Η αέναη αντίσταση  στην Εξουσία.

Ο αγώνας της επικράτησης του φωτός κατά του σκοταδιού, ενάντια στο ανελέητο θεοκρατικό σύμπαν.

Του Γιάννη Γαβρίλη

Στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου παραστάθηκε, στις 20,21,22 Αυγούστου, η αχρονολόγητη Τραγωδία του Αισχύλου ”Προμηθέας Δεσμώτης” σε μετάφραση Γιώργου Μπλάνα και σκηνοθεσία Άρη Μπινιάρη στη συνέχεια της περιοδείας που πραγματοποιείται σε όλη την Ελλάδα. Παραγωγή: Θέατρο ”Πορεία” σε συμπαραγωγή με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Κρήτης.

Σταθμοί περιοδείας:

24 Αυγούστου: Αρχαία Ήλιδα- Ηλεία

30 Αυγούστου: Πετρούπολη, Θέατρο Πέτρας

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ

1- Ηλιούπολη, Δημοτικό Θέατρο Άλσους Ηλιούπολης

7- Βύρωνας, Θέατρο Βράχων Μελίνα Μερκούρη

15- Βριλήσσια, Θέατρο ”Αλίκη Βουγιουκλάκη”

16- Πειραιάς, Βεάκειο Δημοτικό Θέατρο

17 & 18- Παπάγου, Κηποθέατρο

19 & 20 Ωδείο Ηρώδου Αττικού

26- Λαύριο, Τεχνολογικό Πάρκο

Όπως αναφέρουν οι μελετητές της συγκεκριμένης Τραγωδίας, ο Αισχύλος θέλησε να αποκαλύψει την θρησκευτικότητα του από την μια και  την προσήλωση του στις δημοκρατικές διεργασίες, από την άλλη.

Η υπόθεση της Τραγωδίας που θεωρείται μέρος μιας τριλογίας (Προμηθέας Δεσμώτης, Προμηθέας Λυόμενος, Προμηθέας Πυρφόρος, (η σειρά αμφισβητείται) αποκαλύπτει την επιθυμία του Δία (τυραννικός εξουσιαστής, φόβητρο, τιμωρός, θεϊκός αντι-προστάτης)  να καταστρέψει το ”χάλκινο γένος των ανθρώπων” και να δημιουργήσει ένα νέο είδος. Ενάντια στα σχέδια του Δία στάθηκε ο Προμηθέας. Προσφέροντας στους ανθρώπους τη χρήση της φωτιάς, κλέβοντας την από τους θεούς, (ΦΩΤΙΑ, ήτοι, Γνώση, επίγνωση, συνειδητοποίηση, οδός προς την Ελευθερία και την Αλήθεια, εξανθρωπισμός), διδάσκοντας τους παράλληλα την Τέχνη και την επιστήμη με σκοπό να βελτιώσει την ζωή και τον βιοπορισμό τους. Τελικά ο Δίας δεν πραγματοποίησε τον αφανισμό των ανθρώπων, όμως καταδίκασε τον Προμηθέα για τις πράξεις του (την Ύβρι του) και την φιλευσπλαχνία του. Να μείνει αλυσοδεμένος για αιώνες σε έναν κακοτράχαλο βράχο της Σκυθίας και των ακτών του Ωκεανού, ενώ ένας γύπας θα του κατασπαράζει καθημερινά το αναγεννώμενο συκώτι του. Σε αυτή την καταδίκη τον οδηγούν το Κράτος και η Βία (αναίσχυντοι υπηρέτες και δημιουργήματα της Εξουσίας) μα και ο αντίθετης άποψης περί της καταδίκης (φοβάται όμως το Θεϊκό μένος και συμβιβάζεται προδίδοντας και τον ίδιο του τον εαυτό) Ήφαιστος που κατ’ εντολή πρέπει να τον αλυσοδέσει.

Αθάνατος ο Προμηθέας και έτσι το αιώνιο μαρτύριο του, γίνεται όλο και πιο βασανιστικό. Στον τόπο του μαρτυρίου προσέρχονται οι Ωκεανίδες (που συντρέχουν, παρηγορούν, θρηνούν, αγανακτούν για την άδική καταδίκη χωρίς όμως να δρουν ανατρεπτικά. Αποτύπωση της γυναίκας του 5ου αιώνα) για να του συμπαρασταθούν, και εν συνεχεία ο Ωκεανός (Ο συμβιβασμένος και διαπλεκόμενος θεός έρχεται με συμβουλευτική διάθεση και υποσχόμενος να μετριάσει τον θυμό του Δία) καθώς και η Ιώ, κόρη του βασιλιά του Άργους Ίναχου που η Ήρα την μεταμόρφωσε σε δαμάλα και έστειλε τον ”οίστρο” (μύγα) να την κεντρίζει, γιατί την ερωτεύτηκε ο Δίας και θέλησε να συνάψει σχέση μαζί της. Του προτείνει ο Ωκεανός, να αλλάξει την στάση του απέναντι στον Δία για να γλυτώσει από την καταδίκη του. Καθώς αρνείται κάθε είδους συνδιαλλαγή με τον Δία, o Προμηθέας, απευθυνόμενος στις Ωκεανίδες, τους εξιστορεί, την βοήθεια που  προσέφερε για την επικράτηση των νέων θεών στη μάχη κατά των Τιτάνων και κυρίως των προηγούμενων θεών, και για το ευγενές κίνητρο του να βοηθήσει τους ανθρώπους  στην εξέλιξη τους, όσο και για την αιώνια και μαρτυρική του πληρωμή γι’ αυτό,  προλέγει δε  στην Ιώ την μελλοντική της πορεία και ύπαρξη (Ο Προμηθέας ανακοινώνει στην Ιώ ότι από αυτή θα γεννηθεί ο Ηρακλής που θα τον απελευθερώσει από τα δεσμά του καθώς και την λύση των δεινών της). Ο αντιστεκόμενος σε κάθε μορφή εξουσίας, Προμηθέας κατέχει  όμως ένα σημαντικό μυστικό που μπορεί να αφανίσει τον Δία και να καταλυθεί η θεϊκή του απάνθρωπη εξουσία. (Ο Δίας θα σχετιστεί με την Θέμιδα, το παιδί όμως που θα γεννηθεί από αυτή την ένωση θα είναι ισχυρότερο από αυτόν).

Έτσι ο Δίας στέλνει τον Ερμή (τον αμφιλεγόμενο υπηρέτη του) για να τον απειλήσει με τα χειρότερα(!) και να μάθει το μυστικό. Μάταια όμως. Η άρνηση του Προμηθέα  είναι καθολική με αποτέλεσμα την και ,όμως, υπάρχουσα χειρότερη τιμωρία. Την καταβύθιση του στα Τάρταρα.

Ενδιαφέρον έχει να αναφερθούμε στην σύγκληση που αναφέρουν κάποιοι  μελετητές της Τραγωδίας του Αισχύλου ”Προμηθέας Δεσμώτης”  με την Χριστιανική διδαχή και τις προβολές της. Με σαφήνεια αλλά και με το απαραίτητο μέτρο και συστολή, διατυπώνουν την συνάφεια της τιμωρίας του Προμηθέα με την σαφώς ανυπέρβλητη και μη απόλυτα συγκρίσιμη, σταυρική θυσία του Χριστού. Θεωρούν δε, οτι και εικαστικά υπάρχει συνάφεια (ανοιχτά χέρια, Γολγοθάς, Καύκασος, ήλοι και αλυσίδες). Ο Ιησούς εναντιώθηκε σε κάθε μορφή εξουσίας και με τη στάση του απέναντι στον πλουτισμό. ” Και στις δύο περιπτώσεις όμως έχουμε την αυταπάρνηση ως συντριβή του Εγώ” αναφέρει σε δοκίμιο της η κ. Ελισάβετ Δέδε. Επίσης οι αναφορές είναι πολλές σε σχέση με την πολιτική διάσταση της Τραγωδίας. Ο Κορνήλιος Καστοριάδης σε σχετικό με την συγκεκριμένη Τραγωδία, πόνημα του, αναφέρει. ” κάθε εξουσία είναι κακή, αλλά μια νεοπαγής εξουσία είναι ακόμη πιο κακή από τις άλλες. Υπάρχει ωστόσο μια νεοπαγής εξουσία στην Αθήνα του 5ου αιώνα, αυτό είναι μάλιστα το ουσιώδες γεγονός της εποχής εκείνης: πρόκειται βεβαίως για την εξουσία του δήμου, η κατάτμηση της οποίας ολοκληρώθηκε με τις μεταρρυθμίσεις του Εφιάλτη το 462, επομένως, ίσως, τη στιγμή ακριβώς που παίζεται η τραγωδία. Και η άλλη νεοπαγής εξουσία είναι η εξουσία των Αθηνών πάνω στις συμμαχικές ελληνικές πόλεις με τη σύσταση μετά τους Μηδικούς Πολέμους της Ομοσπονδίας της Δήλου, αρχή αυτού που ονομάστηκε αθηναϊκή ηγεμονία”.

Και καταλήγει”… Βλέπουμε λοιπόν ότι αυτή η τραγωδία επαναλαμβάνει και τονίζει τον πυρήνα σημασιών που σχετίζεται με τον προσωρινό χαρακτήρα της εξουσίας, ακόμη και της θείας, τον ολοσχερή διαχωρισμό της από κάθε ηθική ή δικαιοσύνη, το γεγονός ότι δημιουργεί ένα δίκαιο που είναι δίκαιο απλώς και μόνο επειδή η εξουσία το ονομάζει έτσι – η εξουσία είναι η εξουσία, τελεία και παύλα. Ιδού τι διακηρύσσεται στον Προμηθέα δεσμώτη, και αυτό άκουσαν όλοι οι Αθηναίοι περί το 460 π.Χ.

Επίσης πολλές αναφορές/αναλύσεις έχουν συνταχθεί σχετικά με την ποιητικο- φιλολογική υπόσταση της Τραγωδίας αυτής του Αισχύλου.

Η Παράσταση

Δεν είναι η πρώτη φορά που παριστάνεται η Αισχύλεια αυτή Τραγωδία (προηγούμενη, το 2019 ανέβηκε στην Επίδαυρο, σε σκηνοθεσία του Σταύρου Τσακίρη, με την Κάθλιν Χάντερ ως Προμηθέα).

Η παράσταση που είδαμε και πάλι στην Επίδαυρό, σε σκηνοθεσία Άρη Μπινιάρη είχε το δικό της αποτύπωμα και την διαφορετική, καθαρά προσωπική άποψη, του σκηνοθέτη ,περί Αρχαίας Τραγωδίας.

Ο Μπινιάρης και εδώ ακολούθησε με συνέπεια την διδαχή που του προσέφερε η ενασχόληση του με το Θέατρο Δρόμου (ζογκλερικά, ξυλοπόδαρα κ.λ.π) αλλά και την προσήλωση/αγάπη του, για την πλέον σύγχρονη έκφραση της Μουσικής.

Μελετώντας τον ”Προμηθέα” ως Τραγωδία, ο Άρης Μπινιάρης είναι εμφανές , ότι προτίμησε να προβάλει σκηνικά, τα πολλαπλά επίπεδα που στοιχειοθετούν την Τραγωδία αυτή, όσο και τα νοήματα της. Αν και, παραστατικά, το έργο χαρακτηρίζεται από  στατικότητα, εδώ, η ιδέα/ευρηματικότητα του σκηνοθέτη να την μετατρέψει σε ρυθμό/δράση, με την κίνηση και τον Λόγο να ακολουθούν την αυτογενή μουσικότητα τους, είχε ένα κάποιο ενδιαφέρον. Όμως…

Οι εξαιρετικές  μουσικές συνθέσεις του Φώτη Σιώτα (ερμηνεύονται επί σκηνής από τον Νίκο Παπαιωάννου-βιολοντσέλο-effects-ηχογραφημένοι ήχοι) ΘΑ.. είχαν πρωταγωνιστικό, αναπόσπαστο στοιχείο της παράστασης, κατά το επιδιωκόμενο του Μπινιάρη. Θα είχαν. Ατυχώς  υπερκάλυπταν με την υπερβολική ένταση (πάντρεμα ήχων-μουσικής) , σε πολλά σημεία το εκφερόμενο από τους ηθοποιούς κείμενο (ειδικά ο χορός σε αρκετά σημεία δεν καθάριζες τι έλεγε, οι ηθοποιοί αναγκάζονταν να κραυγάζουν και ενίοτε να ”μικροφωνίζουν” τα επί του  προσώπου τους   μικρόφωνα (ψείρες). Ήταν τόσο δυνατοί ειδικά οι ηλεκτρονικοί ήχοι, (στην προσπάθεια να αναπαρασταθεί ο από τα έγκατα προερχόμενος σεισμός που ταρακουνάει την επιφάνεια και τον Καύκασο ολάκερο),  που εν τέλει κούρασαν και αποπροσανατόλισαν το κοινό στη προσπάθεια να επιτείνουν το χαοτικό και το υπερφυσικό του τόπου τιμωρίας. Τελικά έφεραν το αντίθετο αποτέλεσμα. (Πολλές διαμαρτυρίες του κοινού, ακούστηκαν). Θα ήταν ένα αξιοπρόσεκτο αποτέλεσμα αν η εγκατάσταση δεν υστερούσε τεχνικά .  Και ο Λόγος, με την εξαιρετική, ποιητική μετάφραση του Γιώργου Μπλάνα θα εκφερόταν απρόσκοπτα και θα αφομοιωνόταν απόλυτα από τους θεατές. Όσο για την  επιζητούμενη συνδιαλλαγή της Μουσικής με τους ηθοποιούς, εκ των πραγμάτων δεν προέκυψε όπως ήταν επιθυμητό και τόσα είχαν λεχθεί,/γραφτεί, για το εύρημα αυτό του Μπινιάρη. Κρίμα!. Από την άλλη,  αποδόθηκε  ένα ικανό αποτέλεσμα διαφορετικότητας της θεατρικής έκφρασης με την εικαστική απεικόνιση της.

Από το λιτό σκηνικό του τόπου βάναυσης τιμωρίας (Προσωπική άποψη. Τα πομπώδες σκηνικά αποπροσανατολίζουν, η σκηνική αισθητική, εικαστική δόμηση του σκηνικού χώρου έχει στις μέρες μας άλλες συνιστώσες, ειδικά στην Επίδαυρο, από ότι το 1963. Εθνικό Θέατρο- ”Προμηθέας Δεσμώτης” σκηνοθεσία Αλέξη Μινωτή-σκηνικά Κλεόβουλου Κλώνη) με δυο πίσω στύλους/βράχους και έναν πιο μπροστά όπου εδώ δένεται ο Προμηθέας. Στον ενεργειακό χώρο της Επιδαύρου (χωρίς άλλες σκηνικές επεμβάσεις) λειτούργησαν υπερφυσικά και απόκοσμα. Όπως μπορούμε, ίσως, να φανταστούμε ότι θα ήταν εκείνη η εσχατιά του κόσμου της τιμωρίας. (Σκηνικά Μαγδαληνή Αυγερινού).

Τα κοστούμια της Βασιλικής Σύρμα σχεδιασμένα σε αυστηρή γραμμή, αποφεύγοντας την ομοιογένεια. Με αυτά του Χορού να ξεχωρίζουν με τα διάφανα στο χρώμα του γκρίζου υφάσματα. Σαν να καθρεφτιζόταν στη θάλασσα ο ουρανός πριν από καταιγίδα. Ένσταση για το  κοστούμι που είναι ενδεδυμένος ο Ωκεανός που νομίζουμε ότι δεν συνάδει με την έκταση του χαρακτήρα που τον προβάλει ο Μπινιάρης αλλά και όπως τον έχουν αποκωδικοποιήσει/περιγράψει και οι μελετητές  (έχω αναφερθεί ανωτέρω για τον χαρακτήρα Ωκεανός), όπως και για το αντίστοιχο του Ερμή. Ένα μακρύ, βαρύ γκρίζο παλτό που δεν θα του επέτρεπε να υπερίπταται με ταχύτητα, με ευλυγισία, όπως τον περιγράφει ως θεό-αγγελιοφόρο, η Μυθολογία/Βίβλος της Αρχαιότητας και το Ελληνικό δωδεκάθεο. Εκτός κι’ αν θέλησε η σκηνοθετική γραμμή να παρουσιάσει μόνο μια από τις ιδιότητές του, αυτή του ”ψυχοπομπού”. Ο Ρ.Φ. Γουίλετς τον αναφέρει ως ”Τον πλέον συμπαθή, τον πλέον ασταθή, τον πλέον συγκεχυμένο και πολυσύνθετο και επομένως τον πιο Έλληνα από τους Ολύμπιους Θεούς”. Ατυχής και οι ένδυση των ακολούθων- σκυλιών του Ωκεανού με κοστούμι τενίστα.

Όλα θα ήταν διαφορετικά ως προς το προσεκτικά εικαστικό μέρος της παράστασης αν δεν φωτιζόταν υποβλητικά, (χαρακτηριστικά ερεβώδη, με σύμμαχο τους καπνούς που αναδύονταν καθ’ όλη τη διάρκεια και με ένταση στις εναλλαγές, του ψυχρού με το θερμό φως), από τον  έμπειρο Αλέκου Αναστασίου.

Η Εύη Οικονόμου δίδαξε την κίνηση στον Χορό (κυρίως) και στους ηθοποιούς με αξιοπρόσεκτο μέτρο, αποφεύγοντας την κινητική υπερβολή η τις αχρείαστες σωματικές εντάσεις. Η γλώσσα του σώματος ”μίλησε” στα πλαίσια της πρέπουσας υπόκρισης.

Οι ερμηνείες

Το απόλυτο δεν είναι εφικτό σε καμία υπόκριση.

Και όμως σε αυτή την απόδοση του ”Προμηθέα Δεσμώτη” ο Γιάννης Στάνκογλου έκανε κάτι υπερβατικό. Απέδωσε με  τόσο πόνο, θυμό, καρτερικότητα, δικαιολόγησε με πειθώ το όραμα/έργο του Προμηθέα να ευνοήσει τους ανθρώπους, παρέμεινε έντονα κινητικός, δια μέσου της επιβαλλόμενης ακινησίας, και σωματικά και ψυχικά. Η εκφορά του Λόγου του και οι εκφράσεις του να αποτυπώνονται ,(αν και από κει ψηλά, σχοινοδεμένος), με ένταση στο κοίλον που μας φιλοξενούσε, εδραίωσε υποκριτικά την άδικη τιμωρία στην οποία υποβάλλεται ο Προμηθέας , φροντοφώναξε με ερμηνευτική δυναμική την κατάπτωση του Δία, τα μελλούμενα για την Ιω, και  έπεισε για την γλυκιά υπομονή που νοιώθει με όσα του προσφέρουν οι συντρέχουσες Ωκεανίδες. Ένας εξοργισμένος Στάνκογλου-Προμηθέας για την στάση των υποχείριων του Δία θέων που προσέρχονται η για να κατευνάσουν την απείθεια του η για να ομολογήσει απειλώντας τον, το Μεγάλο Μυστικό του. Διακριτή, μέσω της ερμηνείας του και η μη φανερή ευθύς εξ αρχής, πεποίθηση του Προμηθέα οτι όλα τα δεινά είναι και δική του απόφαση να τα υποστεί, ένας μάρτυρας ενσυνείδητος αποδομένος από έναν επιβλητικό ερμηνευτικά ηθοποιό.

”Στενάζω γιατί πονάω και πονάω γιατί συμπόνεσα”

Η Ηρώ Μπέζου ως Ιώ όχι απλώς μας ξάφνιασε με την ερμηνευτική της δεινότητα, όχι απλώς μας καθήλωσε με την υποκριτική της έκταση, αλλά μας παρέσυρε, μας επιβλήθηκε με την εκφραστικότητα της, με την πειστικότητα της, με την υπερβατική δουλειά που έκανε για να ερμηνεύσει με αυτόν τον απόλυτα δικό της τρόπο (λαμβάνοντας υπ’ όψη ότι υποδύεται επάνω σε ξυλοπόδαρα που μοιάζουν με απογυμνωμένα οστά)  την επίσης καταδικασμένη από τους ανελέητους θεούς σε αιώνια μετάλλαξη ως δαμάλα και με τον ”οίστρο” να την οιστρηλατεί, γυναίκα που την πόθησε ο Δίας που ”δίχως νόμους κυβερνά” και την καταράστηκε η Ήρα. Στην ερμηνεία της διακρίναμε την συμπερίληψη του αιωνίου προβλήματος της εκμετάλλευσης και την χρήση ως αντικείμενο πόθου των γυναικών.

”Ο Δίας με αποκτήνωσε γιατί με πόθησε”.

Πράγμα που δεν απέχει και από την σημερινή πραγματικότητα. Η Ηρώ Μπέζου ως η απόλυτα ”αποκτηνωμένη” Ιώ διαγράφει μια ερμηνευτική πορεία που θα μας απασχολήσει. Να επισημάνω την σημαντική/συμπαντική πλήρης νοημάτων και παραινέσεων σκηνή του διαλόγου της Ιούς με τον Προμηθέα που κατά τη γνώμη μου, πρέπει να καταγραφεί ως μια από τις κορυφαίες στον χώρο του Θεάτρου.

”…αντέχει μια παρθένα σ’ αυτό το κερασφόρο κτήνος;”

O Αλέκος Συσσοβίτης όπως δεν τον έχουμε ξαναδεί. Ως Ωκεανός ”αναδύθηκε” με όλη την έπαρση και την αλαζονεία που χαρακτηρίζει  τον Ωκεανό , αυτόν, τον συμβιβασμένο οσφυοκάμπτη, στην εξουσία θεό, αυτόν τον είρωνα, αυτόν τον ”καρικατούρα” θεό (Ο Συσσοβίτης ερμηνευτικά ενέταξε και μια χρεία κωμικότητας) που προσέρχεται στον πάσχοντα Προμηθέα, ακολουθούμενος από δύο σκυλιά της εξουσίας, (Δαυίδ Μαλτέζε, Κωνσταντίνος Γεωργαλής) για να τον ”συμβουλεύσει” να συμβιβαστεί, λέγοντάς του πως αυτός είναι ικανός να βοηθήσει την συνδιαλλαγή του με τον Δία. Να υποκύψει, δηλαδή, για να γλυτώσει από τα δεινά του. Πιο ειρωνικός ο Προμηθέας, βρίσκει το κουράγιο να γελάσει μαζί του και με όσα του ”αραδιάζει” προσθέτοντας του και την ευτέλεια που του ταιριάζει. Απολαύσαμε έναν Συσσοβίτη που τελικά ξέρει και μπορεί να διαχειρίζεται την σοβαρή κωμικότητα με μέτρο και πειθώ.

Ερμής ο Ιωάννης Παπαζήσης. Άτεγκτος, σκληρός, επιθετικός, με μίσος απευθύνεται στον Προμηθέα. Ο Παπαζήσης όμως με την ερμηνεία του και με την παγωμένη έκφραση του προσώπου του όσο και τις ελάχιστες σωματικές κινήσεις του, μας μετέδωσε και μια αμηχανία να επικυριαρχεί τον Ερμή. Και έναν φόβο μην αποκαλυφθεί ως “φερέφωνο” (ήταν ούτως η άλλως ο ”τέλειος υπεύθυνος δούλος”), του Δία. Ο καλός ηθοποιός, ήταν κάτι περισσότερο από φανερό, το πόσο δούλεψε/μελέτησε τον χαρακτήρα Ερμή μέσω των οδηγιών του σκηνοθέτη και έπλασε έναν προσωπικό ρόλο που τον έφερε πολύ έξυπνα στα μέτρα της υποκριτικής του δυνατότητας.

Ήφαιστος ο Δαυίδ Μαλτέζε ήταν κάτι περισσότερο από πειστικός και άφησε το σωστό αποτύπωμα του Χωλού θεού που υποχρεώνεται να ”καρφώσει” παρά την θέληση του τον Προμηθέα. Αν και ο ρόλος είναι μικρός ο Μαλτέζε επιβλήθηκε προσφέροντας μια διακριτή ερμηνεία και απέδειξε πως ακόμη και ένας μικρός ρόλος μπορεί να γίνει πρωταγωνιστικός.

Σερνόμενο στο χώμα και καταπονημένο, (έντονη η παραπομπή στην πορεία του μαρτυρίου του Ιησού) φέρνουν το Κράτος και η Βία τον Προμηθέα στον τόπο της αιώνιας καταδίκης του. Με ένταση, με φανερό θυμό και εξουσιαστικότητα επιβλητική, διατάσουν τον Ήφαιστο να τον αλυσοδέσει, λοιδορώντας και καθυβρίζοντας τον τιμωρημένο Τιτάνα. Με την ακολουθία των σκυλιών της εξουσίας (Κατερίνα Δημάτη, Γρηγορία Μεθενίτη) τα δυο δημιουργήματα  της ανελέητης θεοκρατίας/δικτατορίας, ερμηνεύτηκαν από τους Άρη Μπινιάρη (τον σκηνοθέτη της παράστασης) και τον Κωνσταντίνο Γεωργαλή.

Ο Χορός κάθε άλλο παρά αδιάφορους μας άφησε. Το τρίτο επιβλητικό στοιχείο της παράστασης. Οι εξαιρετικές από όλες τις απόψεις, Αντριάνα Αντρέοβιτς, Δήμητρα Βήτα, Φιόνα Γεωργιάδη, Κατερίνα Δημάτη, Γρηγορία Μεθενίτη, Νάνσυ Μπούκλη, Δώρα Ξαγοράρη, Λεωνή  Ξεροβάσιλα, Αλεξία Σαπρανίδου ήταν οι απόλυτες Ωκεανίδες της συμπόνιας, της καρτερικότητας, της συμπαράστασης. Συμπληρώνοντας/ακολουθώντας επαρκώς η μια την άλλη στην απαιτητική εκφορά, σαν ηχώ, του Λόγου και των ”υμνολογιών”.

Προμηθέας

 ”Είμαι ρεαλιστής γιατί ζητώ το αδύνατο. Και το ζητώ, χωρίς άλλο λόγο… Από τον Εαυτό μου…”