Ή μήπως οι νυν, μινίστροι του γκουβέρνου και της διαπλοκής, προτιμάτε υπερτιμολογήσεις σε cash;

Του Μάρκου Μπόλαρη*

Ταμπουρώθηκαν, όπως- όπως, οι Τούρκοι στην Ακρόπολη της Αθήνας.

Περιμένοντας ενισχύσεις.

Κι ο Οδυσσέας Ανδρούτσος με τα παλληκάρια του, πολιορκητές!

Στα χίλια οχτακόσια είκοσι ένα.

Άνοιξη καιρός.

Ξεχείλισε η οργή, στέρεψε η υπομονή και ξέσπασε η Επανάσταση!

Πάνε διακόσια χρόνια από τότε.

Κι ένα χάραμα, αφήστε τα επίλοιπα να σας τα αφηγηθεί ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης όπως τα έγραψε σε επιστολή του προς τον Ανδρέα Λασκαράτο,

Κι ένα χάραμα,

“Εξύπνησαν κάποια παλληκάρια του Οδυσσέως πρωί πρωί και ρίχνοντας κατά τύχη το μάτι επάνω εις την Ακρόπολη, ροδοκόκκινη από το πρώτο γλυκοχάραμα, έμειναν εκστατικά, βλέποντας τους Τούρκους επάνω εις τον Παρθενώνα και εργαζόμενους με μεγάλη βία να χαλνούν τα ωραία εκείνα μνημεία.

Τόσο παράξενη κι ακατανόητη τους εφάνη τέτοια ανωφελής βαρβαρότητα όπου έτρεξαν αμέσως να ειδοποιήσουν τον Οδυσσέα. Αφού ο στρατηγός εβεβαιώθηκε με τα μάτια του απόλυσε τρία τέσσαρα παλληκάρια του να πλησιάσουν εις την Ακρόπολη και να ερωτήσουν τους Τούρκους διατί έδειχναν τέτοια αγριότητα με μάρμαρα, τα οποία δεν επροξενούσαν καμία βλάβη. Επέταξαν με μιάς εκείνοι οι γενναίοι και ύστερα από λίγη ώρα έφεραν εις τον στρατηγό την απόκρισι ότι οι Τούρκοι μη έχοντας άλλο μολύβι διά να χύσουν βόλια και ξανανοίξαντες ότι μέσα εις εκείνα τα μάρμαρα ευρίσκετο τούτο το μέταλλο, χυμένο επίτηδες  διά να δίνη δύναμι και σταθερότητα, είχαν αποφασίσει να προστρέξουνε εις εκείνο τον χαλασμό διά να δυνηθούνε να εξακολουθήσουνε τον πόλεμο .”

Σοκαρισμένος ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης.

Από τις λέξεις που επιλέγει στην περιγραφή του φανερώνεται η ένταση της ψυχικής του κατάστασης, καθώς ξαναβιώνει την “ανωφελή βαρβαρότητα”!

Και συνεχίζει:

“Τέτοια απόκριση επροξένησε μεγάλη απελπισία εις τους Έλληνας και αφού εστοχάστηκαν τι να πράξουν διά να σώσουν από τον όλεθρον τα μνημεία του μεγαλείου των, όλοι με μια φωνή αποφάσισαν να μηνύσουν εις τους αποκλεισμένους να παύσουν την καταστροφή και ήσαν έτοιμοι να τους προμηθεύσουν όσο μολύβι τους εχρειάζετο διά την υπεράσπισί τους.

Ούτω και εγένετο.

Έστερξαν οι Τούρκοι και οι Έλληνες εξαγόρασαν με το αίμα τους, δίδοντες εις τους εχθρούς βόλια διά να τους σκοτώσουν, το πολύτιμα εκείνα μάρμαρα, τα οποία ήταν προωρισμένα να ζήσουν και να ιδούν και πάλιν ανεστημένο ολόγυρά τους εκείνο το έθνος, το οποίο από τόσους αιώνας εφαίνετο βυθισμένο εις λήθαργο.”

Με το αίμα τους, υπογραμμίζει ο Βαλαωρίτης εξαγόρασσν τα πολύτιμα εκείνα μάρμαρα , από τον χαλασμό και τον όλεθρο!

Έσωσαν τα μάρμαρα του μεγαλείου των, από την αγριότητα των Τούρκων, δίδοντες εις τους Τούρκους βόλια για να τους σκοτώσουν!

Πάνε διακόσια χρόνια από τότε!

Κι οι πασάδες της διαπλοκής κι οι κοτζαμπάσηδες της ευτέλειας,

τί να φταίν κι οι εκπρόσωποι, έρημοι κι απρόσωποι, όπως τότε, επαλαμβάνονται και σήμερα, ξανά απειλητικοί, ξεκινούν πουρνό πουρνό, να χαλάσουν τα μάρμαρα του μεγαλείου ενός Λαού, να προξενήσουν χαλασμό κι όλεθρο στα μνημεία της ανεπανάληπτης ιστορικής πολιτισμικής διαχρονίας της Θεσσαλονίκης!

Προς τι η ανωφελής αυτή βαρβαρότητα πάνω στα μάρμαρα, που δεν προξενούν βλάβη, αλλά τουναντίον φανερώνουν την δόξα και το μεγαλείο, ξανατίθεται το ερώτημα.

Προς τι ο όλεθρος κι ο χαλασμός των μνημείων , ξαναρωτούμε ακολουθώντας τον Βαλαωρίτη;

Οι Τούρκοι πολιορκημένοι αντί να παραδοθούν επέλεξαν την καταστροφή του Παρθενώνα.

Τι τους ένοιαζε;

Μήπως τα νυν τους νοιάζει που βιάζουν ιστορία, πολιτισμό, ανθρώπινα δικαιώματα κι ελευθερίες στην Αγιά Σοφιά στην Κωνσταντινούπολη ή στην κατεχόμενη Κύπρο;

Αλλά,

Έστερξαν , γράφει η ιστορία,

έστερξαν να μην συνεχίσουν την καταστροφή ! Δέχτηκαν την παλληκαρίσια πρόταση του Οδυσσέα Ανδρούτσου να τους δοθούν βόλια για την άμυνά τους και να παύσουν τον χαλασμό!

Πάνε διακόσιοι χρόνοι από τότε!

Και τινες μοιραίοι, απόγονοι των Επαναστατών, ισχυρίζονται την σήμερον ότι τάχα τιμά η Πατρίδα τους Επαναστάτες και την Επανάσταση για την Λευτεριά κι Ανεξαρτησία της Ελλάδας, για του Χριστού την πίστη την αγία και της Πατρίδας την Ελευθερία, καθά οι ιδιοι διατράνωσαν!

Κι αποφάσισαν, μοιραίοι τινές του γκουβέρνου, δικαστάδες τινές φύτρα αυτών που φυλάκισαν τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, δόλιοι πάλιν διαπλεκόμενοι της ευτέλειας, τούτοι που δεν έχουν έγνοια, για τα μάρμαρα του μεγαλείου ενός Λαού, για τούτες τις πέτρες , για τις οποίες  ευθύβολα διατυπώνει ο Γιώργος Σεφέρης,  στο εξαίρετο ποίημά του “Μυκήνες” “Βουλιάζει όποιος σηκώνει τις μεγάλες πέτρες

Τούτες τις πέτρες τις σήκωσα όσο βάσταξα

Τούτες τις πέτρες τις αγάπησα όσο βάσταξα

Τούτες τις πέτρες, τη μοίρα μου”,

για τούτα τα μάρμαρα που πάνω τους κακιά σκουριά δεν πιάνει, όπως στα “Λιανοτράγουδά” του αποτύπωσε ο Γιάννης Ρίτσος για να μελοποιήσει ο Μίκης, τις πέτρες και τα μάρμαρα,  τα αγάλματα και τα κεραμικά  που είναι λίθοι βοώντες και κεκραγότες μιας ατίμητης και πολυτίμητης διαχρονίας πολιτισμού στους αιώνες της πανανθρώπινης ιστορίας,

Ναι, τούτοι δεν γνοιάζονται

Όχι, τούτοι οι μοιραίοι της αθλιότητας δεν στέργουν,  οι Τούρκοι έστερξαν,  να παύσουν τον όλεθρο και τον χαλασμό των μαρμάρων της Θεσσαλονίκης!

Κι ας πήγαν οι αντιπροσωπείες των αρχαιολόγων,  κι ας έσπευσαν οι μαντατοφόροι των Πανεπιστημίων από τα Παρίσια, κι ας τους μήνυσαν οι βέλτιστοι της αρχαιολογίας από την Λόντρα και το Νιού Γιόρκ!

Όχι, τούτοι, οι γιαλαντζί πανηγυριστές των διακοσίων χρόνων, δεν θα στέρξουν!

Κι ας τους πληρώνει πάλιν με το αίμα του, με τον ιδρώτα και το αίμα του, ο Ρωμιός,  από τα  Δημόσια Ταμεία μιας ταλαιπωρημένης πατρίδας για να σταματήσουν τον όλεθρο!

Τότε οι Τούρκοι για να βγάλουν μολύβι!

Τώρα οι τοπικοί κοτζαμπάσηδες για να κερδίσουν περισσότερο χρυσό!

Και δεν στέργουν!

Τι κι αν προξενήσουν όλεθρο στα μάρμαρα του μεγαλείου ενός Λαού!

Επέταξαν, λέει ο Βαλαωρίτης, εκείνοι οι γενναίοι κι έφεραν τα μαντάτα!

Κι ομοφώνως οι αγράμματοι πολιορκητές, οι φτωχοί  επαναστάτες, αλλά ψυχωμένοι πατριώτες, μ’ επίγνωση του μεγαλείου των και μ’ αγάπη για τον τόπο, αποφάσισαν ομοφώνως να δώσουν βόλια , να θυσιάσουν την ζωή τους για το υπέρτερο, για το μεγαλείο του Ελληνισμού, της Ρωμιοσύνης!

Λοιπόν, κύριοι του γκουβέρνου, κύριοι της αδηφάγου διαπλοκής,  οι φτωχοί απόγονοι των πολιορκητών της Ακρόπολης,  αποφασίζουμε και πάλιν ομοφώνως  να σας πληρώσουμε  για να αποφύγουμε τον όλεθρο των μαρμάρων της ψυχής μας,  για να σταματήσουμε την καταστροφή των μαρμάρων της ιστορίας μας

και ρωτούμε

Διακόσιους χρόνους μετά, ρωτούμε πάλιν:

Πόσα βόλια θέλετε πάλιν;

Ή μήπως

προτιμάτε υπερτιμολογήσεις σε cash των εργολαβιών σας;

Δεχόμαστε!

Από το αίμα και τον ιδρώτα της Ρωμιοσύνης τα επιπλέον του εκβιασμού σας.

Αποφασίσαμε Ομοφώνως!

Αρκεί να στέρξετε , όπως οι Τούρκοι!

Μη αποδειχτείτε δεινότεροι!

Μη προξενήσετε όλεθρο στα μάρμαρα του μεγαλείου

Μην επιφέρετε καταστροφή στις πέτρες της δόξας της Πατρίδας,

ενώ προσποιείστε ότι πανηγυρίζετε την δισεκαντονταετηρίδα από της Επαναστάσεως!

Πληρώνουμε άπαντες

οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι!

Όλοι με μια φωνή!

*Μάρκος Μπόλαρης. Νομικός – Πρώην Υπουργός

Οι απόψεις που δημοσιεύονται στο reformer.gr είναι προσωπικές και εκφράζουν τον συγγραφέα.