Στον ξευτιλισμένο Θεό …

Σχόλιο

Του Μάρκου Μπόλαρη*

Μόνον την Μεγάλη Παρασκευή πήγαινε στην εκκλησιά! Μόνον!

Προσκυνούσε τον Επιτάφιο,

προσκυνούσαμε κι εμείς κι ύστερα στεκόταν σε μια άκρη!

Πέρασαν χρόνια μέχρι να τολμήσω να ρωτήσω: Μάννα, γιατί;

Με κοίταξε στα μάτια!

Τι απάντηση!

Άλαλη κι εν ταυτώ τόσον εύλαλη.

Αργότερα πίνοντας τον καφέ της, έδωσε συνέχεια .

“Τελευταία φορά , είπε κομπιάζοντας,

κι ήμουνα δώδεκα χρονών τότε,

που πήγα στην εκκλησία με την μανούλα μου, την γιαγιά σου την Δέσποινα,

εκείνη ήταν στα τριάντα έξι της,

ήταν Μεγάλη Παρασκευή!

Ευώδιαζε η εκκλησιά της Αγιά Τριάδας στη Θεσσαλονίκη , ευώδιαζε πασχαλιές και βιολέτες!

Ακολουθήσαμε τον Επιτάφιο!

Έψαλλε μαζί με τις γυναίκες!

Που έδυ Σου το κάλλος, Υιέ μου;

Ω! Γλυκύ μου Έαρ.

Ότι που είχε τελειώσει ο Εμφύλιος …

Ίσα που έπαιρνε ο τόπος κι ο κόσμος μιαν ανάσα από τους Αδερφοφάδες.

Τελείωνα το Δημοτικό Σχολειό.

Η κανακεμένη μοναχοκόρη ήμουν.

Θέατρα, κινηματογράφος, περίπατο στην παραλία …

Άνοιξη κι ανοίγαν οι καρδιές μας.

Κι ύστερα  …

Σε δυό μέρες , Μαγιάτικες, σε δυό μόνον μέρες, πότε αρρώστησε, πότε την πήγαν στο Λαικό, πότε την ξανάφεραν πίσω!

Θρήνος!

Ξανά θρήνος!

Πάλιν στην Αγιά Τριάδα .

Που έδυ σου το κάλλος, Μανούλα μου!

Ένα φέρετρο που ευώδιαζε από τριαντάφυλλα!

Μαγιάτικα ρόδα που μοσχομύριζαν!

Κι η Μάννα των παρόντων οίχετο !

Α! Μάνα!

Δεν προλάβαμε να πάμε στην Ανάσταση!

Στην εις Άδου Κάθοδον σε βρήκε ο Χριστός!

Ο συναναστήσας παγγενή τον Αδάμ!

Γι αυτό!

Κατάλαβες;

Μόνον την Μεγάλη Παρασκευή!

Του μιλώ

όταν είναι ταπεινωμένος, δαρμένος, φτυσμένος, μαστιγωμένος, ραπισμένος, αγκαθοστεφανωμένος, γυμνός, χλευασμένος, εξευτελισμένος!

Έχω αλλιώτικο πόνο τούτη την μέρα!

Έχω παραπανίσιο θάρρος , μπορεί και θράσος, τούτη την μέρα!

Και ξέρω ότι μ’ ακούει!

Τούτη την ξεχωριστή μέρα του εξευτελισμού και της Άκρας Ταπείνωσης.

Ναι, το αισθάνομαι ότι με ακούει!

Επειδή πόνεσα πολύ!

Πόνεσε η ψυχή μου κι ο πόνος δεν έφυγε! ”

Γύρισε αργά, σήκωσε το κεφάλι,

και με ξανακοίταξε!

Πλημμυρισμένα τα μάτια της!

Δός μοι ποταμούς δακρύων …

Ξαναζούσε την Μεγάλη Παρασκευή!

Αι γενεαί πάσαι ύμνον τη ταφή Σου …

Πέρασαν χρόνια , μέχρις ότου αποφασίσει ν’ έρθει μαζί μας στην Ανάσταση!

Πέρασε καιρός γιά να ξαναπάει ύστερα σε Κυριακάτικη Λειτουργία!

Στόλιζε το σπίτι, κάθε χρονιά, την Μεγαλοβδομάδα με τις λιλά πασχαλιές για να ευωδιάζει ο τόπος και συνέχιζε το τυπικό της Μεγάλης Παρασκευής μέχρι τέλους!

Στο ταπεινωμένο Χριστό

αναπαυόταν να μιλά στα κρυφά,

στον ξένο και φραγκελωμένο,

στον εξευτελισμένο και σταυρωμένο Θεό!

Άλλης τάξης συνάντηση …

Ορφανόν και χήρα αντιλήψεται …

Καλή Ανάσταση!

Τη ταπεινώσει τα υψηλά.

*Μάρκος Μπόλαρης. Νομικός – Πρώην Υπουργός

Οι απόψεις που δημοσιεύονται στο reformer.gr είναι προσωπικές και εκφράζουν τον συγγραφέα.

 

 

Στη συνέχεια

Σχετικά Άρθρα

Συζήτηση σχετικά με post