Του Πέτρου Ζούλια*

Σε μια πολύ δύσκολη περίοδο οικονομικής επιβίωσης και όχι μόνο, οι άνθρωποι του θεάτρου έχουν να αντιμετωπίσουν και την ηθική και πνευματική κρίση.

Τις ευθύνες απέναντι σε εγκλήματα που συντελούνται στο όνομα της τέχνης τους. Στο προσκήνιο και κυρίως στο παρασκήνιο. Πρωτόγνωρα φαινόμενα βίας και πράξεις που ξεπερνούν τον ανθρώπινο κοινό νου, έρχονται στην επιφάνεια για να μας κάνουν να ντρεπόμαστε που ανήκουμε σε ένα κλάδο, που αυτή τη στιγμή χαρακτηρίζεται συνολικά ως ηθικά απαράδεκτος και κοινωνικά επικίνδυνος.

Τοξικό, ύποπτο και προδοτικό για την  αξία που του αποδόθηκε, το θέατρο κάθεται στο σκαμνί. Δικάζεται.

Ναι, δυστυχούμε, όσοι νιώθουμε , ότι με την παθητική, αδιάφορη στάση μας, απέναντι σε φήμες και γεγονότα συντελέσαμε στον εκχυδαϊσμό και την διαφθορά του πολιτιστικού μας γίγνεσθαι .” Δεν ήξερα. Δεν ρώτησα. Δεν πίστευα. Δεν ασχολήθηκα”! Ξέρω ότι δεν είναι δουλειά μας η προσωπική ζωή του συνεργάτη μας. Είναι όμως αναγκαία σε μας, τους υποτίθεται, ανθρώπους του πολιτισμού η ανησυχία, η ευγένεια, η επαφή και η επικοινωνία σε ανθρώπινα βάθη και αισθήματα.

Είναι στόχος μας να αγγίξουμε τις ψυχές των ανθρώπων.

Πόσο μάλλον των διπλανών μας, που μαζί συνδημιουργούμε. Αν δεν κερδίσαμε την εμπιστοσύνη των καταγγελλόντων για το δραματικό βίωμά τους, όταν ήμασταν συνεργάτες, κάτι φταίει και σε μας.

Θέλω να πιστεύω ότι όλη αυτή η ακραία και τόσο δυσάρεστη κατάσταση που ζούμε, κυοφορεί μια μεγάλη ελπίδα. Να βρει ο πολιτισμός τον πολιτισμό του! Να καθαρίσει από παλιές νοσηρές νοοτροπίες. Να βρει την ουσία και τον αληθινό προορισμό του.

Η τέχνη μας πρέπει να ναι αγωνιστική και να ξυπνά συνειδήσεις.

Να προχωρά την κοινωνία και όχι να σέρνεται σαν άθλια οπισθοφυλακή πίσω της. Να μην φοβηθούμε την αυτοκριτική και την αγανάκτηση που γεννούν τα κακώς κείμενα της δουλειάς μας.

Ονειρεύομαι ένα πιο δίκαιο, καθαρό, αξιοκρατικό και ηθικό θέατρο, που μπορεί να αναγεννηθεί από τις στάχτες του. Για να μην δικαιωθεί ο γνωστός στίχος “αυτός ο κόσμος δεν θ΄ αλλάξει ποτέ”. Χρειάζεται συνείδηση και ατομική ευθύνη των πράξεων και συμπεριφορών, που γίνονται στο όνομα της αγαπητής υποκριτικής μας τέχνης.

*Πέτρος Ζούλιας, Σκηνοθέτης

Οι απόψεις που δημοσιεύονται στο reformer.gr είναι προσωπικές και εκφράζουν τον συγγραφέα.