Του Θανάση Παπαγεωργίου*

Από την αρχαιότητα το θέατρο επιστράτευε τη σάτιρα για να ξεμπροστιάσει τις ‘’ωραίες’’ πράξεις των πολιτικών και να έρθει έτσι αντιμέτωπο με τους Κρατούντες. Αυτή ήταν, είναι και θα είναι η αποστολή του Θεάτρου και όλων των τεχνών και των υπηρετών τους. Η κριτική. Η ανελέητη κριτική. Γιατί λοιπόν να απαιτούμε μια καλύτερη στάση απέναντί μας εκ μέρους των Αρχόντων; Πώς είναι δυνατόν να υποστηρίξουν κάτι που δεν τους αφήνει να παίξουν ανενόχλητοι τα παιχνίδια τους; Δεν χρειάζονται εξηγήσεις. Ξέρουμε. Ξέρουμε ότι αυτός ο πόλεμος δεν θα σταματήσει ποτέ, όσοι αιώνες κι αν περάσουν. Επειδή η εξουσία θα παραμείνει πάντα εξουσία κι εμείς θα την αμφισβητούμε.

“Γιατί να απαιτούμε μια καλύτερη στάση απέναντί μας εκ μέρους των Αρχόντων; Πώς είναι δυνατόν να υποστηρίξουν κάτι που δεν τους αφήνει να παίξουν ανενόχλητοι τα παιχνίδια τους; Δεν χρειάζονται εξηγήσεις”

Δεν εντυπωσιάζομαι από τη στάση της Πολιτείας απέναντι στις Τέχνες. Μακάρι να μπορούσε να μας κλείσει για πάντα. Ζητάει πάντοτε αφορμές για να μπορέσει να κλείσει το στόμα εκείνων που την καθρεφτίζουν. Και η πανδημία ήταν μια θαυμάσια ευκαιρία. Λόγω πανδημίας, απαγορεύτηκαν οι συγκεντρώσεις πολιτών και καθιερώθηκε ο εγκλεισμός μας, κάτι που βολεύει αφάνταστα κάθε Εξουσία. Όπως βολεύει και το κλείσιμο των Θεάτρων, των Κινηματογράφων, των συναυλιακών χώρων και κάθε άλλης δραστηριότητας που αιώνες τώρα ενοχλεί στην προώθηση των όποιων πολιτικών αποφάσεων χωρίς καμία κριτική. Αλλά δεν θα κρατήσει πολύ. Μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει. Οψόμεθα…

*Θανάσης Παπαγεωργίου: Ηθοποιός και σκηνοθέτης

Οι απόψεις που δημοσιεύονται στο reformer.gr είναι προσωπικές και εκφράζουν τον συγγραφέα.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ είναι Έλληνας σκηνοθέτης και ηθοποιός. Γεννήθηκε στην Καισαριανή στις 16 Φεβρουαρίου του 1938. Σπούδασε Θέατρο στη Δραματική Σχολή του Χρήστου Βαχλιώτη. Η πρώτη του θεατρική εμφάνιση γίνεται το 1962 στο θίασο του Κ. Λειβαδέα. Μέχρι το 1965 συνεργάζεται με τους θιάσους Β. Διαμαντόπουλου-Μ. Αλκαίου, Τίτου Βανδή, Μιράντας-Μπάρκουλη, Ηνωμένων Καλλιτεχνών, Ελευθέρας Σκηνής κ.ά. οπότε εγκαταλείπει το θέατρο και ασχολείται με τον Κινηματογράφο, γυρίζοντας ως σκηνοθέτης, σεναριογράφος και ηθοποιός την ταινία «Επί εσχάτη προδοσία» (1968). Το 1969 ιδρύει στην Κοκκινιά μαζί με τη Λήδα Πρωτοψάλτη και τον Τάκη Καλφόπουλο τον θίασο ‘Βήματα’. Η πρώτη του σκηνοθεσία είναι «Η αυλή των θαυμάτων» του Καμπανέλλη. Η δικτατορία διαλύει τον θίασο μετά από λίγους μήνες και αφού είχε προλάβει να μεταφέρει τις δραστηριότητές του στο Θέατρο ”Φλορίντα” της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, όπου παρουσίασε και τα έργα «Αντιγόνη», του Ζαν Ανούιγ και «Η ενοχή» του πρωτοεμφανιζόμενου Μάριου Χάκκα.

Το 1971 ιδρύει μαζί με την ηθοποιό Ελ. Καρπέτα το Θέατρο «ΣΤΟΑ», το οποίο διευθύνει μόνος του από το 1974 έως σήμερα που διανύει την 50η θεατρική του περίοδο. Στο θέατρο αυτό έχει ανεβάσει περίπου ενενήντα έργα, κυρίως νεοελλήνων συγγραφέων.

Έχει διδάξει υποκριτική στις σχολές Π. Μ. Βεάκη, Π. Κατσέλη και Εθνικό Ωδείο και σειρά μαθημάτων στο Θεατρολογικό Τμήμα της Σχολής Καλών Τεχνών του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης. Το 1990-1993 δημιούργησε δικό του θεατρικό εργαστήρι με μαθητές κυρίως φοιτητές του Θεατρολογικού Τμήματος της Φιλοσοφικής Αθηνών. Υπήρξε διευθυντής της Δραματικής Σχολής του Ωδείου Αθηνών (2005-2006).

Έχει γράψει πέντε θεατρικά έργα, τα «89,90fm stereo», «Άντε γεια» (εκδ. Κέδρος), «Τελεία gr» (εκδ. ΣΤΟΑ), «Ακούω ήχον κώδωνος» και «Αντριάνα» (εκδ. ΣΤΟΑ) τα οποία παίχτηκαν όλα στη Στοά σε δική του σκηνοθεσία.

Επιφυλλίδες του από την εφημερίδα «Τα Νέα», στην οποία αρθρογραφούσε επί 20 χρόνια, εκδόθηκαν από τις εκδόσεις Καστανιώτη με τίτλο «Εγκωμιάζοντας εγκλήματα». Συνεργάστηκε και συνεργάζεται ακόμη με διάφορες εφημερίδες, περιοδικά και τον ηλεκτρονικό Τύπο. Το 2011 εκδόθηκε από τις εκδόσεις της Στοάς το βιβλίο του «Γ΄ στάση Ζωγράφου – 40 χρόνια Θέατρο Στοά», ένα χρονικό της σαραντάχρονης πορείας του Θεάτρου ΣΤΟΑ.

Το 1974 βραβεύεται από το Φεστιβάλ Ιθάκης  για καλύτερη παράσταση συνόλου στο «Σκιάχτρο» του Πέτερ Βάις. Το 1976, από το ίδιο φεστιβάλ, παίρνει το βραβείο καλύτερης παράστασης για το «Χάσαμε τη θεία, στοπ». Το 2000 βραβεύτηκε με το βραβείο Κουν για τη σκηνοθεσία του στο έργο «La cumparsita» του Παν. Μέντη. Το 2001 βραβεύτηκε από το περιοδικό Αθηνόραμα με τρία πρώτα βραβεία για την παράσταση «Εκάβη» του Ευριπίδη (σκηνοθεσίας, παράστασης, φωτισμών). Το 2002, στον ίδιο διαγωνισμό, βραβεύεται με το 2ο βραβείο σκηνοθεσίας και το 2ο καλύτερης παράστασης για το θεατρικό ‘Ακούω ήχον κώδωνος’, ένα έργο που έγραψε ο ίδιος χρησιμοποιώντας πεζά κείμενα, λεζάντες, ποιήματα, αποσπάσματα έργων κλπ. από έργα του Μποστ. Το 2005 τιμήθηκε με το βραβείο «Φώτος Πολίτης» για την συνολική προσφορά του στο θέατρο. Το 2017 πήρε το βραβείο δεύτερου αντρικού ρόλου, από την Ακαδημία Κινηματογράφου για τον ρόλο του κ. Νίκου, στην ταινία της Ελίνας Ψύκου ‘’Ο γιος της Σοφίας’’.

Από το 1980 μέχρι το 2004 υπήρξε μέλος διαφόρων επιτροπών του Υπουργείου Πολιτισμού για θέματα Πολιτιστικής Πολιτικής, Δραματικών Σχολών, Βράβευσης Θεατρικών Συγγραφέων. Μέλος του Δ.Σ. του Θεατρικού Μουσείου.

Από το 2015-2018 διετέλεσε Πρόεδρος του Δ.Σ. του Εθνικού Θεάτρου.