Τα της Γενοκτονίας κατάματα!

Του Μάρκου Μπόλαρη*

Μια ομήγυρη Κωνσταντινοπολιτών σε ένα από τα ωραιότερα σημεία του Βοσπόρου.

Παρά τον αιγιαλόν.

Ρωμιοί και Τούρκοι, για ένα ποτήρι Yeni RakI με πολίτικους μεζέδες.

Και πώς να περιγράψεις το μαγιάτικο δειλινό στον Βόσπορο;

Χρώματα, ευωδιές, θάλασσες, στεριές, ρέματα θαλασσινά, ρέματα δροσερά τ’ αγέρα μαυροθαλασσίτικα, γαλάζιο και πράσινο συμπορευόμενα στους καιρούς, χρυσαφί και βιολετί σε αρμονικό κυματισμό κατά τη δύση, ακακίες κι αγιοκλήματα, νυχτολούλουδα και τριαντάφυλλα, βαθυκόκκινα ευωδιάζοντα μαγιάτικα τριαντάφυλλα, εξ ού και Ρόδον το Αμάραντον,  αρμύρες, ψαράδες, βάρκες, βαπόρια, κι άλλα βαπόρια ατελεύτητη η ροή, μιναρέδες και τζαμιά, ταπεινές εκκλησιές της πονεμένης Ρωμιοσύνης που μαρτυρούν την θέση τους λίγα ψηλόκορμα κυπαρίσσια, η γέφυρα η επιβλητική η ζευγνύουσα την Μικρασία με την Θράκη!

Έσκυψα κι άπλωσα το χέρι , το βούτηξα στη θάλασσα, παραδόθηκα στο αέναο θαλασσινό ρεύμα του μαγεμένου Βοσπόρου.

Τι βιώματα, τι μνήμες, τις θύμησες!

Πάνω στο αρχέγονο τούτο ρήγμα, που χάραξε ο ίδιος ο Θεός με το χέρι του, ρήγμα και ρεύμα για να ενώνεται ο Εύξεινος με την Μεσόγειο, για συναντώνται εν φιλήματι θαλασσίω η Ασία με την Ευρώπη!

Και πώς να περιμαζέψεις συγκίνηση, συναισθήματα, έκφραση, βιώματα που συνωστίζονται στα μυαλό ανάκατα και βιάζονται να ξεχυθούν;

Κι είναι οι Αργοναύτες από την Ιωλκό με καπετάνιος ο Ιάσονας, που πλέουν με όρτσα το πανί,  είναι οι Έλληνες άποικοι , όλων των ελληνίδων πόλεων, που διαπλέουν κωπηλατώντας, αρματωμένοι κι αναζητώντας νέες πατρίδες στον Εύξεινο Πόντο,  τον Πόντο που τους θαλασσόπνιγε με την μανία του βορέα που έπνεε ασυγκράτητος από τη γη των Σκυθών και γιαυτό τον κανάκευαν, τον προσφωνούσαν φιλόξενο, μήπως τάχα και τον μαλακώσουν, κι ύστερα οι Πέρσες να τον γεφυρώνουν, κι ο Μεγαλέξανδρος να τον διαβαίνει άπαξ, απαντώντας στην ασιατική ισχύκι ύστερα πάλιν στην ίδια κατεύθυνση οι ρωμαϊκές λεγεώνες, κι ο Κωνσταντίνος ο Μέγας της ιστορίας, ο Άγιος κι Ισαπόστολος της Εκκλησίας που είδε , άλλοι οφθαλμούς έχουσι και ουκ όψονται , ο Κωνσταντίνος είδε την κρισιμότατη θέση γεωγραφικά, γεωπολιτικά, γεωστρατηγικά, πολιτισμικά και τόλμησε!

Γεφύρωσε το ρήγμα Ευρώπης και Ασίας αδαμαντοκολλώντας το! Ιδρύοντας μια πόλη Βασιλεύουσα στους αιώνες! Δικαίως την Νέα Ρώμη την είπαν πόλη του Κωνσταντίνου.

Μια παρέα Κωνσταντινοπολίτες,

Ρωμιοί και Τούρκοι κι ένας μόνος Ελλαδίτης, στην ευρωπαϊκή ακτή , ώρα δειλινού, περί λύχνων αφάς, με ένα ποτήρι Yeni Raki. Εντυπωσιακή η ποιότητα της συζήτησης μεταξύ των ανδρών της συντροφιάς, που είχαν σαφή επίγνωση της παρακαταθήκης τους, ως Κωνσταντινοπολιτών ! Ήταν Τούρκοι επιχειρηματίες αυτοί που ξεκαθάριζαν στο τραπέζι ότι ο αρχαιότερος επιζών θεσμός της Κωνσταντινούπολης που δένει, ενώνει τις ιστορικές διαδρομές της Πόλης είναι το Οικουμενικό Πατριαρχείο!

Κι ήταν οι ίδιοι που ξεδίπλωναν σκέψεις, προβληματισμούς, σχεδιασμούς, προγραμματισμό για μια σειρά ποιοτικών δράσεων που αναδεικνύουν αυτό τον μοναδικό αυτό ιστορικό – εκκλησιαστικό – πολιτιστικό ρόλο του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως – Νέας Ρώμης, ως συγκριτικού πλεονεκτήματος της σημερινής, ήγουν της προαιώνιας, Πόλης, ου μην αλλά και της Τουρκίας!

Νύχτωσε!

Η δροσιά του μαυροθαλασσίτικου ρεύματος επέβαλε να ξαναφορέσουμε σακάκι.

Νύχτα μαγεμένη!

Είχα απολαύσει κι είχα αναθαρρήσει από την διαυγή ματιά, από την ιστορική γνώση κι επίγνωση , από το επίπεδο των Κωνσταντινοπολιτών, από την οικουμενικότητα των προσεγγίσεών τους.

Τέτοιες μέρες ήταν!

Είχε μόλις επιστρέψει από μια επίσκεψη στην Τραπεζούντα, στην Παναγία Σουμελά, στον Άγιο Ευγένιο, στην Αγιά Σοφιά!

Κι άνοιξα προσεκτικά, έθεσα στο τραπέζι διερευνητικά το θέμα της Γενοκτονίας των Αρμενίων, των Ρωμιών στη Θράκη, την Μικρασία, τον Πόντο, των Ασσηρίων και των Συροχαλδαίων στις αρχές του εικοστού αιώνα. Ζήτησα την γνώμη τους. Ήθελα να έχω μια εικόνα επί του θέματος, μια εικόνα όχι κυβερνητική όχι επίσημη, αλλά μια εικόνα, μια προσέγγιση  από την ελίτ της Κωνσταντινούπολης.

Με περίμενε νέος κύκλος εκπλήξεων . Οι συνομιλητές μου επίσταντο του ζητήματος της Γενοκτονίας πολύ καλύτερα από την συντριπτική πλειοψηφία των ημετέρων ! Λεπτομέρειες ιστορικές, πολιτικό πλαίσο, η αμείλικτη Γερμανική παρουσία, οι σχεδιασμοί του Αυτοκράτορα Κάιζερ για έναν γερμανικό πολιτικο – οικονομικό χώρο από το Βερολίνο μέχρι την Βαγδάτη, οι εκτοπισμοί από τις ακτές του Αιγαίου και της Θάλασσας του Μαρμαρά των Ρωμιών με αξίωση των Γερμανών στρατιωτικών γιά να μην υποστηρίζεται η δράση αγγλικών υποβρυχίων,  η απαξίωση των Νεοτούρκων κι ο έλεγχος του τουρκικού στρατού από τους Γερμανούς, οι παρεμβάσεις του εξαίρετου πρέσβυ των ΗΠΑ Μοργκεντάου, τα λάθη στα Δαρδανέλια, η είσοδος της Οθωμανικής Τουρκίας στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο με προκήρυξη που καλούσε τους μουσουλμάνους όλου του κόσμου σε Ιρρό Πόλεμο, Τζιχάντ , εναντίον όλων των Χριστιανών , πλήν των συμμάχων της Τουρκίας , ήτοι των Γερμανών, η συστηματική και προετοιμασθείσα εξόντωση όλων των Χριστιανών, μεθοδικά  και  απροκάλυπτα αρχικά γιά τους Αρμενίους, τους Ασσηρίους και τους Συριάνους, όμως εν αρχή διώκοντας συγκεκαλυμένα γιά τους Ρωμιούς, επειδή η Ελλάδα, με τον γερμανόφιλο βασιλιά της, κρατούσε ουδέτερη στάση και οι Γερμανοί αξίωναν από την Τουρκία να μην τον εκβιάσει ώστε να υποχρεωθεί να μπεί στον πόλεμο στην πλευρά της Αντάντ. Οι σφαγές των Αρμενίων που ξεκίνησαν από το Βάν, σε συνέχεια των σφαγών του Σουλτάνου Χαμίτ, οι εκτελέσεις όλως των Αρμενίων στρατιωτών που υπηρετούσαν στο Οθωμανικό Στρατό, οι αθλιότητες μέχρις εξοντώσεως του άμαχου πληθυσμού, οι διά των εκτοπισμών και των ατελεύτητων πορειών στην έρημο , νηστικοί, γυμνοί, διψασμένοι, έρμαια των ληστρικών διαθέσεων κάθε υποκινούμενου εγκληματία, μέχρις  εξοντώσεως των πάντων, των εκατοντάδων χιλιάδων χριστιανών, των εκατομμυρίων εν συνόλω θυμάτων, τα ευφάνταστα  βασανιστήρια , όπως το πετάλωμα των ανδρών με πέταλα αλόγων και το κάρφωμα των κάτω άκρων σε ξύλινες τάβλες, για να θυμίζουν το σταύρωμα του Χριστού, κορυφώσεις απανθρωπιάς και επιστροφής σε βαρβαρικές συνθήκες με τον σχεδιασμό, την στρατηγική  και την υλοποίηση ενός Γενοκτόνου Σχεδίου σε βάρος όλων των Χριστιανών της τότε Οθωμανικής Τουρκίας, ήταν γνωστά στους Κωνσταντινοπολίτες ποιοτικούς συνδαιτημόνες μου!

Αναζήτησα τις αιτίες, ρώτησα την άποψή τους για ποιούς άραγε λόγους  η Τουρκία αρνείται πεισματικά εδώ κι έναν αιώνα κάθε αναγνώριση της Γενοκτονίας, για ποιούς λόγους αρνείται να επουλώσει χαίνουσες κι αιματορρούσες ακόμη πληγές του παρελθόντος, γιατί άραγε δεν ρυθμίζει λογαριασμούς του χθες για μια άλλη πορεία στο μέλλον με αίτηση παροχής συγγνώμης!

Ο προεξάρχων της ομηγύρεως, ο πλέον εγκρατής πολιτικο – ιστορικά, εβδομηκοντούτης  ήδη, με κοίταξε στα μάτια .

Κόντευαν μεσάνυχτα!

Με γαλήνιο τρόπο, ευγενικό, αρχοντικό μου απηύθυνε την ερώτηση:

“Η Ελλάδα ως κράτος,

ως κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μέλος ιδρυτικό του ΝΑΤΟ και του ΟΗΕ

γνωρίζετε εάν έθεσε ποτέ και πού, σε ποιό διεθνές forum ή σε ποιό διεθνή οργανισμό το ζήτημα της αναγνώρισης της Γενοκτονίας;

Έθεσε;

Η Ελλάδα ως κράτος ασχολήθηκε ποτέ με τον ρόλο της Γερμανίας στον σχεδιασμό και την διεκπεραίωση της Γενοκτονίας , μέσα στα πλαίσια της Τζιχάντ που κήρυξε ο Σουλτάνος, ως Χαλίφης, για την ενοποίηση του χώρου από το Βερολίνο έως τα πετρέλαια της Βαγδάτης ;

Ασχολήθηκε; ”

Αποσβολωτική η παρέμβαση!

Στην ατμόσφαιρα της Κωνσταντινοπολίτικης παρέας , στην παραλία του νυχτερινού Βοσπόρου, κοντά μεσάνυχτα , επικράτησε κυρίαρχα ο αδυσώπητος ρεαλισμός!

Μήπως επιβάλλεται

να είμαστε ειλικρινείς;

Ως απόγονοι των θυμάτων μιας από της απεχθέστερες Γενοκτονίες που έχουν διαπραχτεί στην ανθρώπινη ιστορία , έχουμε χρέος να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας κι απέναντι στη Μνήμη και την Ιστορία μας!

Τώρα, δυό μέρες μετά την Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας, αφού γράψαμε ανακοινώσεις, τελέσαμε μνημόσυνα, αναρτήσαμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, καταθέσαμε στεφάνια θεωρούμε ότι εκτελέσαμε το χρέος μας! Ησυχάσαμε!

Θεωρούμε ότι εκτελέσαμε το χρέος μας!

Κι η Τουρκία ως σοβαρό κράτος το έχει αναλύσει, το γνωρίζει καλώς!

Γνωρίζει δηλαδή καλώς ότι

η μεν  Ελλάδα, ως επίσημο κράτος αιδημόνως σιωπά , ως εάν να μην έχει συμβεί κάτι συνταρακτικό,

οι δε απόγονοι των θυμάτων θορυβούμε κατ’ έτος δυο-τρείς ημέρες πριν την δεκάτη εννάτη Μαΐου!

Όμως το ζήτημα είναι μέγιστης εθνικής – πολιτικής – ιστορικής – διπλωματικής – οικονομικής σημασίας,

είναι ζήτημα εθνικής στρατηγικής και διεκδίκησης,

είναι ζήτημα του ιστορικού μας γίγνεσθαι και των δρωμένων σήμερα στην διεθνή πολιτική κονίστρα!

Κι αν κάποιος δεν το έχει καταλάβει ας παραδειγματιστεί από την υπερήφανη στάση των Ισραηλινών απέναντι στην Γερμανία για όσα κακουργήματα διέπραξε στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο κατά των Εβραίων!

Κι αν κάποιοι δεν το έχουν αντιληφθεί άς ακολουθήσουν τα βήματα των μαχητικών Αρμενίων που μόλις προχθές πέτυχαν την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων από τους Τούρκους, αναγνώριση καταλυτική από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν!

Πολιτική

ανοιχτών οριζόντων χρειαζόμαστε!

CONTRA

στον μικροελλαδισμό και τις φοβικότητες

της  ψωροκώσταινας!

Συνεχίζουμε πλέοντες

στη διαχρονία της Ρωμιοσύνης,

στην πορεία του Ελληνισμού!

*Μάρκος Μπόλαρης. Νομικός – Πρώην Υπουργός

Οι απόψεις που δημοσιεύονται στο reformer.gr είναι προσωπικές και εκφράζουν τον συγγραφέα.