Υπό τον τίτλο «Βία και ανομία», ο κ. Φλωρίδης επιτέθηκε εκ νέου προς την υπουργό Παιδείας (και όχι μόνο), με αφορμή τα όσα γίνονται στην παιδεία και με αποκορύφωμα την άθλια επίθεση εναντίον του Πρύτανη του ΟΚΠΑ.

Στην ανάρτησή του ο πρώην Υπουργός αναφέρει χαρακτηριστικά

«Η κυβέρνηση της ΝΔ και ιδιαίτερα η Υπουργός Παιδείας, είχαν στα χέρια τους πολύ πριν από τις εκλογές του 2019, ένα πλήρες νομοθετικό πλαίσιο είτε σε επίπεδο νόμων που ψηφίστηκαν είτε σε ολοκληρωμένα σχέδια νόμου για την Εκπαίδευση. Πλαίσιο που αφορούσε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης, από το νηπιαγωγείο και το ψηφιακό σχολείο, έως το Πανεπιστήμιο. Από την γνήσια αξιοκρατική επιλογή των στελεχών της εκπαίδευσης, έως τα επαγγελματικά δικαιώματα και την Τεχνική εκπαίδευση.

Ήταν οι νόμοι που ψηφίστηκαν, αλλά και που ολοκληρώθηκαν ως σχέδια από την Κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ/Γ.Παπανδρέου με Υπουργό Παιδείας την Άννα Διαμαντοπούλου.

Η νέα κυβέρνηση, γνώριζε επίσης, ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, από την πρώτη μέρα που ήρθε στην εξουσία, διέλυσε αυτό το πλαίσιο, στη βάση ενός ιδεολογικού μετώπου. Τα αποτελέσματα για την Παιδεία, ήταν ολέθρια.

Θα περίμενε κανείς, ότι η νέα Υπουργός Παιδείας θα έκανε το πιο απλό πράγμα του κόσμου: να επαναφέρει σε ισχύ όλα τα νομοθετήματα για την Παιδεία που κατήργησε ο ΣΥΡΙΖΑ και να οδηγήσει στη Βουλή όσα δεν πρόλαβαν να ψηφιστούν.

Αλλά φευ. Επέλεξε μια αποσπασματική προσέγγιση, φέρνοντας κυρίως κάποιες διατάξεις που είχαν ψηφιστεί στο παρελθόν, αλλά ως καινούργιες!

Μ’ αυτά και μ’ εκείνα, χάθηκε ίσως ο πιο πολύτιμος χρόνος για κάθε κυβέρνηση, που είναι οι πρώτος ενάμισης χρόνος.

Ήρθε η αποτρόπαιη τζιχαντιστική πράξη του ακροαριστερού σκουπιδαριού εναντίον του Πρύτανη του ΟΚΠΑ και ταρακουνήθηκε το σύμπαν.

Άρχισαν όλοι να μιλούν για αστυνομικά μέτρα φύλαξης των ΑΕΙ, αυστηρές ποινές κλπ.

Αναγκαία οπωσδήποτε, αλλά δεν φτάνουν, αν δεν ξεκινήσει η μεγάλη αλλαγή στον τρόπο διοίκησης των ΑΕΙ, όπως είχε νομοθετηθεί με το ν. 4009/2011 (νόμος Διαμαντοπούλου).

Και, κατά την άποψή μου που χρόνια υποστηρίζω, δεν χρειάζεται η νομοθέτηση ποινικών διατάξεων που καθιερώνουν ιδιώνυμα εγκλήματα για κάθε περίσταση, δηλαδή για τους χώρους των ΑΕΙ ή των γηπέδων ή των πλατειών και των δρόμων.

Οι ρυθμίσεις εναντίον της βίας πρέπει να έχουν γενική ισχύ και να αφορούν τα εγκλήματα αυτά όπου και από όποιον κι αν τελούνται, γιατί όπου συμβαίνουν, προσβάλλουν ένα από τα πιο σημαντικά έννομα αγαθά: την αξιοπρέπεια του ανθρώπου και μέσω της προσβολής αυτής, την ίδια την ελευθερία του.

Σε κάθε περίπτωση χρόνος υπάρχει. Ας υπάρξει, επιτέλους, κάτι ολοκληρωμένο».