Γράφει : ο Δημήτρης Φεργάδης*

Λένε… πώς όταν  πρωταγωνιστούν στην «αγορά»… ελιτίστικες  συμπεριφορές  πρωταγωνιστών, πρωταγωνιστικών, μάλιστα, – καθ’ όλου τυχαία η επιλογή – αθλητικών  γεγονότων (Ρολάν Γκαρός – τένις, EURO – ποδόσφαιρο,  Ολυμπιακοί Αγώνες…) τότε, κάτι σαν… «ανθρώπινο κρέας  μυρίζει». («Όταν ακούς/»τάξη»/ «ανθρώπινο κρέας μυρίζει». Οδ. Ελύτης. Σηματολόγιον).

Λένε.. .πως όταν ασκείται αφόρητη πίεση από Γονιούς και Κηδεμόνες  στις μελλοντικές  γενιές… για αριστείες, πρωτιές, κορυφές … και δεν συμμαζεύεται τι άλλο, τότε, κάτι σαν … «ανθρώπινο κρέας μυρίζει.»

Λένε, ακόμα – «… Δε ζυγιάζω, δε μετρώ, δε βολεύουμαι». Ν. Καζαντζάκης, ΑΣΚΗΤΙΚΗ) πως, όταν η, φιλελευθεριακής, προσέγγισης καλλιέργεια  συνείδησης περί … μοναδικότητας, φιλαυτικού εγώ , ατομικισμού και ατομικής,   προσωπικής, επιτυχίας (αλλά… και ευθύνης ατομικής… όταν βολεύει) ακρωτηριάζει  αλληλέγγυες  συμπεριφορές, τότε, κάτι σαν… «ανθρώπινο κρέας μυρίζει»…

Λένε….

Άφησα  να περάσει ο καιρός.  Όχι ο λίγος …  αλλά ο αρκετός.  Από το καλοκαίρι… Πλούσια  περίοδο  κορυφαίων  αθλητικών γεγονότων.  Ο κουρνιαχτός  να κατακαθίσει.   Είπα.  Μέχρι να αποφασίσω.   Πάντα ψάχνω  τις επιβεβαιώσεις… Μου…  Να γράψω… δύο – ποτέ  μίζερα και οστεώδη – λόγια.  Με το δέον.. δέος.  Και σεβασμόν. Άνευ  υποψίας φόβου.  Όμως… με περίσκεψιν.  Και στοχασμόν. Δια τας ισορροπίας.  Και, ασφαλώς,  όχι ειδικά και «μονοπωλιακά»  δια  τους δικούς μας  πρωταθλητές. Ο λόγος. Για τον Στέφανο… Ας πούμε…  Ή την Μαρία.  Που, ασφαλώς,  θα μπορούσαν να είναι ο Γιάννης, ο Λευτέρης,  ο Μίλτος, ο Στέφανος,  η Κατερίνα,  ο Κώστας, ο Εμμανουήλ.  Αλλά και ο Ντουμπλάνις, η Τόμπσον, η Χασάν, ο……., η……, ο ….., η……

Γιατί το … θέμα μας  είναι … θέμα.  Και πολλά σοβαρόν.  Σαν γεγονός,  δηλαδή. Και αφορά σε όλους τους «Παν το πολύ…». Αν και το ό,ποιο γεγονός   για … υπερπροβολή, απλά είναι…  η Αφορμή.  Και τα παιδιά… τα όποια  παιδιά, οι αμνοί.  Όπως…. κάθε παιδί.  Όπως  κάθε ανυποψίαστος  -κρατείστε το αυτό- έφηβος.  Που από το  πουθενά και την σβουνιά του δρόμου  (σαν το σπουργίτι  του παππού μας  του Κώστα Βάρναλη)  «διακινδυνεύουν»… να καμαρώνουν εαυτόν  στα … «τσιγκέλια»  της ανθισμένης  κερασιάς.  Και να συμβαίνει  αυτό… (σχιζοφρενικό, μέν, αλλά…)  με κόπο προσωπικό.  Πολύ. Και με ιδρώτα…  Και με αφόρητες  πιέσεις… προς τους επίδοξους και έρμους (ανυποψίαστους;), τελικά, super  Νova.  Από τους «επιτήδειους». Πάντα.  Και… σκασίλα τους, τώρα,  μεγάλη, γι’ αυτό το αν : «Παν το πολύ, τη φύσει  πολέμιον». Του… όποιου  Ιπποκράτη (460 – 370 π.Χ.)

Κίτρινη η Ομίχλη… Και η κοινωνία… κίτρινη, σε καιρούς που ορίζεται από άλλον… από άλλους. Και η «Lucy» με τους «μαυροπόδαρους» να λιθοβολούνται. «Απέσβετο και το λάλον ύδωρ» (;)

Και η «σοβαρή…» – εδώ – δουλειά, να είναι απλά ένα κλικ. Δεξιά.  Ισως και δεξιότερα. Του μυαλού.  Και φτάνει. Και η εμμονική, πιά, μονοπώληση της κατεύθυνσης… Περί της κυριαρχίας. Του πλάτους. Και του μήκους.  Του Ουρανού και του Πελάγου.

Για να γίνουνε, έτσι – αλάνθαστος  η μέθοδος – τα χρήσιμα – αύριο – πρότυπα. (Αδειανά  πουκάμισα  στα άλμπουρα  των ψευδαισθήσεων).

Μιας  αδύναμης και εν πλήρει  συγχύσει – και απογνώσει – νεολαίας. Και κοινωνίας. Σημεία αναφοράς.  Μικρών και μεγάλων,  ειδικών και ασχέτων.   Πολιτικών και  πολιτικάντηδων,  συστημικών και  νεοσυστημικών. Καριέρας.

Και  να είναι,  εδώ  ακριβώς,  Ζήνωνος  και Ακομινάτου.  Που δεν  συναντιούνται. Αλλά είναι εδώ, επίσης, που αρχίζουνε – κατακόκκινες  οι νιφάδες  του χιονιού …  γιατί δεν τις βλέπετε ; – τα κουμπιά.   Της Αλέξαινας.  Και οι … αξιοποιήσεις τους. Με τα τελετουργικά (τους).  Τους  υποχρεωτικούς  ρόλους και τις  συνεντευξιακές  υποχρεώσεις.   Οι «οφειλές». Τα δάνεια.  Τα  μελάτα αυγά.   Όπως επιτάσσει η πανίσχυρη  οργανωτική  επιτροπή. Το σύστημα.  Και οι χορηγοί. Μιας  παγκοσμιοποιημένης  υπερ – μαρκέτας.  Ενός θιάσου – τελικά –  πέραν του … ευ – και μόνο – αγωνίζεσθαι. Με το… συχνά προκλητικόν, «νταραβέρι» εκατομμυρίων.

Μήλο που σέπεται, η ευγενής άμιλλα… Κυδώνι που μαραγκιάζει, ο «ανθρώπινος» ανταγωνισμός… άσε.

«Και εμείς…» Citius – Altius – Fortius. Ave Caesar Morituri te Salutant.

Ζήνωνος και Ακομινάτου… δεν συναντιούνται. Όμως… οι νιφάδες του χιονιού κατακόκκινες… είναι εκεί… είναι εδώ. Και εσύ;.. Εσύ… που δεν είσαι αφελής; Που δεν είσαι ανυποψίαστος; Ούτε… -πολύ περισσότερο- καλαμοκαβαλάρης.

Η  Γιαπωνέζα   τενίστρια  Ναόμι  Οσάκα, Νο. 2  στην παγκόσμια  κατάταξη,  παρά τις απειλές  με διαγραφή … αποχώρησε  από το Ρολάν  Γκαρός, μη αποδεχόμενη  κατευθυνόμενες  συμπεριφορές.

Και των παιδιών… τα ύφαλα;  Γιατί… αυτά έχουνε  βάλλει, κύρια, στο μάτι … Που ευάλωτα  από την εμμονικά  καλλιεργημένη – το «Μέτρον Άριστον» που ; – στοχοπροσήλωση  για την πρωτιά, αυτοπειθαρχούν αποδεχόμενα τον βαρετό  ρόλο του  κομπέρ. Οι χρήσιμοι Φαέθοντες!!!

Και επαναλαμβάνουν…, οι διαχειριστές, βαρετοί/βαρετές,  τετριμμένα,  ανώδυνα, αδιάφορα,  στρογγυλά  πράματα… Μαεστρικά, όμως.  «Περί Αριστείας» … «Περί  Αρίστων  -και, ασφαλώς, όχι αριστερών μακράν  πολύ θεμάτων καθημερινότητας.  «Αρτου» και βασιλικού… Και ασβέστη. Μειοψηφικά…

Επικίνδυνα… αδιάφορα… Λόγια και σκέψεις.  Όλα αυτά τα  αυτοαπομονοτικά. Για τον ψυχισμό  των εν δυνάμει  και εξελίξει.. ανώνυμων και  ακολουθούντων  νεο – προσήλυτων πρωταγωνιστών.  «Αστεροειδεις… χειραγωγήσιμοι». Οι πλείστοι. Και   ας φαίνονται όλα ανώδυνα, όλα ακίνδυνα  και ευφορικά.

Ζώντας  σε  ένα μειοψηφικό  περιβάλλον, αυστηρά  χρονοπροκαθορισμένο με απόλυτους  κανόνες μηχανιστικής  συμπεριφοράς.  Και πιέσεις…  και τρόπο ζωής κατασκευασμένο –γυάλινοι οι πύργοι… ατομικές οι ευθύνες- έτσι που να ευνοεί  και να προετοιμάζει «αφύσικες  αγωνιστικές  τελειότητες»…  Τους αυριανούς – τα «κουμάντα»!!! – πολίτες. Τέτοιους «πολίτες». Και «παραισθησιογόνα» πρότυπα.  Αποπροσανατολιστικά της μέσης – κοινωνικά – αναγκαιότητας. Αναγνώσατε  Παπαδιαμάντην; Αναγνώσαμε… Αναγνώσαμε. Σολωμόν; Κάλβον;

• Αναγνώσαμε.
• Αναγνώσατε, τώρα, λοιπόν και Οδυσσέαν  Ελύτην… Έτσι,  δια να εύρει – μήπως – το έρμο  τούτο – και όχι μόνο – γένος το  έρμα  και την ψυχή του.

Το μέτρο και το όριο. Ισορροπίαν τινά. Στων ανθρώπων… Τα έργα.

Προσπάθησε να οδηγήσεις  την τεχνική τελειότητα στην φυσική της κατάσταση.

Απλά πράματα. Ανθρώπινα.  Με σοφία. Μακράν υπερβολών… («Παν το πολύ…») και αφύσικων τελειοτήτων.   Λέει… πάλι ο Οδυσσέας  Ελύτης. Στο «Σηματολόγιον».

Προς τούτοις… το «φαγωμένο ρό» του Γρηγόρη μας, στην «Ρωμιοσύνη» μας του Μίκυ μας, του Γιάννη μας… -Αιέν, Αιέν…- «πλησιφαής σελάνα» (ολόφωτη σελήνη…)

Προς τούτοις… «Τα παιδιά κάτω στον κάμπο / κόβουν δενδρολιβανιές και στολίζουν τα πηγάδια / για να πέσουν μέσα οι νιες» (Μ. Χατζιδάκις)

Και είναι αυτή,  πράγματι και… (όχι)  μόνο η και έτσι «σωτηρία  της ψυχής».

Προς αρχιερείς  ο λόγος.  Και λαϊκούς. Ιερείς  και νεοκόρους.  Άδοντες  δεξιά…  και δεξιότερα. Σε κάθε … εμένα.   Σε κάθε … εσένα.  Με ασθενές  το έρκος  των οδόντων.

Και τα σκουριασμένα, ISO,  κρεμαστάρια.  Στον τσακισμένο λαιμό του  Φαέθοντα.  Υιού Ηλίου.  Εγγονού  Υπερίωνα.

Η γοητεία των ψευδαισθήσεων. Οι χειραγωγούμενες κοινωνίες. Οι αναλώσιμοι Νάρκισσοι… Το συφέρο…  Ο πόλεμος.  Η καταστροφή… Αρμαγεδδών…

Αυτά… αυτά … αυτά… Και έτσι… Ακριβώς έτσι. Αν δεν, αν δεν…

«Οδηγήσεις (ο  καθείς εγώ… ο καθείς εσύ)

την τεχνική  τελειότητα

στην φυσική της  κατάσταση».

… Και το πολύ, πολύ…

στο φυσικό του μέγεθος.

*Δημήτρης Φεργάδης: Συνταξιούχος. Ιστορικό στέλεχος της βιομηχανίας της Δισκογραφίας σε Columbia και ΜINOS-ΕΜΙ. Συγγραφέας του βιβλίου «Με αφορμή την Columbia– Η βιομηχανία της δισκογραφίας στην Ελλάδα κατά τον 20^ον αιώνα». Εκδόσεις ΚΨΜ.