Γραφεί ο Γιάννης Γαβρίλης

Θα παίζεται μέχρι τις 28 Ιανουαρίου στο Θέατρο ”Μικρό Άνεσις” της Λεωφόρου Κηφισίας  14 (Αμπελόκηποι)  και εν συνεχεία θα ανέβει στο Θέατρο ”Αυλαία” της οδού Τσιμισκή  136, της Θεσσαλονίκης, από τον Μάρτιο του 2024.

Θα μπορούσε να είναι μια ανατρεπτική εμβάθυνση στις σχέσεις όλων των παντρεμένων ζευγαριών. Από την άλλη παρακολουθώντας την παράσταση, επιβεβαιώνεται το γεγονός πως η συζυγική μακρόχρονη πορεία, κρύβει και μια άλλη πλευρά. Αυτή της διαστροφικής διάλυσης των προσωπικοτήτων αυτών που αποτελούν το ζευγάρι. Της επικράτησης της κυριαρχίας του ενός/μιας, απέναντι στο ”έτερον ήμισυ”. Θα ήταν, άραγε, υπερβατικό να σκεφτούμε ακόμη και την δολοφονία της συζύγου από τον σύζυγο  ή και αντίστροφα; Για τον συγγραφέα του έργου…όχι!

Ο  Έρικ-Εμμάνουελ Σμιτ μας προσφέρει ένα θεατρικό έργο που θα το χαρακτηρίζαμε ως ”Μελέτη του έγγαμου βίου”. Προκαλεί να αποκαλυφθούν  οι ενδόμυχες σκέψεις μας για τον /την σύντροφο μας, ακόμη και… για την απόλυτη εξόντωση του!

Μα είναι ποτέ δυνατόν, δυο άνθρωποι που αν και είναι χρόνια μαζί, που τόσο ποθούν ακόμη  (κατά τον Εμμάνουελ Σμιτ ) ο ένας την άλλη να προκαλούν πόνο εκατέρωθεν;  Αυτή και  Εκείνος.  Που τόσο αγαπιούνται και είναι κατά κάποιον τρόπο εξαρτημένοι… να επιθυμούν τον αλληλοσπαραγμό; Και να προσποιούνται, να χρησιμοποιούν το ψέμα, να παίζουν θέατρο.. για να καταλήξουν τελικά στο ίδιο σημείο, αυτό της αλληλεξάρτησης και της επιθυμίας εξακολούθησης της συμβίωσης τους,  ακυρώνοντας τα θανάσιμα σχέδια τους; Και όμως μπορεί!

Η παράσταση που παρακολουθήσαμε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, ομολογώ, έχει δυο σημαντικά στοιχεία. Το πρώτο είναι η σκηνοθεσία του Σωτήρη Τσαφούλια (Βοηθός σκηνοθέτη Καρολίνα Ζαπατίνα)  που μέσω της εξαιρετικής μετάφρασης της Λουΐζας Μητσάκου, αποκαλύπτει  επί σκηνής όλες τις ρωγμές του έργου με ευρηματικότητα. Βρήκε εκείνα τα στοιχεία και τα προέβαλε που θα κρατήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή και μιας και γνωρίζει καλά τα έργα του Σμιτ (είναι το τρίτο του που σκηνοθετεί) κατέθεσε την συγκεκριμένη μαύρη κωμωδία με όλη της την θεατρική υπαινικτικότητα, χωρίς να καταφεύγει σε αναίτιες υπερβολές.  Επίσης αξιοπρόσεκτη είναι και η ικανή τοποθέτηση της παράστασης στην αλληλοεπίδραση της με τους θεατές. Καθώς οι ηθοποιοί απευθύνονται συχνά  στους θεατές τους και τους καθιστούν εμμέσως πλην σαφώς, συμμέτοχους.

Το δεύτερο στοιχειό που σε κερδίζει, Ναι,  είναι αυτές οι ερμηνείες. Της Ναταλίας Τσαλίκη και του Άρη Λεμπεσόπουλου , οπού η χημεία τους, η (και εδώ) υποκριτική αλληλεξάρτηση τους, η θεατρική τους εμπειρία, η πειστικότητα τους, δημιουργούν ένα περιβάλλον ιδιαίτερα οικείο, από την άποψη ότι προβάλλονται μέσω των ερμηνειών τους, όλα εκείνα που προτείνονται μεν από τον συγγραφέα, ως δράση, αλλά και την προβολή ενός ζευγαριού που δεν το βλέπεις ως θεατρική σύμβαση αλλά δια  της δυναμικής υποκριτικής τους, προκαλούν τον/την θεατή τους, να βρει, να δει, στοιχεία, καταστάσεις, αντιδράσεις, διαφωνίες, συμφωνίες, αποκάλυψη χαρακτήρων,  από την δίκη του/της έγγαμη ζωή.

Το σκηνικό (Δήμ. Πολυχρονιάδης), όπως και τα κοστούμια (Κατ. Παπανικολάου), οι φωτισμοί (Αλέκος Αναστασίου) αλλά και η πρωτότυπη Μουσική του Χρήστου  Θάνου, δημιουργούν μια ατμόσφαιρα απόλυτα συμβατή με τα εξελισσόμενα όσο και μυστηριώδη! που προβάλλονται επί σκηνής.

Μια παράσταση προκλητική, ανατρεπτική και απόλυτα ενταγμένη στις απαιτήσεις του θεατρικού κειμένου του   Έρικ-Εμμάνουελ Σμιτ  που μόνο με την φυσικότητα των ηθοποιών και την μελετημένη σκηνοθεσία,  μπορεί να αποδοθεί και να αποδώσει την πληρότητα μιας καλής παράστασης στους θεατές της. Και οι συντελεστές της  κατάφεραν και με το παραπάνω, τα ”Μικρά Συζυγικά Εγκλήματα” να ”πραγματοποιηθούν” όχι βεβαίως ως πράξη αλλά ως ψυχολογική, εγκεφαλική διεργασία που θα μπορούσε να προκληθεί μέσα από τις σελίδες ενός αποτυχημένου εμπορικά βιβλίου, που όμως εξάπτει την φαντασία.