Γράφει ο Γιάννης Γαβρίλης

Πριν από 60 χρόνια ένα καφενείο μεταμορφώνεται σε ένα μικρό μαγειρείο για να μπορούν να τρώνε αξιοπρεπώς οι ηθοποιοί, μετά τις πρόβες και τις παραστάσεις που ανεβαίνουν τόσα χρόνια τώρα (πρώτη παράσταση το 1938 ήταν η « Ηλέκτρα» του Σοφοκλή από το τότε Βασιλικό Θέατρο, νυν Εθνικό, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Ροντήρη, μετάφραση Ιωάννη Γρυπάρη και Ηλέκτρα την Κατίνα Παξινού). Και αυτή η κορυφαία μας ηθοποιός ήταν που προέτρεψε την Κάκια και τον Λεωνίδα Λιακόπουλο, ιδιοκτήτες του καφενείου να φτιάχνουν και κανένα φαγητό ( λέγεται ότι η Παξινού, όταν είχε χρόνο μαγείρευε μαζί με την Κάκια) για τους ούτως η άλλως συχνάζοντες εκεί ηθοποιούς.

Τα χρόνια πέρασαν αλλά η ιστορική και πλέον παγκοσμίως γνωστή ταβέρνα του «Λεωνίδα» είναι εδώ και μας υποδέχονται πλέον (ο Λεωνίδας Λιακόπουλος έφυγε από την ζωή πριν λίγα χρόνια) τα παιδία του, ο Νίκος και ο Γιώργος, οι σύζυγοι τους, τα παιδιά, τα εγγόνια και οι περισσότερο φίλοι παρά σερβιτόροι (η Γεωργία η χαμογελαστή λόγου χάριν) αλλά και η μοναδική Κάκια αγέραστη, πανέμορφη που εξακολουθεί ακάθεκτη να μαγειρεύει για όλους μας ηθοποιούς, συντελεστές, δημοσιογράφους και τους πολλούς επισκέπτες/ θεατές).  Παρένθεση: Όταν θα πάτε σας συστήνω να γευτείτε το «νουά» που τέτοιο δεν έχετε ξανά φάει. Μυστική  συνταγή Κάκιας). Θα σας κερδίζει, όπως και εμάς, το φιλικό χαμόγελο όλων τους. Η μη επιτηδευμένη φιλοξενία τους, το γρήγορο σερβίρισμα τους, τα καλά λόγια που θα ανταλλάξουν μαζί σας, στην κατάφυτη και δροσερή πίσω από το μαγαζί, αυλή.

Δεν είναι λοιπόν υπερβολή που μιλάμε για ταύτιση της ταβέρνας «Λεωνίδας» του Λιγουριού με το παρακείμενο Αρχαίο Θέατρο. Μιας και μετά τις παραστάσεις του ΠαρασκευοΣάββατου και τώρα και της Κυριακής, εκεί αργά το βράδυ και μεταξύ φαγητού και κρασιού (αν σας έρχονται στο νου τα Αρχαία συμπόσια, δεν πέφτετε και τόσο έξω) θα συναντηθούμε με τους ηθοποιούς, τον σκηνοθέτη, τους λοιπούς συντελεστές και θα συζητήσουμε τις εντυπώσεις μας, θα ερωτηθούμε για αυτές από όσους συμμετείχαν. Και οι συζητήσεις, ένθεν κακείθεν, να δημιουργούν μια ξεχωριστή και τις περισσότερες φορές οικεία ατμόσφαιρα (πως θα μπορούσε να είναι διαφορετικά μιας και λίγο η πολύ γνωριζόμαστε μεταξύ μας) και με τον Νίκο, να πηγαίνει από τραπέζι σε τραπέζι, να έχει τα μάτια του «δεκατέσσερα» μη μας λείψει κάτι.

Το περιβάλλον αυτό, αφού δείτε παράσταση, σας προκαλώ να το ζήσετε. Είναι εμπειρία. Αρκεί να έχετε κλείσει τραπέζι από πριν και όχι την τελευταία στιγμή. Καταχώρηση/πληροφορίες για το «Λεωνίδας»  εύκολα θα βρείτε στο διαδίκτυο.

Με τον Νίκο στην υπέροχη αυλή

Ο Νίκος φροντίζει για όλους και για όλα

Η μαμά Κάκια