του Γιάννη Γαβρίλη

Που έχει ανέβει στον ιδιαίτερο θεατρικό χώρο του ‘’ Calderone – Art space’’, οδό Τριπτόλεμου 8 – Γκάζι.

Ο Μηνάς Βιντιάδης εκτός από δημοσιογράφος, είναι και ένας από τους νεότερους θεατρικούς συγγραφείς, που εμπνέεται από την έντονα ασθμαίνουσα πραγματικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης, των ψυχολογικών της διακυμάνσεων, των εμπειριών ( ενίοτε τραυματικών) που καθορίζουν ακόμη και αυτή τη συμπεριφορά της, εντός του κοινωνικού γίγνεσθαι, όσο και στο (ενίοτε ασφυκτικό) στενότερο περιβάλλον, είτε αυτό αναφέρεται ως οικογενιακό, είτε ως σχέσεις ερωτικές, φιλικές, επαγγελματικές. Κυρίως όμως ο κ. Βιντιάδης στα θεατρικά του έργα και μέσω της ιδιαίτερης και απόλυτα προσωπικής γραφής του, ανασκαλεύει την βαθύτητα της Μνήμης, προσωπική ή συλλογική είναι αυτή.

Εδώ στο ‘’ΒΡΟΧΗ ΤΑ ΒΈΛΗ’’, (κυκλοφορεί ως βιβλίο από την ΚΑΠΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ) η μνήμη ‘’παίζει’’ κυρίαρχο ρόλο. Όπως και η αναφορά ενός ανθρώπου που μονολογεί, για την παιδική του διαδρομή προς την ενηλικίωση, την επαγγελματική του αποκατάσταση και την εμμονική τάση του προς την επιτυχία.  Τώρα όμως, στην αυτοκριτική του, καθώς βιώνει μια ακόμη γενέθλιο ημέρα, ίσως τη σημαντικότερη, την κομβική, την γενέθλιο ημέρα που θα προσπαθήσει να βγει από τα αδιέξοδα και να σπάσει τα φράγματα που εκείνος εδραίωσε, θα αναληφθεί προς τη λάμψη της ουσιαστικής ύπαρξης, θα μετουσιωθεί καθώς μετουσιώνεται στο μυαλό του, πόσο μάλλον στη ψυχή του, όλη η προ ηγηθείσα ζωή του, το παρελθόν του ούτως ειπείν, σε έναν δίαυλο απεξάρτησης από τα δεσμά των αφελών, ανοήτων, ψευδεπίγραφων προκλήσεων, όπου… φευ! Θεωρούσε ότι ήταν η πεμπτουσία της αμφιβόλου ζωοδόχου υπέρβασης. Ο άνθρωπος με το όνομα Οδυσσέας ( τυχαία η επιλογή του ονόματος; Δεν νομίζω) στο έργο του Μηνά Βιντιάδη, δεν είναι αποκύημα λογοτεχνικό. Δεν είναι ο ‘’άλλος’’. Είναι ο ίδιος οσυγγραφέας που οι εμπειρίες, οι παλινωδίες, ίσως και οι όποιες καταθλήψεις του, δημιούργησαν τον θεατρικό αυτόν ήρωα, που το θυμικό του δεν απέχει από το δικό μας. Και το ουσιαστικό ενδιαφέρον, είτε αναγιγνώσκεις το βιβλίο, είτε βλέπεις την παράσταση, είναι η βαθιά πρόσβαση στον χαρακτήρα, στα ανείπωτα και αφαωέρωτα του, είναι ο καθρέφτης που με θάρρος ο ήρωας του, βλέπει την ουσία του ειδώλου του ή τον πραγματικό του εαυτό. Και αν αυτό ηχεί σουρεαλιστικό, θα μπορούσε και να μεθερμηνευτεί ως η επί της ουσίας  διαδρομή από το παρελθόν στο παρόν. Οι διεργασίες του νου.. επιβάλλονται! Η αυτοκριτική κραταιά επικρατεί, η εξομολόγηση επιφέρει την λύτρωση. Λίγο πολύ, ΤΙ; Μα μία ‘’Οδύσσεια’’.

Ίσως θα αναρωτιέστε, όλα αυτά τα ανθρωπίνως ουσιαστικά, πως μπορούν να αποδοθούν θεατρικά με την βαθύτητα που τα χαρακτηρίζει.

Και όμως στη παράσταση , αποδίδονται.

Γιατί ο Στράτος Τζώρτζογλου δεν επιχειρεί απλώς να υποκριθεί. Το ζητούμενο του, δεν είναι να προκαλέσει αίσθηση με την ερμηνεία του. Με αξιοπρόσεκτη απλότητα, με αυτά τα υποκριτικά μέσα που δεν προβάλλονται ως μέσα για να καταξιωθεί ως πρωταγωνιστής ο ηθοποιός κ. Τζώρτζογλου αποβάλλει το ‘’θεατριλίκι’’ και με απλότητα ( θα έλεγα και με ταπεινότητα), μας καλεί να ακολουθήσουμε την ουσιαστική διμή της υποκριτικής που υπάρχει στην κατανόηση του ηθοποιού… Γιατί βρίσκεται επί σκηνής, ποιος είναι αυτός ο χαρακτήρας που καλείται να ερμηνεύσει, που μπορούν να συμβούν όσα περιγράφει το θεατρικό κείμενο και, βεβαίως, ξορκίζοντας το ‘’σταριλίκι’’.

Ο Στράτος Τζώρτζογλου σε μια από τις καλύτερες, ερμηνευτικά, στιγμές του, κατανοώντας το πως και το γιατί του θεατρικού κειμένου, αυτοσκηνοθετείται, επιβάλλοντας στον θεατρικό του εαυτό την αυτοσυγκράτηση, την πειθώ, την αποπομπή των υποκριτικών ‘’θεατράλε’’ υπερβολών, ακολουθώντας την ερμηνευτική απλότητα. Ίσως δε (παρακολουθώντας τον να παίζει μου έδωσε αυτή την εντύπωση) να επιχειρεί να ανακαλύψει και τον ‘’ηθοποιό’’ που εσωτερικά κουβαλάει, να τον εξωτερικεύσει, προκαλώντας και τον ίδιο του τον εαυτό, με τον κάματο της θεατρικής ουσίας, αυτής που πολλάκις στο όνομα της εμπορικότητας και της αυτοπροβολής ως πρωταγωνιστής, ο ηθοποιός χάνεται, αυτό αναιρείται, εγκλωβίζεται (με δική του υπευθυνότητα) σε φτηνά θεατρικά ‘’τερτίπια’’.

Εν κατακλείδι, η παράσταση ‘’ ΒΡΟΧΗ ΤΑ ΒΕΛΗ’’ έχει λόγο και ουσία και θεατρικότητα, κυρίως όμως έχει την επιβολή που κάθε θεατρική παράσταση, όποιου ύφους και αν είναι, πρέπει να προσφέρει.

‘’Κανέναν δεν περιμένω

κανείς δεν με περιμένει.

 Έχω εσάς.

Ελάτε να μου ευχηθείτε, να διώξω μακριά τον κακό εαυτό μου και εύχομαι… να ξαναγεννηθώ από την αρχή.

Αλήθεια είναι πολύ αργά ν’ αλλάξω;’’

ΒΡΟΧΗ ΤΑ ΒΕΛΗ

Calderone Art Space – Τριπτόλεμου 8 – Γκάζι

Κάθε Δευτέρα και Σάββατο – 21.15

 Διάρκεια 75 λεπτά

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ : Στράτος Τζώρτζογλου
Μαρία Τσαρούχα
ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ :
Μαιρη Μαραγκουδακη
ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ:Εφη Μεράβογλου
ΣΚΗΝΙΚΑ – ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ :Δημήτρης Στρέπκος
ΦΩΤΙΣΜΟΙ : Τάσος Σκλαβούνος
ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΜΟΥΣΙΚΗ : Γιάννης Ζουγανέλης
VIDEO AΡΧΕΙΟΥ – VIDEO ART: Άγγελος Σπαρταλης
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ :Σπύρος Κατωποδης  Eyefixstudio
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ: Έλενα Καρρά

ΔΙΑΝΟΜΗ

Οδυσσέας : Στράτος Τζώρτζογλου
Στο βίντεο:  η Μυρτώ Δημητρακοπούλου και η Ειρήνη Τσαγκατάκη

Προπώληση εισιτηρίων: more.com