Της Μ.Σ.

Καπούτ στα γερμανικά σημαίνει τελειωμένος και μεταφορικά σημαίνει νεκρός. Η ομώνυμη παράσταση στο θέατρο Αλκμήνη στα Πετράλωνα είναι μία από τις παραστάσεις της πρωτεύουσας που η στήλη σας συστήνει ανεπιφύλακτα να παρακολουθήσετε. Γλυκιά και πικρή μαζί, ευφυής αλλά και σύγχρονη. Τελειώνει η ζωή στην τρίτη ηλικία; Έχουν δικαίωμα οι απόμαχοι της ζωής, στο όνειρο; Ποιες είναι οι σχέσεις τους με τα παιδιά τους;

Στο παγκάκι ενός πάρκου, εκεί που καθημερινά αναπτύσσεται η σχέση φιλίας μεταξύ δύο 76χρονων, οι καλά κρυμμένες αλήθειες, σταδιακά γίνονται εξομολογήσεις. Μέσα από διαλόγους ζωηρούς, επίκαιρους και απολύτως ρεαλιστικούς, η γνωριμία τους εξελίσσεται σε μια σχέση δυνατής ανδρικής φιλίας. Μιας φιλίας που στο τέλος ρίχνει φως στην μοναξιά τους που αρχικά η υπερηφάνεια κρατούσε, στην αθέατη πλευρά της εξωστρεφούς προσωπικότητάς τους. Το διαρκές χιούμορ και η σαρκαστική διάθεση δημιουργούν μια διαρκή εναλλαγή συναισθημάτων, ένα παιχνίδι ευθυμίας και πικρίας που κρατά τον θεατή σε διαρκή εγρήγορση. Την παρέα των ηλικιωμένων συμπληρώνει η συνταξιούχος δασκάλα, ανύπαντρη και χωρίς παιδιά – η οποία με την φινέτσα και την ζωηράδα της, τους ξυπνά άλλοτε μια ευγενή διάθεση για φλερτ και άλλοτε το συναίσθημα της ζήλειας – πάντα ιδωμένα υπό το πρίσμα της επίγνωσης των περιορισμένων δυνάμεων που διαθέτει η τρίτη ηλικία.

Η άψογες ερμηνείες των Χάρη Εμμανουήλ, Δημήτρη Πετρόπουλου και Άννας Παντζελή, υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Γιάννη Διαμαντόπουλου, δίνουν έναν γρήγορο ρυθμό σε μια παράσταση φρέσκια και βαθιά αληθινή. Η μετάφραση από το πρωτότυπο κείμενο του Ιταλού συγγραφέα Άλντο Νικολάι, είναι του Θωμά Σιδέρη και η επιμέλεια του Κώστα Χατζημαύρου και του Γιάννη Διαμαντόπουλου.

Στα συν προστίθεται η εξαιρετική ατμόσφαιρα στο φουαγιέ του θεάτρου Αλκμήνη, που είναι διακοσμημένο με έπιπλα ρετρό και πίνακες, αλλά και το μπαρ που μεταξύ άλλων  σερβίρει σαγκρία, σε κολονάτο ποτήρι.