Της Μαρίας Σμιλίδου

Παίζουμε σε πίστα roller coaster δεν εξηγείται αλλιώς. Όλος ο πλανήτης βρίσκεται στο «τρενάκι του θανάτου», αυτό που σου ξανακόβει την ανάσα πριν προλάβεις να βρεις το χρώμα σου από το προηγούμενο κάζο. Τις πρώτες θέσεις προλάβαμε να τις πιάσουμε οι Έλληνες. Βέβαια. Και επειδή ως Έλληνες είμαστε ωραίοι και ρισκαδόροι και τολμηροί καμιά φορά πατάμε έξτρα το γκάζι για να δούμε αν η στροφή βγαίνει. Έξι χρόνια τώρα έχουμε εθιστεί στις απότομες πτώσεις, τις ιλιγγιώδεις στροφές και την κάθοδο του τρόμου… Τελικά βγαίνει, αλλά πάντα με απώλειες. Κάπως έτσι βγήκε και η Μεγάλη Βρετανία από την ΕΕ. Κάπως έτσι μάλλον θα ψηφίσουν και οι Αμερικανοί πολίτες σε λίγες ημέρες.

Η κανονικότητα είναι η πιο αστεία λέξη για την εποχή που ζούμε και η αναζήτηση αυτής η πιο μάταιη επιδίωξη. Και αν η κανονικότητα εμπεριέχει την έννοια της σχετικής πλήξης αφού όλα βαίνουν ομαλώς και οι ζωές των ανθρώπων έχουν μερικές βασικές σταθερές, τότε … ναι Θεέ μου σε ευχαριστώ που δεν θα βαρεθώ. Ποτέ! Μπορεί να αισθάνομαι σαν το ποντίκι πάνω στην ροδέλα που όλο καταλήγει στο ίδιο σημείο, αλλά η αγωνία μου κρατιέται στο κατακόρυφο. Είχα πολλές. Πάρα πολλές. Μου πρόσθεσαν ακόμη μια.

Άραγε τα παιδιά στο Κοινοβούλιο θα τα βρούνε για εκείνο το παλιό παιχνίδι με το ΕΣΡ ή να ετοιμάσω το αγροτόσπιτο της γιαγιάς για παν ενδεχόμενο; Γιατί άλλη πολιτική αστάθεια δεν την σηκώνει η οικονομία. Κανείς δεν μου το βγάζει από το μυαλό ότι αυτό που ζούμε είναι déjà vu του 2014.Τέτοιες ημέρες ήταν όταν μιλούσαμε για το success story Σαμαρά, έξοδο στις αγορές , την άκρη του τούνελ και την αρχή της ανάπτυξης . Δυο χρόνια μετά πάλι τα ίδια λέμε, συν του ότι αναζητούμε και πάλι πολιτική συναίνεση μόνο που δεν είναι για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας αλλά για την συγκρότηση του ΕΣΡ. Μόνο που στο κάδρο της αποδόμησης τώρα έχει μπει και ο θεσμός της δικαιοσύνης. Επικίνδυνα πράγματα.

Υ.Γ Να μην ξεχάσω την άλλη Τρίτη να παρακολουθήσω τα αποτελέσματα των αμερικανικών εκλογών. Μήπως να φωνάξω και φίλους στο σπίτι, να τα δούμε παρέα με ποπ κορν;