Με την έγκριση του Εθνικού Θεάτρου, του Κ.Θ.Β.Ε και του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου.

του Γιάννη Γαβρίλη

Ναι. Ένοιωσα ντροπή. Ναι. Αγανάκτησα. Ναι προσέβαλε την αισθητική μου, την ποιότητα μου, τις γνώσεις μου, ακόμη και την θέση μου ως μονάδα (που αυτήν, αυτές αποτελούν το σύνολο) στην κοινωνία γενικότερα και όχι μόνο στον χώρο των παραστατικών Τεχνών, ως πολιτικό (και πολιτιστικό) ον, στον Πολιτειακό χώρο.

Και καλά εμένα. Η περί ου ο λόγος προσωπικότητα, δεν σεβάστηκε κανέναν.  Ούτε θεσμούς, ούτε άλλες προσωπικότητες, ούτε γενικότερα ανθρώπινες υπάρξεις..

Απορώ. Και αναρωτιέμαι. Που η κα. Κιτσοπούλου έχει αυτοχρηστεί κριτής επί παντός επιστητού και είναι και αποδεκτή.

Ασφαλώς δεν φέρει καμία ευθύνη για αυτή την αποδοχή. Όχι βέβαια!

Η κ. Κιτσοπούλου αυτή είναι. Ειλικρινέστατη. Μια παραληρηματική προσωπικότητα και δημιουργός που ωστόσο της δίδεται βήμα (επί τω προκειμένω, το Θέατρο) για να παραληρεί, να προσβάλει, να βρίζει και να ασχημώνει με τα θεατρικά της πονήματα, τις σκηνοθεσίες της και την προκλητική της παρουσία επί σκηνής (Σας παραπέμπω στην παράσταση της, που ανέβηκε το 2022 στην Στέγη, ”Φραγκεστάιν – Ο χαμένος Παράδεισος”, όπου επί αρκετή ώρα μια κάμερα εστίαζε στο αιδοίο της, όντας αυτή ξαπλωμένη σε ένα κρεβάτι. Να αναφερθώ και στο, για  πολλοστή  φορά παραλήρημα της, λεκτικό και υποκριτικό, αλωνίζοντας την σκηνή).

Πλέον η χυδαιότητα έχει ξεπεράσει κάθε όριο. Κάθε έννοια ευπρέπειας. Αυτό είναι το σύγχρονο Θέατρο και οι εκπρόσωποι του μεταξύ αυτών και  η κ. Κιτσοπούλου που ζει και δημιουργεί υπό το καθεστώς της παραληρηματικής υπερβολικής δημιουργικότητας, (γιατί όπως και να το κάνουμε, μας αρέσει δεν μας αρέσει, είναι δημιουργός) και της εμμονής της στην ισοπέδωση;

Και καλά κάνει και μπράβο της. Αφού της προσφέρεται ο χώρος…

Επί τω προκειμένω.

Ποιες ”ΣΦΗΚΕΣ” του Αριστοφάνη!

Για ποια, τέλος πάντων, διασκευή μιλούν;

Και για ποια σκηνοθεσία;

Η κ. Κιτσοπούλου έγραψε ένα, καθ’ ολοκληρίαν δικό της έργο (ντροπής), όπου μέσα από την γνωστή και μη εξαιρετέα μέθοδο της, βρίζει, εκχυδαΐζει, τους πάντες και τα πάντα, προκαλεί αναίσχυντα και επί τω προκειμένω, ορίζει αυτή στους θεατές πότε και αν θα αντιδράσουν θετικά η αρνητικά, με ποιο τρόπο, γελώντας, κλαίγοντας εκείνη θα το πει…

Με την υπέρμετρη χλευαστικότητα της, να κατηγορεί επώνυμα (και να διασύρει) ανθρώπους του Θεάτρου, της Πολίτικης, αλλά και γενικότερα. Να μας προτείνει να εκμαυλιστούμε και με την χρήση ουσιών (όχι Ελληνικής προέλευσης, αυτές δεν είναι πρώτης ποιότητας, υπάρχουν οι Αλβανικές!), προτείνει να συνουσιαζόμαστε με ζώα, να εξοστρακίσουμε μετά βδελυγμίας δε, τους ομοφυλόφιλους, τους ευτραφείς (στην παράσταση τους αναφέρει ως χοντρούς, παρακαλώ).

Οι βιασθείσες; Γιατί διαμαρτύρονται, γιατί καταγγέλλουν; Ήθελε στα και παθέ στα (κατά την κ. Κιτσοπούλου πάντα, μη και παρεξηγηθώ), βιαστές δε και οι υπηρετούντες στα Σώματα Ασφάλειας;

Επίσης. Μας σύστησε να βρίζουμε χυδαιότατα και να μην ”κωλώνουμε” και… προς το τέλος της παράστασης στον παραληρηματικό της τραγουδιστικό μονόλογο μας είπε, απευθυνόμενοι κυρίως προς τους πολιτιστικούς συντάκτες ”τις κριτικές μας να τις βάλουμε στον κ@λ@ μας”. Γιατί εκείνη θα κάνει ότι θέλει και θα λέει ότι θέλει και ξανά, επί τω προκειμένω αφού την κάλεσε το Εθνικό Θέατρο να παρουσιάσει στην Επίδαυρο το έργο της, ε.. αυτό κάνει!

Ναι. Ναι. Καλά κάνει η κ. Κιτσοπούλου και τα κάνει και τα λέει, όπως τα λέει.

Αφού της προσφέρθηκε άκριτα (ή μήπως όχι) το βήμα.

Αφού της παραχωρήθηκε  το ΙΕΡΟ Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου για να παραστήσει τον θεατρικό της οχετό…

Εγώ (το ξαναγράφω) ντράπηκα (το λιγότερο). Αγανάκτησα (το ξαναγράφω) και εκνευρίστηκα και προσβλήθηκα. Τόσο που, παρατύπως,  κατά την διάρκεια της παράστασης λειτουργώντας εντελώς σπασμωδικά  βιντεοσκόπησα με το κινητό μου ένα μικρό αλλά χαρακτηριστικό μέρος και το κοινοποίησα στο facebook για να μοιραστώ εκείνη τη στιγμή αυτό που υποχρεώθηκα (λόγω δουλειάς), να υποστώ. Ξέρω. ”Δεν επιτρέπεται η βιντεοσκόπηση και η λήψη φωτογραφιών κατά την διάρκεια της παράστασης”. Αλλά αγανάκτησα ο άνθρωπος. Έχασα την ορθή μου σκέψη.

Λίγες ώρες μετά, ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Εθνικού, κ. Γιάννης Μόσχος μου έστειλε μήνυμα να το αφαιρέσω. Ασφαλώς και το έκανα σεβόμενος την παράκληση του (ήταν ένα ευγενέστατο μήνυμα) και ας μου είπαν αρκετοί/ες, ότι δεν έπρεπε να το αφαιρέσω. Επαναλαμβάνω ήταν παράτυπη η πράξη μου και σπασμωδική και νομικά μπορούσα να διωχθώ.

Αναρωτιέμαι όμως. Αυτό ήταν το μείζον θέμα που μετά την παράσταση θεωρήσατε ότι έπρεπε να ασχοληθείτε, αγαπητέ και καθ’ όλα σεβαστέ κ. Μόσχο; Και απευθύνομαι και σε εσάς κ. Αστέριε Πελτέκη Καλλιτεχνικέ Διευθυντή του Κ.Θ.Β.Ε. (η παράσταση ήταν συμπαραγωγή, παρακαλώ!) και κα. Κατερίνα Ευαγγελάτου του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου;

Επιτρέψτε μου να ρωτήσω.

Ποια και αν θα πάρετε θέση έστω και τώρα, σε αυτόν τον θεατρικό διασυρμό, αν θα απευθυνθείτε, έστω με κάποια δήλωση σας προς το κοινό του Θεάτρου που όπως με πληροφόρησαν στην παράσταση του Σαββάτου, αποχώρησε ένας σημαντικός αριθμός. Μια έστω δήλωση σας για αυτή την επιλογή σας και για να εξηγήσετε ποια ήταν (αν ήταν) τα κριτήρια σας ώστε αυτή η προσβλητική και αντιθεατρική παράσταση παρουσιάστηκε και πρόσβαλε και υποτίμησε και αυτή την Αρχαία Γραμματεία με το να τιτλοφορείτε ”ΣΦΗΚΕΣ” του Αριστοφάνη και έτσι ξεγελάστηκε και το ευρύτερο κοινό. Και το γιατί, βεβαίως, στην Επίδαυρο. Θα μπορούσε να ανέβει σε κάποιον άλλο χώρο, αφού την θεωρήσατε τόσο σημαντική και πρωτοποριακή, που θίγει καίρια σημερινά θέματα.

Γιατί στην Επίδαυρο. Σε αυτόν τον καθαγιασμένο χώρο.

Γιατί ακόμη και εικαστικά αν το δούμε.

Με όλες αυτές τις πλαστικές καρέκλες που πουλάνε οι Ρομά και τα τραπέζια επί της Ορχήστρας (το σκηνικό και τα (όποια) κοστούμια της Μαγδαληνής Αυγερινού). Η κ. Αυγερινού δεν φέρει ευθύνη. Η άξια  σκηνογράφος ακολούθησε τις Κιτσοπούλικες οδηγίες). Και εκείνη η επτάμετρη μπασκέτα! Τι ρόλο έπαιζε επί της Ορχήστρας! Τι δεν κατάλαβα ο απαίδευτος θεατρικά!! Εντάξει. Κάποια στιγμή εμφανίστηκε, ως κατασκευή από καρναβάλι ο Αντετοκούνμπο υποτίθεται, έκανε έναν γύρω στην Ορχήστρα και αποχώρησε. Μεγάλο εύρημα!

Εμφανίστηκε και ένας υπερμεγέθης πίθηκος (ίσως ο γορίλλας King Kong) που τα έκανε όλα λίμπα. Το γιατί επαφίεται στην ευρηματικότητα της κ. Κιτσοπούλου. Η φανερότατη δε, προχειρότητα μας οδήγησε να αναρωτηθούμε αν είχαν προηγηθεί πρόβες. Και σκηνοθετική γραμμή. Γιατί εδώ οι καλοί ηθοποιοί (Δάφνη Δαυίδ, Αλέξανδρος Ζουριδάκης, Κωνσταντίνος Καπελλίδης, Νίκος Καραθάνος, Λένα Κιτσοπούλου, Γιάννης Κότσιφας, Νίκος Κουσούλης, Αλέξης Κωτσόπουλος, Νεφέλη Μαϊστράλη, Σωτήρης Μανίκας, Νικόλας Μαραγκόπουλος, Ιωάννα Μαυρέα, Θάνος Μπίρκος, Δημήτρης Ναζίρης, Πάνος Παπαδόπουλος, Στέφανος Πίττας, Κωνσταντίνος Πλεμμένος, Μαριάννα Πουρέγκα και Θοδωρής Σκυφτούλης) έκαναν ότι ήθελε ο καθένας. Η τέλος πάντων αυτή την εντύπωση έδωσαν. Όχι βεβαίως με δική τους αποκλειστικά ευθύνη. Επιμένω ότι ούτε σκηνοθετική άποψη υπήρχε ούτε αντίστοιχες οδηγίες.

Αν κάτι ξεχώρισε θετικά στην παράσταση, ήταν οι εξαιρετικές μουσικές συνθέσεις του Νίκου Κυπουργού που ερμηνευτήκαν επί σκηνής από τους εξαιρετικούς μουσικούς Σοφία Ευκλείδου, Μαρίνο Γαλατσινό και Εύη Κανέλλου.

Χάθηκαν εντελώς… η δουλεία στις χορογραφίες της έμπειρης Αμαλία Μπένετ, η φωνητική προετοιμασία της Μελίνας Παιονίδου (να ρωτήσω κα. Παιονίδου, όντως κάνατε φωνητική προετοιμασία η απλώς αναφέρεται το όνομα σας, γιατί στην παράσταση ακούσαμε οι ηθοποιοί να στριγκλίζουν, ειδικά ο κ. Σκυφτούλης). Και οι φωτισμοί του, επίσης έμπειρου Νίκου Βλασόπουλου.

Λοιπόν κ. Μόσχο, κ. Πελτέκη, κα. Ευαγγελάτου θα εξηγήσετε τους λογούς που επιλέξατε αυτή την παράσταση να εκπροσωπήσει το Εθνικό μας Θέατρο και το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και να ενταχτεί στις παραγωγές του καθιερωμένου και παγκοσμίως αποδεκτού  Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου;

Και θα ακολουθήσει η προγραμματισμένη περιοδεία; Ρωτώ, απλώς…

Κλείνοντας.

Έχουμε δει κακές παραστάσεις στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου. Σαν κι΄ αυτή καμία.

Κάποια καθαγιασμένα… κοκαλάκια τρύζουν.