«Η συμφωνία είναι πολύ κοντά, αρκεί…». Αυτό τόνισε στο reformer.gr Έλληνας Αξιωματούχος, που γνωρίζει καλά τι γίνεται στις διαπραγματεύσεις και που συνάμα ήταν αισιόδοξος, αλλά και συγκρατημένος.

Τι ήταν όμως αυτό το «αρκεί…»; Αυτό το «αρκεί…» έχει να κάνει με δύο κέντρα στο εξωτερικό, που θέλουν να μας οδηγήσουν ή σε πλήρη υποταγή και νέο μνημόνιο, ή εκτός ευρώ. Δύο κέντρα που ναι μεν είναι ανεξάρτητα μεταξύ τους, δουλεύουν όμως εκ παραλλήλου και έχουν ακριβώς τις ίδιες στοχεύσεις. Δύο κέντρα με πανίσχυρες επιρροές σε τεχνοκρατικά και οικονομικά κέντρα λήψεις αποφάσεων για ολόκληρο τον πλανήτη. Δύο κέντρα που «παίζουν τα ρέστα τους» σε πολιτικό, οικονομικό και επαγγελματικό επίπεδο. Ποια είναι όμως αυτά τα δύο κέντρα;

Το πρώτο έχει να κάνει με τον Πολ. Τόμσεν. Να το ξαναπούμε. Με τον κ. Τόμσεν, όχι με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Κριστίν Λαγκάρντ.

Το δεύτερο έχει να κάνει με τον Γερμανό Υπουργό Οικονομικών  Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Το επαναλαμβάνουμε. Με τον κ. Σόιμπλε, όχι με τη Γερμανία και την Καγκελάριο Μέρκελ.

Το γιατί κινδυνεύουμε από αυτούς τους δύο εμμονικούς άνδρες, μπορείτε να το βρείτε  πολύ εύκολα στο άρθρο του Αλέξη Τσίπρα στη Γαλλική Le Monde. Άλλωστε στο τελευταίο μέρος του άρθρου του, μόνο φωτογραφίας τους δεν έχει βάλει.

Ας δούμε λοιπόν αυτό το μέρος του άρθρου του Έλληνα πρωθυπουργού που εμείς νομίζουμε ότι μιλά για τον κ. Τόμσεν.

«Για ποιο λόγο όμως αυτή η επιμονή; Μια πρώτη αβίαστη σκέψη θα ήταν ότι η επιμονή οφείλεται στην επιθυμία ορισμένων να μη παραδεχθούν τα λάθη τους και να επιβεβαιώσουν εαυτούς παραγνωρίζοντας την αποτυχία τους. Εξάλλου, δεν πρέπει να ξεχνάμε τη δημόσια παραδοχή, πριν από λίγα χρόνια, του ΔΝΤ ότι έσφαλε στον υπολογισμό της ύφεσης που θα προκαλούσε το μνημονιακό πρόγραμμα. Ωστόσο θεωρώ ότι αυτή είναι μια ρηχή προσέγγιση. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι το μέλλον της Ευρώπης εξαρτάται από το πείσμα ή την εμμονή κάποιων παραγόντων».

Πάμε τώρα και στο κομμάτι όπου ο Αλέξης Τσίπρας αναφέρεται στον Γερμανό Υπουργό, τον κ. Σόιμπλε.

«Η δεύτερη στρατηγική επιδιώκει ακριβώς αυτό: Τη διάσπαση και τον διχασμό της Ευρωζώνης και συνακόλουθα της Ε.Ε.

Πρώτο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση είναι η δημιουργία μιας Ευρωζώνης δύο ταχυτήτων, όπου ο σκληρός πυρήνας θα θέτει σκληρούς κανόνες λιτότητας και προσαρμογής και θα διορίζει έναν Υπερυπουργό Οικονομικών της Ευρωζώνης με απεριόριστη εξουσία, με τη δυνατότητα δηλαδή να απορρίπτει ακόμη και προϋπολογισμούς κυρίαρχων κρατών που δεν ευθυγραμμίζονται με τα δόγματα του ακραίου νεοφιλελευθερισμού.

Για όσες χώρες δε αρνούνται να υποκύψουν στην νέα εξουσία η λύση θα είναι απλή: Σκληρή τιμωρία. Υποχρεωτική λιτότητα. Και, ακόμη περισσότερο, περιορισμοί στην κίνηση κεφαλαίων, πειθαρχικές κυρώσεις, πρόστιμα, ακόμη και παράλληλο νόμισμα. Έτσι οικοδομείται η νέα ευρωπαϊκή εξουσία με πρώτο θύμα την Ελλάδα η οποία στο μυαλό αρκετών αποτελεί χρυσή ευκαιρία παραδειγματισμού για όλους τους υποψήφιους απείθαρχους».

Ποιο ξεκάθαρη εικόνα για το που βρισκόμαστε και ποιοι είναι το πρόβλημα, δεν θα μπορούσε να μας δώσει ο Έλληνας Πρωθυπουργός. Τώρα ποια όλοι ξέρουν. Και μέσα και έξω. Ο καθένας παίρνει τις αποφάσεις του.

Υ.Γ. Ελπίζουμε τα προαναφερθέντα «προβλήματα εξωτερικού» να ξεπεραστούν και να μην προκύψει ξαφνικά «πρόβλημα εσωτερικού», που θα δυναμιτίσει τη συμφωνία!!!