Του ΝΙΚΟΥ ΕΡ. ΙΩΑΝΝΟΥ*

Ένα κομμάτι του παλιού γραφικού επαρχιακού δρόμου έχει μετατραπεί σε μικρή λιμνούλα, όπως φαίνεται από τον νέο, ταχείας κυκλοφορίας, δρόμο.

Το καλοκαίρι, όμως, αυτό το κομμάτι είναι κατάφυτο από πανέμορφα βαθύ μπλε αθάνατα. Το ίδιο αυτό άγριο λουλούδι ανθίζει και σε ακρογιαλιές, ανάμεσα σε απόκρημνα βράχια.

Πάντα νιώθω άσχημα στη θέα ενός κομμένου λουλουδιού γιατί έτσι κοσμεί μεν το ανθοδοχείο ενός σπιτιού αλλά στερεί τη φύση από την ομορφιά της και την δυνατότητα σε πολλούς να το απολαύσουν στο φυσικό του περιβάλλον. Έτσι, προτιμώ τα καλλιεργημένα για σκοπούς καλλωπισμού λουλούδια παρά το γεγονός ότι δεν έχουν την αυθεντικότητα και κυρίως το άρωμα των αυτοφυών.

Με τα αθάνατα συμβαίνει κάτι που δεν γνωρίζω πως εξηγείται. Όταν κοπούν, στην άνθησή τους διατηρούν την ικμάδα και το χρώμα τους ανεξίτηλα για χρόνια, χωρίς νερό, χωρίς φροντίδα.

Λίγο το χρώμα το μπλε, λίγο το ταίριασμα με τα βράχια στα παράλια της Κερύνειας, αντάμα με το τελευταίο γράμμα του Ανδρέα Ζάκου* και τη συνειδητή θυσία του Γρηγόρη Αυξεντίου** με οδήγησαν να κάνω το συνειρμό-ταύτισή τους με αυτά τα λουλούδια…

Έμειναν Νέοι και Αθάνατοι γιατί έδωσαν τη ζωή τους, αυτοβούλως αυτοί, για ένα ανώτερο ιδανικό, για την Ελευθερία της Πατρίδος και την Ευτυχία των συμπατριωτών τους.

*Αποχαιρετιστήριο γράμμα πριν απαγχονιστεί: «Με την εκτέλεση θα μείνω πάντα νέος και αθάνατος».

**Στους συναγωνιστές του πριν γίνει ολοκαύτωμα: «Εσείς πρέπει να ζήσετε για να συνεχίσετε τον Αγώνα. Εγώ πρέπει να πεθάνω» (3 Μαρτίου 1957)

Αναπαύονται και οι δύο στα Φυλακισμένα Μνήματα…

*ΔΡ. ΝΙΚΟΣ ΕΡ. ΙΩΑΝΝΟΥ Καρδιολόγος