Εξοργισμένοι τάχα ή Μεριμνούντες αλλιώς;

Σχόλιο

Του Μάρκου Μπόλαρη*

Δηλώσαμε έκπληκτοι, ενεοί,  αηδιασμένοι, εξοργισμένοι, πέσαμε από τα σύννεφα, ποιός να το φανταζόταν, ευυπόληπτοι στην σειρά για ένα δωδεκάχρονο, αηδία , υποκρισία , να κι η εμπορική προβολή στην tv , κραυγές, επιχείρηση κομματικοποίησης, στημένες φωτογραφίες ένας σωρός ως προκατασκευασμένα τεκμήρια της ποιότητας του καθάρματος, στο δίχτυ πλούσια ψαριά Πρόεδροι της Δημοκρατίας και Πρωθυπουργοί, Υπουργοί και Περιφερειάρχες, Ηθοποιοί και Δήμαρχοι, Δεσποτάδες κι Αρχιεπίσκοποι, Σημαίες και Εικόνες κι εμείς εξοργισμένοι για την ένταση  του εγκλήματος, καταγγέλοντες προς πάσα κατεύθυνση , σίγουρα θα φταίει κι η μάννα, δεν μπορεί να μην ήξερε η μάννα, υποτονθορίζουν τινές, μοναδικό θέμα συζήτησης πανελλαδικά το δωδεκάχρονο, κάθε θαύμα τρείς μέρες, άντε μιά βδομάδα να κρατήσει, εξοργισμένοι τα μάλα και  αξιούντες εδώ και τώρα την κεφαλήν επί πίνακι του πρωταιτίου και των συνενόχων αξιοπρεπών κυρίων της αθλίας καθημερινότητάς μας , κι αφού οργισμένοι εξυβρίσαμε τα καθάρματα, την αστυνομία, το αντίπαλο κόμμα και τις διασυνδέσεις, αφού διαγράψαμε τον ημέτερο ερωτύλο συμμέτοχο του κυκλώματος της παιδεραστίας, αλλάζουμε κανάλι, εντάξει μπούχτισε η ψυχή μας, αηδία πια,  ας καταγγείλουμε τους μπάτσους και την Ελληνική Αστυνομία, κωλόπαιδα, βιαστές, μέσα στο Αστυνομικό Τμήμα, κι η ενημέρωση διαδικτυακή και τηλεοπτική για τα μείζονα κοινωνικά, μείζονα αξιόποινα που συντρέχουν γύρω μας, μπροστά μας, εγκλήματα που τα προσπερνούμε, εγκλήματα για τα οποία εμείς οι πολυάσχολοι, οι ενεργοί πολίτες,  οι αγωνιούντες , οι δημιουργικοί, τα χρεώνουμε στους κυρ Παντελήδες, κι απλώς αδιαφορούμε, προσπερνούμε και συνεχίζουμε!

Κάποιος μου έλεγε πώς τάχα η υπόθεση αυτή είναι κρίσιμη περίπτωση Κοινωνικής Υπηρεσίας, μα πού  να’ ναι τάχα  αυτές οι Κοινωνικές Υπηρεσίες, ως μέριμνα, ως πρόνοια, ως στήριξη, ως  βοήθεια, προληπτικά ενεργώντας κι όχι απλώς ως παρακολούθημα της Εισαγγελίας που παρεμβαίνει επιμυθιτικώς κατόπιν εισαγγελικής παραγγελίας, αφού έχουν τελεσθεί σειρά καιουργημάτων σε βάρος ενός αβοήθητου παιδιού, ποιός τάχα σε επίπεδο Δήμου, ή σε επίπεδο Περιφέρειας νοιάζεται για τις αποσαθρωμένες κοινωνικές υπηρεσίες, ποιός τάχα σε επίπεδο Υπουργείου και Κυβέρνησης να χολοσκά για την τεράστια έλλειψη στελεχών στις υπηρεσίες Κοινωνικής Μέριμνας, κοινωνικούς λειτουργούς, ψυχολόγους, ψυχιάτρους, γλωσσοθεραπευτές, τις κρίσιμα αποψιλωμένες κι υπολειτουργούσες κοινωνικές Υπηρεσίες,  που ακόμη και να το ήθελαν δεν έχουν ανθρώπινο εξειδικευμένο προσωπικό για να παρέμβουν στο κοινωνικό γίγνεσθαι

τούτος ο ίδιος προβληματισμένος ισχυριζόταν πώς τούτη η αποτροπιαστική εγκληματική ιστορία του δωδεκάχρονου αγγέλου που βρέθηκε στις φλόγες της κόλασης των καθωσπρέπει – παιδεραστών είναι μια υπόθεση καίριας συναρμοδιότητας της Παιδείας, του Σχολειού, των δασκάλων, του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων , αλλά πώς να έχεις απαιτήσεις από ένα σχολειό που μόνον στην αποστήθιση στεγνών γνώσεων στοχεύει, σ’ ένα σχολειό που υποχωρεί από τον Παιδευτικό χαρακτήρα, που αρνείται να ασχοληθεί με την Ανθρωπιστική διάσταση της Παιδείας, την διάπλαση των παιδικών χαρακτήρων, αφού όταν αρνείται να το πράξει το Σχολείο το κενό καλύπτεται διαδικτυακά και από το Netflix με την παρουσίαση άλλων προτύπων Ζωής, τον εμβολιασμό με την έγνοια για τα Κοινά προβλήματα, την παρουσίαση του Κοινού χώρου μιας Κοινωνίας που αφυδατώνεται, τις αναφορές στα μείζονα του Πολιτισμού μας, τα υποδείγματα από τις κορυφώσεις της διαχρονίας της Ιστορίας μας, την θήτευση στα της Δημοκρατίας κρείσσονα , στα της διαχείρισης των Κοινών του Τόπου, του Περιβάλλοντος, των Θαλασσών, κι εν τέλει τον νοηματισμό από τις Παραβολές και την επί του Όρους ομιλία του Χριστού, κι εάν τούτη η πρώτιστη έγνοια δεν είναι το μέγιστο καθήκον γιά την Πολιτεία, το Υπουργείο Παιδείας, την Αυτοδιοίκηση, τους μοχθούντες Εκπαιδευτικούς, γιά τους γονιούς και τους κηδεμόνες, τότε χωρίς πυξίδα στο πέλαγος και τα παιδιά και η  Παιδεία μας, τα πρότυπα του Χόλυγουντ υιοθετούντες, τους ναρκοεμπόρους, τους καθ’ έξη δολοφόνους, τους παιδεραστές, τους υπερβατικούς μπάτμαν που σώζουν, τους, ατελείωτη η σειρά, παύω την απαρίθμηση, και μπροστά μας

ως επιλογή μιας Πολιτείας η Παιδεία κι οι κατευθύνσεις της , οι επιλογές της Κοινωνίας μας και τα πρόσημά τους, τα προγράμματα των Κομμάτων, των Πολιτικών, η θέση της Εκκλησίας και της Αυτοδιοίκησης, η στελέχωση των Σχολικών Μονάδων με κοινωνικούς λειτουργούς και ψυχολόγους, μια άλλη προσέγγιση στα κρείσσονα της νοηματοδότησης της Ύπαρξης, μιά άλλη αντίληψη στα καθοριστικά της Ζωής, μιας ζωής που νοηματοδοτούμενη ανθρωπιστικά τρέπεται σε Βίο, και Να παρούσα η πρόκληση για εμάς τους δήθεν  εξοργισμένους κι αμερίμνως αιφνιδιασμένους …. να δράσουμε ως Πολίτες  υπέρ της Πόλης και των Πολιτών, υπέρ της Παιδείας και των Παιδιών μας!

Θέλω εντέλει να ειπώ, κατέληξε ο αγραυλών συνομιλητής μου, πώς το ζήτημα του δωδεκάχρονου αθώου πλάσματος που κανιβαλίστηκε, είναι ζήτημα κατ’ εξοχήν Πολιτικό, κι η Κοινωνική Μέριμνα κι η Ανθρωπιστική Έγνοια κι η Παιδεία κύρια ζητήματα Πολιτικής είναι, επί  το ορθότερον, πρέπει να είναι, πρώτιστη έγνοια της Πολιτείας κι εμείς ως Πολίτες που γνοιαζόμαστε για τα παιδιά μας να αξιώνουμε την χάραξη, την εκπόνηση, την υλοποίηση, την επαρκή χρηματοδότηση, την σοβαρή στελέχωση με εξειδικευμένο επιστημονικό προσωπικό, μιας τέτοιας Πολιτικής Κοινωνικού και Παιδευτικού χαρακτήρα!

Κι είναι απολύτως σαφές ότι μιά Πολιτεία που πολιτεύεται υπέρ των Πολιτών της έχει καθοριστική παρέμβαση στα μείζονα προβλήματα της καταραμένης Φτώχειας που εξαθλιώνει σώματα και συνειδήσεις ομού και της Περιθωριοποίησης κοινωνικών ομάδων , όπως είναι οι Ρομά, οι αγαπημένοι μου γύφτοι, με τους οποίους μαζί μεγάλωσα στο Αραμπατζή Μαχαλά των Σερρών, στα Τσερκέζικα και στα Ταμπάχανα , αφού μια Κοινωνική Πολιτική δεν μπορεί να εξαντλείται στην υποκρισία της ελεημοσύνης των επιδομάτων, αλλά προτάσσει τα ζητήματα της ένταξης, της κατάρτισης, της επιμόρφωσης, της εξεύρεσης εργασίας, της στέγασης, της ανάδειξης ιδιαιτεροτήτων και χαρισμάτων!

Ναι, συντρόφισσες και σύντροφοι,

η Πρόκληση παρούσα κι η Κοινωνική εργασία που μας περιμένει τεράστια.

Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή, μας προειδοποιεί ο Ποιητής του Αιγαίου!

*Μάρκος Μπόλαρης. Νομικός – Πρώην Υπουργός

Οι απόψεις που δημοσιεύονται στο reformer.gr είναι προσωπικές και εκφράζουν τον συγγραφέα.

 

Στη συνέχεια

Σχετικά Άρθρα

Συζήτηση σχετικά με post