του Γιάννη Γαβρίλη

Γιατί υπάρχουν παραστάσεις θεατρικών έργων που όχι μόνο δεν σου χαϊδεύουν τα αυτιά, όχι μόνο δεν σε καλοπιάνουν, δεν σε θωπεύουν, αλλά σε θέτουν προ των ευθυνών σου. Την ευθύνη του εσαεί, αυτοκαταστροφικού ανθρώπου που ‘σφάζει” για να επικυριαρχήσει, να κατακτήσει, να επιβληθεί με τον χειρότερο, χυδαίο, απεχθές τρόπο. Σφάζει, ξεκοιλιάζει, καρατομεί και αφού του ήρθε η φαεινή ιδέα να ανακαλύψει το… ποδόσφαιρο, κάνει μπάλα τα μέλη των θυμάτων του.

‘’Η Ιστορία τσουλάει με το αίμα… κάποιοι θέλουν να νικήσουν πολύ και σφάζουν του άλλους’’

Η από ύπαρξης του ανθρώπου ως homo sapiens, του σοφού με νόηση ανθρώπου, πορεία του, ήταν καταστροφική, γενοκτονιακή και γεμάτη με αισχρές και αναίσχυντές δολοφονικές, δραματικές επικυριαρχίες. Το ανατριχιαστικό. Το ότι αυτός, ο homo sapiens από 2.000.000 πριν, για να επιβληθεί, ΕΣΦΑΖΕ!

Προκαλεί αυτό αποτροπιασμό;  Ή μήπως όχι! Ή μήπως κάνουμε τα ‘’στραβά μάτια’’! Ή μήπως φταίει η ’’κοντή μας μνήμη’’!

Ίσως όλα αυτά μαζί. Κάποιοι μάλιστα και όχι λίγοι, αποδέχονται τις πράξεις αυτές. Ο ισχυρός θα επικρατήσει!

Τώρα…

Να ασχολείσαι με το ποδόσφαιρο, έχει σχετικό ενδιαφέρον. Το να διαβάζεις την Ιστορία της ανθρωπότητας, να μαθαίνεις την πραγματική Ιστορία, αξία ανεκτίμητη.

Πως όμως μπορούν να συνδυαστούν, να συν- υπάρξουν αυτά τα δυο.

Η Ιστορία των Λαών αναφέρει ότι το ποδόσφαιρο ανακαλύφθηκε χιλιάδες χρόνια πριν, από την δική μας εποχή. Όπως επίσης έχει καταγραφεί ιστορικά, και η βιαιότητα, η βαναυσότητα που άσκησε ο ισχυρότερος επάνω στον αδύναμο. Και πάντα σε επίπεδο Λαών. Ταυτίζονται λοιπόν η αιματοβαμμένη  Ιστορία της ανθρωπότητας με το ποδόσφαιρο;

Ο αιρετικός θεατρικός συγγραφέας Θανάσης Τριαρίδης προβάλλει αυτή τη σχέση στο έργο του ‘’FOOTBALL– Το παιχνίδι της Ανθρωπότητας’’, που αποτελεί μέρος της (πολιτικής) τριλογίας του ‘’ LEOPOLD – FOOTBALL – HIV’’. Όχι μόνο προβάλλει. Αυτό θα ήταν ίσως, άνευ σημασίας. Εδώ στο FOOTBALL, προκαλεί. Προκαλεί τον/την θεατή να δια δράσει, να ‘’ξεκουνηθεί’’ από το βόλεμα, να βγάλει το χέρι από τα μάτια, να πάψει να είναι παρωπιδικός. Και με δύναμη,  να δώσει πίσω τη  ‘’πάσα’’ που του σουτάρει ο ηθοποιός που βρίσκεται επί σκηνής.

Και αυτός είναι ο εκρηκτικός ερμηνευτικά Σήφης Πολυζωίδης.

Που επαναφέρει το έργο και την υπερβατική ερμηνεία του, στο Θέατρο ‘’OLVIO’’.

Μια παράσταση που ο κ. Πολυζωίδης την έχει κατακτήσει, μέσα στα τόσα χρόνια που την παρουσιάζει. Που την απογειώνει. Που βάζει ένα ευφάνταστο ‘’γκολ’’. Που ξεκινάει λέγοντας…

Θα σας μιλήσω για το ποδόσφαιρο… Για την λειτουργική σημασία του ποδοσφαίρου για τη ζωή μας και για τον πολιτισμό μας… Για την μεγάλη φωτιά που γεννάει το ποδόσφαιρο στις ψυχές των ανθρώπων… Και για την Ιστορία… Για την Ιστορία των ανθρώπων μέσα από την ιστορία του ποδοσφαίρου… Και για εσάς… Ναι, για εσάς… Και για το μέλλον σας… Το δικό σας μέλλον και το μέλλον του είδους μας… Ξέρω πως είναι δύσκολο να το πιστέψετε τώρα, αλλά όταν θα φεύγετε θα το δείτε πως θα έχετε γίνει μέρος της παράστασης… Θα έχετε εμπλακεί… Και το μέλλον σας θα έχει πλεχτεί αξεδιάλυτα με το μέλλον της ανθρωπότητας…

Η συνέχεια της παράστασης, η εξέλιξη της, δεν αφήνει περιθώρια εφησυχασμού. Δεν μπορεί ο/η θεατής να χαλαρώσει. Άσε που αναγκάζεται να είναι σε ετοιμότητα, γιατί κάποια μπαλιά, δυνατή θα του έρθει, έτσι όπως ο Πολυζωίδης θα την πετάξει, όχι στην κερκίδα, αλλά στην πλατεία.

Αυτόν τον ηθοποιό, τον έχω ξεχωρίσει, εδώ και κάποια χρόνια,  για το ερμηνευτικό του πάθος. Για την αμεσότητα του, την αστείρευτη ενεργητικότητα του, την αντοχή του να παίζει, ακόμη, και σε τρεις παραστάσεις, συγχρόνως. Εδώ στο ‘’FOOTBALL’’, κυριολεκτικά απογειώνεται με την τόσο πειστική ερμηνεία του, την ευκολία να συνομιλεί με το κοινό (και να το κάνει μέρος της δράσης του έργου), με την υπερβατική προβολή του κειμένου, που μοιάζει, όπως το εκφέρει, σαν να μην έχει γραφτεί και εκείνος το έχει αποστηθίσει. Φυσικός, απλά επιβλητικός, τίποτα το θεατρινίστικο. Όλα για αυτόν (και για εμάς).. συμβαίνουν, δεν προ υπάρχουν. Δεν ‘’καμώνεται’’ (όπως μου είχε πει κάποτε ένας φίλος ηθοποιός και σκηνοθέτης). Ναι, παίζει και έτσι πρέπει να  είναι το θεατρικό παιχνίδι του ηθοποιού επάνω στο σανίδι.

Βέβαια, ίσως δεν θα ήταν η ίδια παράσταση που είδαμε, αν είχε σκηνοθετηθεί από άλλον και όχι από τον Τριαντάφυλλο Δελή. Που κατάλαβε το έργο μέχρι το τελευταίο του κόμμα, το έκανε κτήμα του και έτσι, μέσω των δικών του οδηγιών οδήγησε και την δράση της παράστασης σε αυτό το υπερβατικό αποτέλεσμα και τον ηθοποιό του στο απόλυτο ερμηνευτικό δεδομένο. Ενδιαφέρουσα και η σκηνογραφική του τοποθέτηση, που ενώ ο συγγραφέας αναφέρει ότι η σκηνή θα είναι γυμνή (υποσημειώνει, ότι αυτό το αφήνει και στην διακριτική ευχέρεια του σκηνοθέτη), το σκηνικό που ‘’έστησε’’ ο κ. Δελής, αλληλουχεί αισθητικά με αυτή την έντονη σε ενέργεια παράσταση. Δυναμική παρέμβαση η διδασκαλία της κίνησης από την εξαιρετική Πασχαλιά Ακριτίδου, σε ένα δύσκολο θεατρικό εγχείρημα όπως το ‘’’’FOOTBALL’’. Και επίσης σημαντικές και επιβάλλοντας και αυτές το φορτισμένο κλίμα που πρέπει να έχει (και έχει σε μέγιστο βαθμό), η παράσταση, οι μουσικές συνθέσεις του Γιώργου Οικονόμου, καθώς και η μουσική διασκευή των The skelters.

Συνετέλεσαν καθοριστικά στην παράσταση και οι φωτισμοί του Δημήτρη Κοκολινάκη.

Πόσο σημαντικό ρόλο έχει στην παράσταση το τραγούδι των Queεn ‘’ We Are the Champions’’, θα το ανακαλύψετε παρακολουθώντας την.

Θέατρο Olvio – Ιερά Οδός 67 & Φαλαισίας 7 

τηλ. 210 34 14 118   (18:00-21:00)

Κάθε Τετάρτη στις 21.15 έως 04.06.2025 

Προπώληση: more.com