Αγαπητέ Άρη,

Διαβάζω το άρθρο του κ. Ανδρέα Δρυμιώτη στη Κυριακάτικη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 7ης Φεβρουαρίου 2021 και από τον τίτλο «Οι αδιάλλακτοι “πατριώτες”» αντιλαμβάνομαι πως τα εισαγωγικά του “πατριώτες” ειρωνικά τίθενται, για να επαναληφθεί μια τάση, να θεωρούμε κάθε πατριωτικό και καταστροφικό. Η διαλλακτικότητα  μπορεί να είναι ίδιον των πολιτικών, για έναν αγωνιζόμενο όμως για την ελευθερία του λαό δεν είναι θετικό, γιατί μισή ελευθερία ή μισή ανεξαρτησία δεν είναι παρά ψευδοελευθερίες και τα παρόμοια.

Ο Ελληνικός κυπριακός λαός και πριν από το 1821 λάτρευε την Ελλάδα και ποθούσε την ένωση με αυτήν. Όλοι οι αγώνες του, πολιτικοί ή πολεμικοί, όπως ο αγώνας της ΕΟΚΑ, στην ένωση με την Ελλάδα απέβλεπαν. Υπήρχε όμως μια βρετανική αυτοκρατορία τότε και η Τουρκία, οι οποίες συνεργάζονταν στενά και συνεργάζονται, για να αποκλείσουν την ένωση ή την πλήρη ανεξαρτησία του νησιού, προωθώντας τη διχοτόμηση της Κύπρου ή την επιστροφή της στην Τουρκία.

Για  όλα αυτά δεν έγινε στο άρθρο κανένας λόγος, έτσι ώστε να δίνεται η εντύπωση πως οι Έλληνες της Κύπρου δέχονταν συνεχώς δώρα ελευθερίας από τους Άγγλους και αυτοί τα απέρριπταν.

Το ίδιο και μετά την τουρκική εισβολή, οι συνομιλίες και ιδιαίτερα το σχέδιο Ανάν παρέχεται η εντύπωση πως δικαίωνε τον ελληνικό κυπριακό λαό, αλλά αυτός το απέρριψε, ενώ οι μελετητές του αποφαίνονται για την παγίδευση των Ελλήνων της Κύπρου σε διφορούμενες έννοιες και εποικοδομητικές ασάφειες λεγόμενες.

Τα σχέδια των Τούρκων και ως «εκθέσεις Νιχάτ Ερίμ» και σχέδιά του εφαρμοζόμενα από τον Ντενκτάς, δεν απέβλεπαν παρά στη διχοτόμηση και στην προσάρτηση της Κύπρου στην Τουρκία.  Απόδειξη και το «Στρατηγικό Βάθος» βιβλίο  του τότε υπουργού των εξωτερικών της Τουρκίας και δασκάλου του Ερντογάν, του Νταβούτογλου, στο οποίο αναφέρεται όλη η στρατηγική των Τούρκων για την επιτυχία της επεκτατικής πολιτικής της Τουρκίας.

Όλα αυτά απουσιάζουν από το άρθρο του κ Ανδρέα Δρυμιώτη, και επιρρίπτεται η ευθύνη μόνο στου ελληνοκυπρίους και στη σθεναρή στάση τους να εμμείνουν στη διατήρηση της ανεξαρτησίας και εδαφικής ακεραιότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας, η οποία αποτελεί και το μόνο νομικό και πραγματικό στήριγμά τους.

Ως επί το πλείστον, όταν διαφαίνονται συνομιλίες για το κυπριακό, αρχίζουν τα όργανα διαφόρων να πιέζουν για υποχωρήσεις και ευλυγισίες. Δυστυχώς όμως γι’ αυτούς δεν έμεινε χώρος για καμιά υποχώρηση, γι’ αυτό και η εμμονή στη διατήρηση της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν είναι παρά εμμονή στη ζωή και στη διαφύλαξη του κυπριακού ελληνισμού.

Και χαίρομαι προσωπικά όταν αποδεικνύονται οι Έλληνες της Κύπρου αδιάλλακτοι πατριώτες. Χρειάζονται στις μέρες μας, της υποχωρητικότητας και παραχωρητικότητας.

Φιλικότατα,

Πάνος Μίτας