Του Μάρκου Μπόλαρη*

Επί πτερύγων κυμάτων.

Κυματόεσσα και γάρ η θάλασσα.

Ανατέλλοντος του ηλίου, από το Θρακικό πέλαγος, χρυσοπορφυρίζοντας ανάμεσα Ίμβρο και Λήμνο.

Αρμυριστήκαμε.

Δροσιστήκαμε, καβαντζάροντας το ακρωτήριο “Αράπης”, έτσι το ένιωσε και τ’ ονομάτισε ο λαός.

Ο Θουκυδίδης μνημονεύει την Άκανθο,

ένθα τα νυν η, του καπετάν Γιαγκλή Μακεδομάχου, Ιερισσός, η παρά θίν’ αλός Ιερισσός, των πολύπειρων καραβομαραγκών και των φημισμένων  καρνάγιων, ένθα κι η πρώτη νικηφόρα μάχη των ατάκτων του Εμμανουήλ Παπά επαναστατών στους χίλιους οχτακόσιους κι είκοσι έναν χρόνους δόθηκε κατά των Τούρκων, μια μάχη και μια νίκη που πτέρωσε το ηθικό των επαναστατημένων της Μακεδονίας, που είχαν ως στρατηγείο τους ορίσει την του Εσφιγμένου Αγιονορείτικη Μονή, η Ιερισσός, ής ο Επίσκοπος, τύχη αγαθή, και Μητροπολίτης Μόσχας αξιώθηκε, τω καιρώ εκείνω, Πατριαρχική προτάσει να ψηφιστεί.

Εκεί κοντά ήταν που ο Μέγας Βασιλεύς των Περσών, ο Ξέρξης, διώρυξε το στενό της εμπασιάς στην Αθωνική χερσόνησο για να αποφύγει τα δύσκολα του περίπλου στον Ακράθω και για να μην υποστεί τον ευτελισμό του Μαρδονίου, ο οποίος κατεναυμαχήθη άνευ εχθρών πολεμούντων, υπό των κυμάτων του μέλανος πόντου.

Χρυσοφόρων Μήδων, μη ειδότων ότι μέγα το της θαλάττης κράτος, εταπεινώθη η επηρμένη οφρύς.

Κι εμείς επί πτερύγων κυμάτων, της νυκτός διελθούσης ήγγικεν η ημέρα, κυμάτων αφριζόντων της γλαυκής αλός.

Συνοδευόντων χαριεστάτων δελφινιών.

Κι ο ήλιος χρυσαφίζει τα πέλαγα.

Η Παναγιά τα πέλαγα κρατούσε στην ποδιά της, διαπιστώνει Οδυσσέας ο Ελύτης, την Σίκινο, την Αμοργό και τ’ άλλα τα παιδιά της.

Την Θάσο έχουμε στα ζερβά μας, στις πνοές του λεβάντε περήφανη η Σαμοθράκη με το όρος Σάος, κοντά της παραστέκει η Ίμβρος και στη πλευρά του αρμυρισμένου σιρόκου η Λήμνος, όπου το εργαστήρι του τεχνουργού των θεών  Ήφαιστου κι η σπεύδουσα μάννα να παραγγείλει την νέα ασπίδα του Αχιλλέα, αφού μετά τον θάνατο του Πάτροκλου η πανοπλία του γιού της περιήλθε στα χέρια του Έκτορα, η θεά Θέτις! Η Τένεδος, με το εκλεκτό σταφύλι το Τενεδιό, με τα ταπεινά βουνά της χάνεται στις σκιές της Μικρασίας!

Επί αλικτύπου απορρώγος βράχου, αρμενίζει!

Σε ριζιμιό χαράκι, τραγουδά ο ριζίτης, βράχος και χαράκι πάντως συθέμελο του κόσμου.

Κι αξιωθήκαμε να επιβιβαστούμε!

Ναυβάτες σε διαχρονικό πλού!

Ναυβάτες, σε πλεύση στις φουρτουνιασμένες θάλασσες στους καιρούς και τους χρόνους.

Ιωαννικίου και Αλεξίου των Κωνσταντινοπολιτών, μερακλήδων ναυπηγών και κτιτόρων, στους κρίσιμους και δίσεκτους χρόνους του ιδ’ αιώνα, Ανδρονίκου του Γ’ Παλαιολόγου, βασιλεύοντος στην Πόλη του Κωνσταντίνου, στο καρνάγιο της βορειοανατολικής ακτής του Αγιονόρους, μη φεισθέντες των απαιτουμέντων υλικών αλλά την ευπρέπειαν του Οίκου αγαπώντες, ναυπήγησαν σκαρί αξιόπλοο, σκαρί για να αντιμάχεται των λυπηρών τρικυμίες, των συμφορών νέφη, των αγαρηνών στίφη, των δαιμόνων φάλαγγας, των πειρασμών τα γιουρούσια, ναυπήγησαν σκαρί αξιόμαχο, ως ολκάδα σωτηρίας των θελόντων σωθήναι, ως τριήρη των εχθρών καταναυμαχούσα, ως πεντηκόντορο εις λιμένα εύδιο οδηγούσα, ως γολετί εμπορίου πνευματικών θησαυρών, ως μπρίκι και κορβέτα τας ψυχάς των ταξιδευόντων αναψύχουσα, ναυπήγησαν σκαρί έκφρασης πολιτισμού, που εν ταπεινώσει περήφανα αντιπαλεύει και με ενάργεια αποτυπώνει δυνατότητες μιας άλλης οδού!

Και πώς αλλιώς;

Αφού, ναυπηγηθέν το πλοίο, κατά το αρχαίο έθος ονοματοδοτήθηκε κι αφιερώθηκε:

Του Παντοκράτορος!

Φώς αναλλοίωτον Λόγε, αφούεν αρχή ήν ο Λόγος!

Μεταμορφωθέντος εν τω όρει ως Ήλιος της Δικαιοσύνης νοητός φωτίζων τους εν σκότει, κατά πώς Ιωάννης ο Δαμασκηνός κι ο Οδυσσέας Ελύτης, συνωδά, άδουν εν ψαλτηρίω και κιθάρα.

Κι ύστερα ήρθε από την Κρήτη ο κλεινός Θεοφάνης, για να καταγράψει με τους εμπνευσμένους ποιοτικώς χρωστήρες του, να ιστορήσει, κτήμα ες αεί της Ρωμιοσύνης, σε απαράμιλλες νωπογραφίες  το κάλλος του Προσώπου Του, την Θαβώρεια δόξα, ήν ου φέροντες οράν οι Μαθητές επί γής έπεσον, Θεοφάνης ο Κρής, μιας άλλης πνευματικότητας εισηγητής μέσα στην χαλεπότητα των καιρών, μέσα στις χειμάζουσες καταιγίδες οθωμανών και παντοίων κινδύνων, καταποντιζόντων κινδύνων εν σκότει και πικρά δουλεία αιώνων, το Κάλλος του Προσώπου Του, Φώς εκ Φωτός, σε μια διαχρονικότητα πολιτισμού του Φωτός, να μια νέα έκφραση, ιδού και πάλιν, Φώς έλαμψεν μέγα, Φωτοδόχος Λαμπάδα τοις εν σκότει φανείσα η Κυρά Παναγιά, την πλοήγηση αναλαβούσα, την πηδαλιουχία ως Καπετάνισσα, εν τω πελάγει των θλίψεων, κάλλιον ειπείν, ως Γερόντισσα, την διαχρονικότητα τούτης της πολυτελούς εν πνεύματι ναυσιπλοίας εξασφαλίζουσα.

Ευγνώμονες για την μετοχή, έστω και στη συντομία του τριημέρου, για την επιβίβαση και την συνταξίδευση στην αρίφνητη εν πνεύματι πολυτέλεια  και την εκθαμβωτική εν πολιτισμώ αποτύπωση του Παλαιολόγειου σκάφους των Κοντοστέφανων , που στις καταιγίδες των νυν καιρών, ζητούντων τίνα καταπίωσι, συνεχίζει τον πλούν!

Ταξίδι στις θάλασσες της ιστορίας, πλεύση στις φουρτούνες των προκλήσεων, ολκάς ναυμαχούσα σωτηρίας, επί βράχου συθέμελου του κόσμου, νοτίου θηρός εν θαλάσσι ενεδρεύοντος, ανιδρυθείσα, σε ριζιμιό χαράκι κάθεται αιτός και παρακαλεί τον ήλιο να ανατείλει, το συνεχιζόμενο μοιρολόι της φώκιας από τις παρακείμενες θαλασσινές σπηλιές αφουγκραζόμενη, Ναύς επί υδάτων πολλών, Ναύς επί πτερύγων κυμάτων, έχοντας στο κατάρτι παντοτινό οδηγό τον Ήλιο τον ηλιάτορα!

Φερωνύμως!

*Μάρκος Μπόλαρης. Νομικός – Πρώην Υπουργός

Οι απόψεις που δημοσιεύονται στο reformer.gr είναι προσωπικές και εκφράζουν τον συγγραφέα.