Συνέντευξη του Γιάννη Γαβρίλη με τον σκηνοθέτη και ηθοποιό Δημήτρη Καρατζιά με αφορμή το ανέβασμα του έργου Σέρτζι Πομπερμάγιερ ‘’NEW ORDER’’.

Γ.Γ. Γιατί τώρα ανεβάζεις το ‘’NEW ORDER’’ του Καταλανού Σέρτζι Πομπερμάγιερ. Ένα έργο γραμμένο έντεκα χρόνια πριν. Θα μπορούσε κάποιος να το χαρακτηρίσει παρωχημένο. Ο κόσμος αλλάζει, μαζί με αυτόν και το Θέατρο. Ή μήπως όχι.

Δ.Κ. Τρεις ερωτήσεις σε μία! Για πάμε…

Ο κίνδυνος αυτός ελλοχεύει για κάθε θεατρικό κείμενο. Για κάθε έργο τέχνης. Και φυσικά και για κάθε καλλιτέχνη. Το να θεωρηθείς παρωχημένος. Φοβία; Μπορεί και η μεγαλύτερη για έναν καλλιτέχνη. Για έναν δημιουργό. Αυτά που έχεις να πεις με το έργο σου να μην αφορούν πια. Να μην αγγίζουν. Τότε απλά πρέπει να βρεις άλλο τρόπο, διαφορετικά δεν σου μένει τίποτα άλλο, από το να αποσυρθείς.

Κατά τη γνώμη μου το «New Order» είναι ένα από τα πιο σύγχρονα κείμενα που έχω διαβάσει. Ένα έργο που πραγματεύεται κατ αρχάς την φτωχοποίηση. Τις εξώσεις. Τις κατασχέσεις. Την έλλειψη της δικαιοσύνης. Που μιλάει για το θυμό. Την οργή. Σε μια κοινωνία θυμωμένη, σε μια κοινωνία οργισμένη. Και αν η βία είναι η λύση. Αν η εκδίκηση είναι η λύση. Αν η αυτοδικία είναι η λύση.

Και ναι ο κόσμος αλλάζει. Μαζί του και το θέατρο. Νέες φόρμες, νέα μέσα, αλλά… η ουσία του θεάτρου είναι μία. Σταθερή και μόνιμη. Κλασική. Να αφηγηθεί σωστά μια ιστορία παρασέρνοντας 1-2 ώρες τον θεατή σε έναν άλλο κόσμο. Να τον κάνεις να γελάσει, να συγκινηθεί, να προβληματιστεί. Όλα τα άλλα …

Γ.Γ. Το ‘’NEW ORDER’’ είχε παρουσιαστεί το 2020 σε μορφή αναλογίου, παρουσία δε του συγγραφέα στο ‘’Μικρό Γκλόρια’’ με την σκηνοθετική επιμέλεια του Γιώργου Ματζιάρη. Ασφαλώς καμία σχέση με την δική σας παράσταση τώρα. Τι ήταν αυτό που σε προκάλεσε κυρίως για να το ανεβάσεις τώρα το 2025. Και. Σκέφτεσαι να καλέσεις τον συγγραφέα να δει την παράσταση και ίσως γίνει και συζήτηση εν συνεχεία.

Δ.Κ. Το θέμα του. Όλα αυτά που πραγματεύεται και κυρίως ο τρόπος που το κάνει. Γιατί πάντα αυτό είναι που ξεχωρίζει ένα κείμενο από ένα άλλο. Ο τρόπος. Και η οπτική του.

Ο Συγγραφέας θα βρίσκεται μαζί μας στις 7 και 8 Μαρτίου, και ανυπομονώ να ακούσω τη γνώμη του για την παράσταση που φτιάξαμε. Πόσο κοντά είναι στο όραμα του. Στο έργο που έγραψε. Στον κόσμο του ‘’NEW ORDER’’! Μεγάλη χαρά και μεγάλη ευθύνη.  

Γ.Γ. Η μετάφραση είναι της Μαρίας Χατζηεμμανουήλ που κυρίως μεταφράζει ισπανικά θεατρικά έργα. Υπήρξε συνεργασία μεταξύ σας και να σε ρωτήσω αν το ‘’πείραξες’’ δραματουργικά και πόσο.

Δ.Κ. Η Μαρία υπεύθυνη για τα Ισπανικά Θεατρικά έργα στη χώρα μας, μας παρέδωσε μια πολύ καλή μετάφραση. Πάντα δίπλα μας και σε άψογη συνεργασία. Άλλωστε δεν είναι η πρώτη μας συνεργασία. Αυτοσχεδιαστικά πάλι, βγήκαν κάποια πολύ ωραία πράγματα στις πρόβες από τους ηθοποιούς που κρατήθηκαν και στην παράσταση, αλλά ουσιαστικά οι παρεμβάσεις μας ήταν ελάχιστες.

Γ.Γ. Αν θεωρήσουμε ότι το NEW ORDER έχει και πολιτική τοποθέτηση, εσύ πως το χειρίστηκες ώστε να μην θεωρηθεί ότι παίρνει θέση η παράσταση, υπέρ ή κατά μιας πολιτικής ιδεολογίας. Σκηνοθετικά και δραματουργικά πάντα. Το έργο αναφέρεται ως ‘’κοινωνικοπολιτικό δράμα’’.

Δ.Κ. Τα πάντα στη ζωή μας έχουν πολιτική τοποθέτηση. Από τους φίλους που επιλέγουμε, το που ή με τι θα διασκεδάσουμε, ποια θέση θα πάρουμε σε κάποιο ζήτημα κλπ. Και φυσικά και ποια παράσταση θα ανεβάσουμε. Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Γιατί μέσω αυτής κάτι θέλουμε να πούμε. Δεν είναι η 1η φορά που ασχολούμαι με το πολιτικοποιημένο θέατρο. Σε κάθε μου παράσταση άλλωστε υπάρχει θέση. Από την 1η που άρχισα να σκηνοθετώ. Μέχρι και τη Σημερινή. Από την πιο δραματική μέχρι την πιο κωμική. Πάντα δίπλα στο πολιτικοποιημένο θέατρο. Μακριά από το κομματικοποιημένο!

Γ.Γ. Με προκαλείς με τις χωρίς φόβο, χωρίς υπεκφυγές απαντήσεις σου γι’ αυτό και χαίρομαι να συνομιλώ μαζί σου. Θα σε προκαλέσω και εγώ λοιπόν. Είσαι αυταρχικός, είσαι απαιτητικός, φτάνεις τους συνεργάτες σου στο να ξεπεράσουν ακόμη και αυτά τα όρια της αντοχής τους, προκειμένου να πετύχεις αυτό που εσύ προσδοκάς να μεταφέρει η παράσταση που σκηνοθετείς ;

Δ.Κ. Αυταρχικός όχι, καθόλου θα έλεγα. Απαιτητικός φυσικά. Πρώτα απ’ όλα με τον εαυτό μου και φυσικά και με τους συνεργάτες μου. Διαφορετικά θα ήμουνα αναίσθητος. Δε με ενδιαφέρει όμως κανένας να ξεπεράσει τα όρια της αντοχής του. Αντίθετα με ενδιαφέρει όμως αν μπορεί, να ξεπεράσει μανιέρες και ευκολίες. Να δοκιμάσει και να δοκιμαστεί. Να δουλέψει και να μην τεμπελιάζει. Να μην θεωρεί τίποτα δεδομένο. Να πάει στο ρόλο για παράδειγμα, και όχι να φέρει το ρόλο στον εαυτό του.  Άλλωστε είμαστε η τελευταία μας δουλειά. Από αυτήν εξαρτάται αν θα βρούμε δουλειά την επόμενη σεζόν. Και αυτό είναι μεγάλη ευθύνη για έναν δημιουργό.

Γ.Γ. Γιατί τα τελευταία χρόνια περισσότερο σκηνοθετείς και λιγότερο παίζεις, αν και είσαι πολύ καλός ηθοποιός, κατά την προσωπική μου πάντα γνώμη. Σου είναι πιο εύκολη η σκηνοθεσία. Ή μήπως αυτή σου προσφέρει μια άλλου είδους ικανοποίηση που δεν τη βρίσκεις στην υποκριτική.

Δ.Κ. Σ’ ευχαριστώ πολύ. Πιο εύκολη η σκηνοθεσία σίγουρα δεν είναι. Καλή η υποκριτική αλλά η σκηνοθεσία είναι ένας κόσμος πολύ πιο μεγάλος και πολύ πιο ανοιχτός. Μέχρι να αποφασίσεις ποιο έργο θα ανεβάσεις, διαβάζεις, μελετάς δεκάδες έργα. Ψάχνεις, ερευνάς. Και μετά αποφασίζεις το κείμενο. Ξανά ψάχνεις, ξανά ερευνάς, ξανά μελετάς το έργο, την εποχή, τις συνθήκες, τους ρόλους. Ειδικά τους ρόλους. Τους παίζεις δεκάδες φορές, εκατοντάδες ίσως μέχρι να ανέβει η παράσταση. Ζεις 3-4-5 μήνες, όσο διαρκούν οι πρόβες, με αυτούς. Ζεις όπως αυτοί. Αγαπάς, μισείς, ερωτεύεσαι όπως αυτοί. Για να μπορέσεις να βοηθήσεις τους ηθοποιούς σου να τους ενσαρκώσουν. Και κάνεις ένα μαγικό ταξίδι. Εξαντλητικό μεν μαγικό δε. Και μετά την πρεμιέρα… αφήνεις τους ηθοποιούς να το απολαύσουν. Κι εσύ αρχίζεις να ξανά διαβάζεις κείμενα, για να βρεις το επόμενο ταξίδι… να γνωρίσεις νέους ήρωες, να ζήσεις νέες ζωές…  Γιατί να το περιορίσω σε έναν ήρωα, να παίξω μόνο τον Τριγκόριν από τον Γλάρο του Τσέχωφ για παράδειγμα, όταν μπορώ να παίξω όλους τους ήρωες του έργου, και την Αρκάντινα, και τον Τρέπλιεφ, και την Νίνα και τη Μάσα και τον Σορίν κλπ, μέσα από τις πρόβες; θα μου πεις, δεν είναι το ίδιο. Δεν θα σε δει κανείς. Σου φτάνει; Αν μου φτάνει; Και μου περισσεύει θα σου απαντήσω.

Γ.Γ. Θα ήθελα να μου μιλήσεις για το κλείσιμο του Πολυχώρου VAULT και την μεταφορά σας, με τον συν-δημιουργό σου, Μάνο Αντωνιάδη και εμπνευσμένο μουσικοσυνθέτη, να τα λέμε και αυτά, στο ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ. Στην οδό Μελενίκου και στο VAULT, είχε δημιουργηθεί ένα θεατρικό ‘’στέκι’’ μέσα σε αυτά τα δεκατρία χρόνια λειτουργίας του που ακολουθούσε τις παραγωγές του, πιστά θα έλεγα, ένας αξιοπρόσεκτος αριθμός από το θεατρόφιλο κοινό.

Δ.Κ. Το Vault είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο της ζωής μας. Δεν ήταν απλά ένας χώρος δημιουργίας αλλά το δεύτερο σπίτι μας.  Ατέλειωτες ώρες, γεμάτες αναμνήσεις και υπέροχες στιγμές. Μόνο ευγνωμοσύνη για τα όσα ζήσαμε εκεί μέσα. Για τα όσα κάναμε εκεί μέσα. Δεκάδες Φεστιβάλ και εκθέσεις,  εργαστήρια και πάνω από 200 παραστάσεις παρουσιάστηκαν αυτά τα 13 χρόνια. Όμως κάποια στιγμή νιώσαμε ότι δεν προχωρούσαμε πια. Ότι μείναμε στάσιμοι. Τότε πρέπει να παίρνεις μια βαθιά ανάσα και να προχωράς. Κι αυτό κάναμε. Η απόφαση για το κλείσιμο δεν έγινε αβασάνιστα. Έτσι μετά από 13 χρόνια, μεταφέραμε με το Μάνο τις δραστηριότητές μας στο θέατρο Εν Αθήναις.

Γ.Γ. Και για την Θεατρική συγγραφική πορεία σου…

Δ.Κ. Έχω γράψει 2 θεατρικά έργα, το Αρκετά πια με την Αντέλα (η φανταστική συνέχεια του Σπιτιού της Μπερνάρντα Άλμπα) που παρουσιάστηκε σε σκηνοθεσία Λίλλυς Μελεμέ για 2 σεζόν και την Η Τουρκομερίτισσα (βασισμένο στη ζωή της Μαρίκας Νίνου) που διακρίθηκε σε δύο Πανελλήνιους διαγωνισμούς: α) Στον 41ο λογοτεχνικό διαγωνισμό της Π.Ε.Λ. (2022), όπου βρέθηκε στα 8 καλύτερα θεατρικά έργα της χρονιάς, παίρνοντας έπαινο από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών, β) Στον 3ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Πεζογραφίας «ΚΕΦΑΛΟΣ» (2023), όπου και πάλι βρέθηκε στα 8 καλύτερα θεατρικά έργα της χρονιάς, παίρνοντας έπαινο από το ιστορικό Λογοτεχνικό Περιοδικό της Κεφαλονιάς.

Έχω κάνει πέντε διασκευές για το θέατρο: Elizadeth: Βασισμένη στο “Βασιλικοί μετά Τρούλου” του Χάρη Ρώμα, Γυναικείες Ιστορίες: Βασισμένη στο αυτοβιογραφικό βιβλίο του Γιώργη Μασσαβέτα, Η Ψιλικατζού: Βασισμένη στο Best Seller αυτοβιογραφικό βιβλίο της Κωνσταντίνας Δελημήτρου, Πνιγμονή : Βασισμένη στο Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα του F.G.Lorca.( Υποψήφιο για το καλύτερο κείμενο 2014 στα βραβεία Αθηνοράματος) και Η Μαμά μου ποτέ δεν πεθαίνει: Βασισμένη στο Best Seller βιβλίο της Claire Castillon, σε μετάφραση Κατερίνας Μανιάτη.

Το διήγημα «Η γατομαζώχτρα» απέσπασε το 2ο Βραβείο διηγήματος στον 10ο Διεθνή Λογοτεχνικό Διαγωνισμό 2021 από τον Όμιλο για την UNESCO Τεχνών, Λόγου & Επιστημών Ελλάδας. Το διήγημα «Η γιαγιά μου ο Ευριπίδης» απέσπασε το 2ο Βραβείο διηγήματος στον Α’ Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό Φεμινιστικής και Κουήρ Λογοτεχνίας 2021 από τους AUThors με θέμα: «Φύλο, Σεξουαλικότητα, Ετερότητα». Το διήγημα «Μυρωδιά Λεβάντας» δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος (2021), στην ενότητα Γενέθλια Πόλη, και συμπεριλήφθηκε στον συλλογικό τόμο «Γενέθλια πόλη», μια συλλογή διηγημάτων εξήντα έξι συγγραφέων που κυκλοφόρησε από την Ελληνοεκδοτική τον Ιούνιο 2022 σε επιμέλεια Ελπιδοφόρου Ιντζέμπελη.

Ετοιμάζω τώρα το 3ο μου θεατρικό έργο που θα ανέβει στην σκηνή την επόμενη σεζόν. Θα ήθελα να έχω περισσότερο χρόνο να ασχοληθώ με τη συγγραφή, αλλά δυστυχώς δεν έχω…

Γ.Γ. Και επειδή σίγουρα έκανες και κάνεις σχέδια, είχες και έχεις όνειρα, πάντα εντός του θεατρικού γίγνεσθαι, πόσο ικανοποιημένος είσαι από το παρελθόν σου και τι είναι αυτό που προσδοκάς για το μέλλον.

Δ.Κ. Δεν έχει νόημα να μένεις στο παρελθόν. Εκεί βρίσκεται η προσωπική σου ιστορία. Ρίχνεις μια ματιά, μετράς τα λάθη σου και προχωράς. Σε νέες συνεργασίες, νέα σχέδια, νέα όνειρα. Με παλιούς και νέους συνεργάτες. Και προσδοκάς ολοένα και καλύτερες παραστάσεις, ολοένα και καλύτερες συνεργασίες. Καλά να είμαστε. Όλα τα άλλα θα έρθουν.

Γ.Γ. Ας επιστρέψουμε στην τωρινή παράσταση σας του έργου NEW ORDER. Η επιλογή των συνεργατών σου ηθοποιών, της Ράνιας Σχίζα, της Έλενας Τυρέα, του Ιωσήφ Πολυζωίδη (Σήφης) και του Φώτη Λαζάρου με πιο κριτήριο έγινε.

Δ.Κ. Είναι τέσσερις ηθοποιοί που εκτιμώ πολύ και που πολύ χάρηκα που δούλεψα μαζί τους. Με εξαιρετική επικοινωνία επί σκηνής. Δουλευταράδες και με μεγάλη αγάπη για αυτό που κάνουν.

Με την Ράνια θέλαμε εδώ και χρόνια να συνεργαστούμε. Ψάχναμε για έργο. Μέχρι που η ίδια μου πρότεινε το New Οrder. Είναι ένας υπέροχος άνθρωπος, σπουδαία ηθοποιός, οικογένεια πια. Μεγάλη χαρά αυτή η συνεργασία.

Με την Έλενα πάλι, γνωριζόμαστε από τα χρόνια της σχολής. Σχεδόν 30 χρόνια πριν. Έχει συμμετάσχει σε πολλές παραστάσεις στο Vault, παίξαμε μαζί και στη “Μάλα” πριν 25 χρόνια, πάντα λέγαμε ότι πρέπει να δουλέψουμε, ε λοιπόν τώρα επιτέλους ήρθε η σειρά μας. Άλλο ένα υπέροχο πλάσμα.

Και με το Σήφη λέγαμε εδώ και χρόνια να δουλέψουμε, τώρα ήρθε και κόλλησε. Ευτυχώς!

Τον Φώτη τον γνώρισα πέρσι στον «Αράφ» που έπαιζε μαζί με τη Ράνια και τον Σήφη. Φέτος όμως ουσιαστικά γνωριστήκαμε. Μέσα στις πρόβες. Μεγάλη έκπληξη στην συνεργασία μας. Και σαν άνθρωπος και σαν ηθοποιός.

Γ.Γ. Το έργο είναι καταγγελτικό, είναι  έργο – αναφορά σε μια ζοφερή πραγματικότητα, σε μια ανασφαλή και εγκληματικά αδιάφορη συμπεριφορά των κάθε μορφής εξουσιαστών, απέναντι στους ανίσχυρους πελάτες – πολίτες. Όντως, όπως αναφέρεται και στην παράσταση κάποια στιγμή ‘’Την εξουσία την έχει αυτός που ξέρει να την εξασκεί’’; Και σε μια τέτοια συνθήκη, κάτω από μια τέτοια αδιέξοδη κατάσταση εκμετάλλευσης, η λύση είναι η σύσταση συμμορίας απαγωγής ενός στελέχους, επί τω προκειμένω τραπεζικού και έτσι να εκτονώνεται, αν εκτονώνεται,  η αγανάκτηση, η οργή, ούτως ειπείν η εκδικητικότητα φέρνει αποτέλεσμα και μάλιστα σε ακραία μορφή, όπως την παρουσιάζει το έργο και η παράσταση σας ;  Και ποιον τελικά υπηρετεί ο νόμος.

Δ.Κ. Καταγγελτικό δεν θα το έλεγα. Δεν καταγγέλλουμε τίποτα και κανέναν μέσα από την παράσταση μας. Το αντίθετο θα έλεγα. Μάλλον μιλάς για τον τελευταίο μονόλογο του έργου, της προέδρου της τράπεζας. Που ουσιαστικά εκπροσωπεί την εξουσία. Και κάθε μορφή εξουσίας αν το πάρεις συμβολικά. Έναν αλαζονικό, βαθιά ειρωνικό και καυστικό μονόλογο, ενός ήρωα αρνητικού από τη θέση του. Από τη φύση του. Αυτού που κατέχει την εξουσία. Από τους αρχαιοτάτους χρόνους μέχρι σήμερα. Σίγουρα δεν θα πω περισσότερα γιατί θα προδώσω το φινάλε και είναι κρίμα για αυτούς που θέλουν να έρθουν να το δούνε.

Το σίγουρο είναι ότι αυτό που εμείς θέλουμε να δείξουμε μέσα από την παράσταση μας, είναι ότι η βία δεν είναι λύση. Ούτε σήμερα, ούτε αύριο, ούτε ποτέ. Δεν είναι αυτό το έργο και σίγουρα δεν αυτή ούτε η πρόθεση η δική μας, ούτε φυσικά του συγγραφέα. Αντίθετα αυτό που θέλουμε να δείξουμε είναι ότι ο θυμός και η οργή μπορεί να οδηγήσουν τους ανθρώπους σε λάθος δρόμο. Όσο αδικημένος κι αν αισθάνεσαι, ποτέ η βία δεν είναι η λύση.  Ποτέ η αυτοδικία δεν είναι η λύση. Ποτέ η εκδίκηση δεν είναι η λύση. Αντίθετα. Και η βία, και η αυτοδικία, και η εκδίκηση μόνο καταστροφή μπορεί να φέρουν. Και απώλειες. Και πόνο. Σε εσένα και στους γύρω σου.

Γ.Γ. Στη παράσταση σας υπάρχουν και αρκετά κωμικής μορφής στοιχεία. Πρόσεξα ότι γελάει σε αρκετά σημεία το κοινό. Είναι εκ της γραφής έτσι, έτσι για την εκτόνωση του θεατή, που παρακολουθεί μια και θριλερικής μορφής παράσταση, ή είναι δική σου σκηνοθετική, δραματουργική πρόταση.

Δ.Κ. Υπήρχαν τα κωμικά στοιχεία στο έργο και ήταν και ένας από τους βασικούς λόγους που επιλέγεις ένα τέτοιο κείμενο. Απλά κατά τη διάρκεια των προβών μας τα εντοπίσαμε και αλλού τα τονίσαμε, αλλού τα απαλείψαμε, ανάλογα με τις ανάγκες της ροής της παράστασης. Όσο σημαντικό είναι το χιούμορ στη ζωή μας, τόσο σημαντικό είναι και στις παραστάσεις.

Γ.Γ. Πως βλέπεις το κοινό να αντιδρά, τώρα που έχει γίνει μια σειρά παραστάσεων από την πρεμιέρα σας. Είσαι ικανοποιημένος, πετύχατε αυτό που θέλατε και προτείνατε θεατρικά;

Δ.Κ. Το κοινό γελάει, συγκινείται, σοκάρεται και φεύγει προβληματισμένο. Ακούμε καλά λόγια. Θέλω να πιστεύω πως ο στόχος επετεύχθη.

«NEW ORDER»

Θέατρο Εν Αθήναις

Ιάκχου 19, Γκάζι, 11854 Αθήνα

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Συγγραφέας: Σέρτζι Πομπερμάγιερ

Μεταφράστρια : Μαρία Χατζηεμμανουήλ

Σκηνοθεσία: Δημήτρης Καρατζιάς

Πρωτότυπη μουσική σύνθεση / Ηχητικό τοπίο : Μάνος Αντωνιάδης

Σκηνικά: Μιχάλης Παπαδόπουλος

Κοστούμια: Αλεξάνδρα Σιάφκου, Αριστοτέλης Καρανάνος

Σχεδιασμός φωτισμών: Βαγγέλης Μούντριχας

Επιμέλεια κίνησης: Ναταλία Βαγενά

Αφίσα παράστασης : Γιάννης Κεντρωτάς

Trailer : ORKI Productions

Βοηθός Σκηνοθέτη: Δήμητρα Κολλά

Βοηθοί Ενδυματολόγου : Αγγελική Αναγνωστοπούλου, Αφροδίτη Ψυχούλη

Βοηθοί Φωτιστή: Αλέξανδρος Θεοφυλάκτου, Άννα Ρεμούνδου

Παραγωγή: ΤΕΑΜ VAULT ΑΜΚΕ (Μάνος Αντωνιάδης – Δημήτρης Καρατζιάς)

Επικοινωνία παράστασης: Νταίζη Λεμπέση

Παίζουν: Ράνια Σχίζα, Ιωσήφ Πολυζωίδης, Φώτης Λαζάρου, Έλενα Τυρέα

ΗΜΕΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ:

Κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή στις 21:00

ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 80′ (χωρίς διάλειμμα)

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ

Προπώληση More.com :  https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/new-order/

• Φωτογραφίες Δημήτρη Καρατζιά: Παναγιώτης Πέστροβας
• Φωτογραφίες παράστασης: Χριστίνα Φυλακτοπούλου