Το  Ταϊλανδο-κινεζο-βιετναμέζικο εστιατόριο στο Σύγχρονο Θέατρο.

του Γιάννη Γαβρίλη

Να λοιπόν, που ένα θεατρικό κείμενο γίνεται το εφαλτήριο, (με την μεταφορικής  έννοια η λέξη), για μια κυριολεκτική προβολή της υποκριτικής Τέχνης.

Το 2009 ο Γερμανός θεατρικός συγγραφέας  Ρόλαντ Σιμελπφένιχ (Roland Schimmelpfennig) παρουσιάζει το έργο του ”Ο Χρυσός Δράκος” το οποίο χαρακτηρίστηκε ως  το πλέον ώριμο θεατρικό του κείμενο, όπου άλλοτε με γλαφυρότητα, άλλοτε πάλι με έντονη καταγγελτικότητα και ενίοτε με τραγικότητα, με χιούμορ αλλά και ευαισθησία, περιγραφει την σχέση μεταξύ των πέντε Ασιατών μαγείρων της μικρής κουζίνας αυτού του Ταϊλανδο-κινεζο-βιετναμέζικου εστιατορίου που όμως προεκτείνεται η υπόθεση, καθώς διαρρηγνύει τα λίγα τετραγωνικά της κουζίνας για να αποκαλύψει, να καταγγείλει, όσα κρύβονται πίσω από την παγκοσμιοποίηση, την βία ως καθημερινό φαινόμενο, την ξενοφοβία, την σεξουαλική κακοποίηση την άβυσσο που επικρατεί πλέον στις ανθρώπινες σχέσεις, την ανασφαλή μετανάστευση και την εχθρική στάση απέναντι της, από μια Παγκόσμια κοινωνία που κυριολεκτικά παραπαίει, ενώ εγκλωβίζεται ασφυκτικά στην αδιάφορη Πολιτική και τους ασκούντες αυτή.

Αναμφίβολα ένα εξαιρετικό έργο που όμως όσο τραγελαφικά καταγγελτικό κι’ αν είναι, χωρίς τις επιβαλλόμενες υποκρίσεις (το ίδιο το έργο της επιτάσσει) θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως  απλά, περιγραφικό.

Και πολύ σωστά στο τωρινό ανέβασμα (είχε ανέβει για πρώτη φορά το2010 στο Εθνικό Θέατρο) όλα όσα αναφέρονται, όλη η δράση του και η αντίδραση του αποκτούν το σωστό νόημα τους, αποκαλύπτονται με σαφήνεια, από τις καθοριστικές και καίριες ερμηνείες των ηθοποιών και ασφαλώς από την έξυπνη, ευρηματική σκηνοθεσία του.

Ναι, ο Γιώργος Ματζιάρης γνώρισε το θεατρικό σανίδι και ως ηθοποιός και δεν είναι η πρώτη φορά που σκηνοθετεί. Εκείνο όμως που τον διακρίνει είναι η εφευρετικότητα του, η ευρηματικότητα του και η ικανότητα του να αποκαλύπτει το λεγόμενο ”κάτω κείμενο” του έργου. Αυτό έκανε και τώρα, προσφέροντας μας έναν ”Χρυσό Δράκο” που ”εστιάζει” την  ύπαρξη του, στην υπεροχή της  αισθητικής του Θεάτρου και στην υποκριτική σημαντικότητα.

Στην παράσταση του ”Χρυσού Δράκου” που παρακολουθήσαμε στο Σύγχρονο Θέατρο της οδού Ευμολπιδών στο Γκάζι, πέντε ηθοποιοί ερμηνεύουν δεκαεπτά χαρακτήρες ο καθένας με την δική του ιστορία και ύπαρξη. Αρχής γεννωμένης από τις υπάρξεις των Ασιατών μάγειρων στον χώρο της μικρής, ασφυκτικής (όχι τυχαίο) κουζίνας τους, το έργο διαθλάτε σε αντίστοιχες ιστορίες των ένοικων του κτιρίου που στεγάζεται το εστιατόριο. Καθώς όλα και όλοι συνδέονται τελικά, οι ηθοποιοί καλούνται να ερμηνεύσουν, διαφορετικά κάθε φορά τον κάθε χαρακτήρα, να (κατόπιν των οδηγιών του συγγραφέα) παίξουν άντρες τους γυναίκειους ρόλους και αντίστροφα οι γυναίκες ανδρικούς, κάτι που κάθε άλλο παρά εύκολο είναι, όμως ήταν όλοι/ες τόσο πειστικοί/ες και απολαυστικοί/ες!

Και εδώ, σε αυτή την παράσταση, χωρίς καμιά υπερβολή, όντως,  μεγαλουργεί η θεατρική ερμηνεία.

Γιούλικα Σκαφιδά, Δημήτρης Αλεξανδρής, Χρήστος Σαπουντζής, Φωτεινή Παπαχριστοπούλου, Στρατής Χατζησταματίου!

Σε ένα κρεσέντο υποκριτικής. Σε μια απόλυτη συνύπαρξη με τους συμπρωταγωνιστές τους, σε μια υπέρβαση και αυτής της ίδιας της απεύθυνσης, σε μια καλοκουρδισμένη και χορογραφημένη κίνηση, σε μια συνεχή μετατόπιση στον χώρο, όπως και απόλυτα συντονισμένοι στις στιγμές που εκφέρουν τον λόγο δυο μαζί, κάτι που γίνεται αρκετά συχνά και μην το θεωρήσετε εύκολο. Επιτευκτό, αυτά,  μονό με σκληρή και κοπιαστική δουλειά κατά την διάρκεια των προβών, κάτι που μου το επιβεβαίωσε, σε σχετική μου ερώτηση και ο Δημήτρης Αλεξανδρής.

Συνετέλεσαν καθοριστικά σε αυτή την εξαιρετική και τόσο διαφορετική και τόσο απολαυστική παράσταση, οι φωτισμοί της Μελίνας Μάσχα, η δημιουργία του σκηνικού χώρου του Σταύρου Μπαλή, οι μουσικές συνθέσεις του Λευτέρη Βενιάδη, καθοριστική η διδασκαλία της κίνησης της Βρισηίδας Σολωμού, τα κοστούμια της Χριστίνας Τσουτσουλίγα.

Και τα ερωτήματα που πλανώνται:

Πως βρέθηκε το ανθρώπινο δόντι μέσα στην ασιατική σούπα;

Τι απόγινε ο νεαρός Κινέζος που υπέφερε από πονόδοντο; Και την χαμένη αδελφή του που και πως θα την βρει;

Και..ένας μύθος του Αισώπου ποσό καθοριστικός είναι για την εξέλιξη του έργου;

Μη χάσετε αυτή την παράσταση.