δημοτική αρχή του νησιού. Άλλες οι προσδοκίες η δικές σου και άλλες εκείνης.

Ο νέος Δήμαρχος, ο οποίος είναι 82 ετών τώρα και δεν έχει πάει ποτέ του σε κινηματογράφο. Στη προεκλογική περίοδο, δεν τον γνώριζα καν, πέρασε από τον κινηματογράφο και μου λέει ”μη φοβάσαι δεν θα στον κλείσω”. Με το που εκλέχτηκε, άρχισαν οι ενορχηστρωμένες επιθέσεις. Το πρόβλημα του δεν είναι τόσο ο κινηματογράφος μας, αλλά το ραδιόφωνο, ο ”Στίγμα 97,6”, που τον ενοχλεί…

Πως σχετίζονται αυτά τα δύο; Άλλο ο κινηματογράφος άλλο το ραδιόφωνο… 

Το ραδιόφωνο κάνει κριτική και η Δημοτική αρχή δεν έρχεται ποτέ σε εμάς, πηγαίνουν σε άλλα ραδιόφωνα, συμφέροντα βλέπεις, τι να σου πω, ντρέπομαι και που τα λέω. Εν πάση περιπτώσει ο Δήμαρχος θεωρεί ότι αν κλείσει το ”Φόσκολο” θα αναγκαστούμε να κλείσουμε και το ραδιόφωνο.

Να διευκρινίσουμε οτι και ο κινηματογράφος είναι δημοτική επιχείρηση και το ραδιόφωνο είναι ιδιωτική …

Ναι. Για τον κινηματογράφο, νοικιάζουμε την αίθουσα. Ήταν ένας χώρος επτά χρόνια κλειστός, σε κακή κατάσταση, τον πήραμε τον ανακαινίσαμε, ρίξαμε πολύ χρήμα για τον συνεφέρουμε  και παράλληλα ανοίξαμε και μια καφετέρια μπροστά. Ένα μικρό κυλικείο δηλαδή. Μόλις άρχισε να λειτουργεί ο κινηματογράφος και να φέρνουμε και ταινίες πρώτης προβολής, άρχισαν να λένε ”α… είναι καλό πόστο”. Όσο για τον καλοκαιρινό. Τον ”Χρήστος Νέγκας”. Αυτόν τον στήνουμε σε ένα χωράφι.  Η Δημοτική αρχή,  αποφάσισε, να τον βγάλει σε δημοπρασία. Ένα χωράφι είναι. Θα δώσει κάποιος  διακόσιες χιλιάδες για να βάλει μηχανήματα, καθίσματα, οθόνη για να δουλέψει δυο μήνες; Τέλος πάντων είναι.. αισθάνομαι άσχημα με όλα αυτά. Εκτίθεται με όλα αυτά και το νησί.

Τι αναπολείς από την προηγούμενη επαγγελματική σου πορεία στη τηλεόραση, στο ραδιόφωνο, στα περιοδικά και τις εφημερίδες; Το ραδιόφωνο, πάντως, δεν το απαρνήθηκες. Στη Ζάκυνθο είσαι στον ”ΣΙΓΜΑ radio 97,6”.

Το ραδιόφωνο δεν μου λείπει, κάνω καθημερινή εκπομπή 12.00 με 14.00. Και αισθάνομαι καλύτερα εκεί γιατί είναι δικό μου και σχολιάζω οτι θέλω. Και κοινωνικά και πολιτικά. Όχι μόνο όσα αφορούν στο νησί αλλά γενικότερα. Μου λείπει η εφημερίδα, η τηλεόραση δεν μου λείπει καθόλου και το Θέατρο.

Έλα τώρα, από κοινού, να θυμηθούμε την συγγραφική και θεατρική σου πορεία.

Α.Π.  Έχω ξεκινήσει από το 1988 όταν έκανα στο ”Βέμπο” με τον Αντώνη Ανδρικάκη το ”Ο Αγαπητικός της Δημητρούλας” σε σκηνοθεσία του Σταμάτη Φασουλή. 

Γ.Γ. Το επόμενο καλοκαίρι κάνεις στο ”Παρκ’ το ”Για μια Ελλάδα Νέα” σε σκηνοθεσία του Παντελή Βούλγαρη.

Α.Π. Έχουμε γράψει με τον Χατζηκουτσέλη γύρω στις τριάντα τέσσερεις παραστάσεις και καμιά δεκαριά μόνος μου.

Γ.Γ. Μεταξύ αυτών και το ”Ψίθυροι κοιλιάς” Πυριόχος-Χατζηκουτσέλης το 1998. Το 2010 γράφεις τα κείμενα και σκηνοθετείς την Σία Κοσκινά στο ”RED”. Το 2013 το μουσικοθεατρικό αφιέρωμα στην πάλαι ποτέ ”Επιθεώρηση” ”Θα σε πάρω να φύγουμε”, που έσπασε τα ταμεία και βραβεύτηκε. Και η συνέχεια ”Θα περάσει και αυτό”. Επιτυχημένη πορεία τόσων ετών και στο Θέατρο…

Α.Π. Έχω ιστορία, είμαι αρχαίος (γέλια).

«Το Θέατρο είναι μίζερο τώρα. Με την έννοια οτι, δεν πληρώνονται οι ηθοποιοί, βλέπω την αγωνία τους να κάνουν δέκα πράγματα για να πληρωθούν για ένα, Δεν μπορώ να ζήσω αυτό το πράγμα πια. Δεν θέλω να ξαναμπώ με τέτοιες συνθήκες. Προτιμώ να ζω τις δικές μου συνθήκες. Να γράφω και να ανεβάζω παραστάσεις στο μυαλό μου»

Και τώρα επιστρέφεις  βάζοντας  θεατρικό ”Μπουρλότο” ενώ στα σκαριά έχεις και το ”Η Ζάκυνθος του Κολοκοτρώνη”. Και τα δυο την θεματολογία τους την αντλούν από την Επανάσταση του 1821. Πάμε με τη σειρά. ”Μπουρλότο”.

Μπουρλότο. Με πήρε η Ελένη Γερασιμίδου και μου λέει, έτσι κάπως δειλά, ”Γράψε μου κάτι για το ”Από κοινού Θέατρο”.

Ενώ γράφω στο νησί συνέχεια, τότε ήμουνα σε μια περίοδο που δεν ήθελα να δώσω κάτι από τα δέκα έργα που έχω στο συρτάρι μου. Λέω ”τι να σου δώσω”.

Μου απαντά ”Να κάτι από αυτά τα χαριτωμένα που γράφεις, να έχει και τραγούδια”

και εκείνη την ώρα της λέω” Σου έχω τον τίτλο”.

”Τι τίτλο”;

”Μπουρλότο”.

Γελάει εκείνη, της λέω, εντάξει, θα σκεφτώ και θα σου στείλω σκαλέτα (προσχέδιο). Άρχισα να γράφω, το τελείωσα και της το έστειλα.

Η ιστορία είναι η εξής. Πηγαίνει η Δημοκρατία στο γραφείο του Εισαγγελέα και του λέει.. ‘Γεια σας. Εδώ κάνετε τα ”me too”;. Άναυδος ο Εισαγγελέας την ρωτάει..’ Μα ποιά είστε κυρία μου”. ”Είμαι η Δημοκρατία και ήρθα να με καταγγείλω. Γιατί επί διακόσια χρόνια κάθομαι σαν ηλίθια και με βιάζουν και δεν φτάνει που με βιάζουν.. με γιορτάζουν κιόλας. Περιγράφει, λοιπόν, τις περιπέτειές της από το 21 μέχρι σήμερα, μπερδεύεται και ο κορωνοιός, μπερδεύεται και η Ακρόπολη και πολλά άλλα. Έχει ωραίες ιστορικές αναφορές, την βάζω να κάνει την Αστέρω, την Βουγιουκλάκη-βασίλισσα Αμαλία, Την Καρέζη, Μαντώ Μαυρογένους, την βοσκοπούλα με τον αγαπητικό, τα σαράντα παλληκάρια από την Λειβαδιά που την βιάζουν όλοι μαζί.

Να σου πω δε, ότι είμαι ευτυχής που γνώρισα τον Παντελή Καναράκη που σκηνοθετεί την παράσταση. Είναι ένα σπάνιο πλάσμα. Πολύ σοβαρό και συγκροτημένο άτομο μα  και τόσο ευφάνταστο.    

Όσο για το ”Η Ζάκυνθος του Κολοκοτρώνη”;

Όταν πήγα στο νησί άρχισα να ψάχνω την Ιστορία του. Έτσι βρήκα  ότι ο Κολοκοτρώνης  είχε ζήσει για είκοσι χρόνια στη Ζάκυνθο. Έφυγε τον Ιανουάριο του 1821. Και είχε φοβερό ενδιαφέρον το τι έκανε εδώ. Όταν έφυγε από τον Αγγλικό Στρατό, άρχισε να έχει οικονομικό πρόβλημα. Και άνοιξε χασάπικο για να μπορέσει να επιβιώσει. Στη συνέχεια προσχώρησε στην Φιλική Εταιρία, βρήκα ότι είχε επαφές  με τον Διονύσιο Σολωμό. Λίγο πριν την επανάσταση. Βρήκα γοητευτικά πράγματα και άρχισα να τα αρχειοθετώ. Τώρα λοιπόν που ο Δήμος έπρεπε να κάνει κάποιες εκδηλώσεις για τα 200 χρόνια από την Επανάσταση του 21, ο καλός φίλος μου και ηθοποιός ο Θοδωρής ο Καμπίτσης μου λέει ότι ο Δήμος του ζήτησε να προτείνει κατι, αλλά δεν ήξερε τι. Και του προτείνω αυτό. ”Η Ζάκυνθος του Κολοκοτρώνη”. Πράγματι κάνει τη πρόταση, ενθουσιάζονται με την ιδέα, ποιός το έχει γράψει.. ο Πυριόχος. Έγινε πανικός. Εκτοξευτήκαν τραπέζια, κάποιος να λέει ”πάνω από το πτώμα μου”, τους έστειλα ένα μήνυμα λοιπόν… ”Συγγνώμη, δεν είμαι νεκρόφιλος να μιλάω με πτώματα”. Και το πήραμε το έργο και το κάνουμε μόνοι μας. Είναι ένας μονόλογος όπου ένας από τους πέντε πολεμιστές που είχαν ακολουθήσει τον Κολοκοτρώνη  στη Ζάκυνθο, Ο Μήτρος, που ήταν και ο μόνος εγγράμματος,  μιλάει αυτός για τον Κολοκοτρώνη. Είναι ένα πολύ γλυκό κείμενο, καθόλου εθνοπατριωτικό, με Μουσική και τραγούδια, αναφέρεται στην αγάπη του Κολοκοτρώνη για το νησί, τη πίκρα του για πολλούς ζακυνθινούς, αστεία στιγμιότυπα από την ζωή του εδώ. Θα παιχτεί, εκτός από εδώ, στην Ιταλία, στην Κέρκυρα, τον Οκτώβρη δυο παραστάσεις στο Πολεμικό Μουσείο της Αθήνας. Μικρές παραστάσεις. Ξέρεις, εγώ είχα συνηθίσει σε τεράστια πράγματα. Τώρα ήρθε η λιτότητα (γελάει). 

Και μετά μας λες ”Ξυπνάω χαράματα για να βγει η δουλειά στο χωράφι”. Είναι ”ΚΑΙ” έτσι, δεν λέω…  αλλά ”το αίμα νερό δεν γίνεται”. Και η συγγραφή είναι σαράκι.

Α…να σου πω. Επειδή εγώ μένω σε ένα ψηλό βουνό και βλέπω μόνο την  Ανατολή, η Δύση είναι νύχτα εκεί, έτσι λοιπόν μαζεύομαι, αν δεν έχω να πάω στο ”Φόσκολο”, τρώω κάτι και τι κάνω; Κάθομαι και γράφω. Με εμπνέει αυτό το περιβάλλον.

Κάνουμε μια υπόθεση εργασίας. Αν ξεχαστείς παντελώς με τη πάροδο των χρόνων, δεν σε θυμάται και δεν σε συζητάει κανείς τι θα κάνεις, πως θα νοιώσεις..

Έχεις την εντύπωση ότι κάποιος ακόμη και τώρα, με θυμάται; Σου μιλάω εν τιμή. Καμιά φορά όταν έρχομαι στην Αθήνα και με χαιρετάνε τους κοιτάω απορημένος. Στο νησί δεν αφορά κανέναν το παρελθόν μου. Κανείς δεν μου έχει πει ”Τότε που είχες κάνει αυτό η το άλλο”, είμαι απλώς ο Άγγελος, ένας από τους πολλούς. Και να σου πω την αλήθεια, μου αρέσει…

Και στον χώρο μας; 

Το επεδίωξα αυτό. Όταν έφυγα, οι δυο παραστάσεις στο Badminton  το ”Θα σε πάρω να φύγουμε” και το ” Θα περάσει κι’ αυτό” εξ αιτίας του Κατσαρού έγιναν. Εκείνος με πίεσε για το πρώτο και το δεύτερο ήρθε σαν φυσική συνέχεια λόγω της επιτυχίας. Έκτοτε, τι να σου πω. Ότι, τα τηλέφωνα δεν έχουν σταματήσει να χτυπάνε για συνεργασίες και λέω οχι. Και ντρέπομαι που λέω όχι. Μου λείπει το Θέατρο αλλά, θα το ήθελα κάπως διαφορετικό. Το Θέατρο είναι μίζερο τώρα. Με την έννοια ότι, δεν πληρώνονται οι ηθοποιοί, βλέπω την αγωνία τους να κάνουν δέκα πράγματα για να πληρωθούν για ένα. Δεν μπορώ να ζήσω αυτό το πράγμα πια. Δεν θέλω να ξαναμπώ με τέτοιες συνθήκες. Προτιμώ να ζω τις δικές μου συνθήκες. Να γράφω και να ανεβάζω παραστάσεις στο μυαλό μου. Ας πούμε, μέχρι να κατέβω στη πόλη με την βέσπα μου , έχω ανεβάσει μια παράσταση. Λέω αυτό θα μπει εδώ, το άλλο θα είναι εκεί και είμαι μια χαρά. Κάθε μέρα έχω παράσταση (γελάει).

Σε μια αναδρομή στη πορεία σου, νοιώθεις ικανοποιημένος;  Έδωσες όσα πραγματικά ήθελες να δώσεις;

Δεν νομίζω ότι υπάρχει άνθρωπος να πει ότι έδωσε όσα ήθελε να δώσει. Εγώ, λέμε τώρα, θέλω να κάνω μια ταινία με την Μέριλ Στρηπ. Δεν θα γίνει ποτέ. Θα μου μείνει καημός. Είναι πολλά πράγματα που θα ήθελα να κάνω αλλά ούτε τόλμησα, ούτε είμαι σίγουρος ότι θα μπορούσα να τα κάνω. Όπως κάθε άνθρωπος νομίζω. Από την άλλη μεριά, να σου πω κάτι, σκέφτομαι όλα αυτά που έγιναν στη ζωή μου που δεν τα επεδίωξα. Εγώ κατά λάθος μπήκα στο ραδιόφωνο. Από πείνα μπήκα. Όταν άνοιξε ο 9,84 ήμουν σε απελπιστική κατάσταση, είχα απολυθεί, δεν είχα δουλειά, πεινούσα κυριολεκτικά και φίλοι μου είπαν δεν πας εκεί, να λες αυτές τις βλακείες που λες για το σινεμά και γελάμε και εγώ ντρεπόμουνα και μου είπανε, ”ναι, αλλά θα παίρνεις τόσες χιλιάδες το μήνα”, μπήκα στον χώρο από ανέχεια, μετά αυτοί θεώρησαν ότι είμαι μεγάλο ταλέντο και μου έδωσαν κι άλλα πράγματα, μετά μπήκα και πάλι κατά λάθος στο Θέατρο με πήρε η μπάλα και έκανα ότι έκανα και δόξα το Θεό μπήκα σε ένα παραμύθι που το έστησε κάποιος άλλος για εμένα. Έκανα μια ζωή, λες και κάποιος μου την χάρισε.   

Το ”Δεν κάνω σχέδια ποτέ, ότι κάτσει” που επίσης έχεις δηλώσει τι σημαίνει. Για όλα όσα έχεις κάνει και κάνεις, δεν μπορεί να μην υπάρχει ένας σχεδιασμός, μια προετοιμασία.

Όχι, όχι. Τι σου λέω τόση ώρα. Όλα ήρθαν με έναν μαγικό τρόπο. Δεν είχα πλάνα ποτέ. Όποτε έκανα πλάνα έπεφταν στο κενό. Δεν είμαι καλός στον σχεδιασμό.  Αφήνομαι. Αυτό το έκανα και στις σχέσεις μου με μεγάλη αποτυχία, βέβαια. Όχι δεν κάνω. Με μαγεύει το ”πάμε και βλέπουμε, πάμε κι’ οτι γίνει”. Στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα. Αυτό ήμουνα πάντα. Αφού κάποια αστρολόγος μου είπε…” βρε, παιδάκι μου λάθος ωροσκόπος, μήπως μου λες λάθος ημερομηνίες”. Και εγώ απαντώ.. ”και εγώ είμαι ένας κατά λάθος”. (γέλια) Μη γελάς. Η Μάνα μου έκανε χιλιάδες αποβολές μέχρι να βγω εγώ.

Aν έβλεπες τον εαυτό σου, απέναντι σου, τι θα του έλεγες ;

Αν, λοιπόν, με έβλεπα απέναντι μου θα έλεγα ”βρε τρομάρα σου, πιστεύεις οτι έχεις κάνει τίποτα σπουδαίο”; Αυτό…