Σε συνέντευξη που παραχώρησε στο ραδιοσταθμό Flash 96 ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Στέλιος Κούλογλου αναφέρθηκε στο θέμα των μηνύσεων σε δημοσιογράφους και επεσήμανε ότι θα πρέπει η κυβέρνηση να πάρει την πρωτοβουλία να καταργήσει το νόμο που προβλέπει το αυτόφωρο για τα αδικήματα περί Τύπου.

Ως προς το θέμα των αγωγών εναντίον δημοσιογράφων συγκεκριμένα ο κ. Κούλογλου ανέφερε ότι υπάρχει πλέον νέα νομοθεσία η οποία είναι καλύτερη. Προβλέπει ότι αν ο θιγόμενος επιθυμεί μπορεί να στείλει μια απάντηση να δημοσιευθεί στην ίδια θέση με το αρχικό άρθρο κριτικής. Αν το μέσο τη δημοσιεύσει παύει η δυνατότητα άσκησης αγωγής ή δίωξης εναντίον του. Αυτό αποφορτίζει και τα δικαστήρια.

Ο σχετικός νόμος όμως που κάνει τα αδικήματα περί τύπου αυτόφωρα αδικήματα είναι από την εποχή του Μεταξά και διατηρήθηκε επίτηδες από όλες τις προηγούμενες κυβερνήσεις, από τη Μεταπολίτευση και μετά, για να εκβιάζουν και να έχουν στο χέρι τούς δημοσιογράφους. Κατά καιρούς μάλιστα έχουν πάει δημοσιογράφους μέσα για το αυτόφωρο για ένα βράδυ. Εξακολουθεί λοιπόν και ισχύει ένας αναχρονιστικός νόμος, που δεν έχει κανένα νόημα και πάνω σε αυτόν στηρίχτηκε και όλη η ιστορία με τους συνεργάτες του «Παραπολιτικά». Γι” αυτό ακριβώς είναι πολύ υποκριτική η αντίδραση της αντιπολίτευσης και ειδικά της Νέας Δημοκρατίας που φωνάζει τώρα, ενώ θα έπρεπε η ίδια να είχε καταργήσει αυτό το νόμο, που δίνει τη δυνατότητα στους πολιτικούς να κάνουν τέτοιου είδους κινήσεις.

Βέβαια, και οι πολιτικοί θα έπρεπε να είναι συγκρατημένοι ως προς την αξιοποίηση αυτού του νόμου, δεδομένου ότι οι ίδιοι δεν υπόκεινται σε αυτόφωρο. Και η κυβέρνηση θα πρέπει να ξεκινήσει διαδικασίες, με αφορμή και αυτή την υπόθεση, για την κατάργηση αυτού του νόμου. Θα πρέπει να λειτουργούμε ως μια πολιτισμένη χώρα, όπου θα ισχύουν φυσικά οι νόμοι, αλλά δεν θα χρειάζεται κανείς να πάει στη φυλακή. Από την πλευρά τους οι δημοσιογράφοι όμως θα πρέπει να σέβονται τους άλλους και να τηρούν τους κανόνες δεοντολογίας. Για παράδειγμα, όπως είπα χτες και στον ραδιοφωνικό σταθμό ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ, είναι εντελώς εκτός δεοντολογίας το να εμπλέκουμε τα παιδιά κάποιου, με τον οποίο ερχόμαστε σε αντιπαράθεση.

Οι δημοσιογράφοι θα πρέπει, για να έχουμε και τον κόσμο μαζί μας και όχι απλό παρατηρητή, να συνδυάσουμε την κριτική μας για την εφαρμογή αυτού του νόμου και τη διατήρησή του με την κριτική στις παραβιάσεις της δεοντολογίας, τις οποίες πολλοί πολίτες αντιλαμβάνονται και είναι αντίθετοι σε αυτές. Στο χώρο της δημοσιογραφίας υπάρχουν πολλά φαινόμενα, που ο κόσμος τα θεωρεί από απαράδεκτα ως γελοία, με τα οποία δεν θα πρέπει να ταυτιζόμαστε όλοι, στο βωμό της υπεράσπισης του δημοσιογραφικού λειτουργήματος, γιατί με τον τρόπο αυτό δεν το υπερασπιζόμαστε.