Γιάννης Μπέζος: Το κέντρο των πάντων στο έργο ”Θεσμοφοριάζουσες”, είναι ο άνθρωπος

Σχόλιο

Ο Γιάννης Μπέζος συνομιλεί με τον Γιάννη Γαβρίλη για τις ”ΘΕΣΜΟΦΟΡΙΑΖΟΥΣΕΣ” του Αριστοφάνη που έχει σκηνοθετήσει και ερμηνεύει τον ρόλο του Μνησίλοχου και θα  περιοδεύσουν σε επιλεγμένα Θέατρα, στην Ελλάδα .

”Στις ”Θεσμοφοριάζουσες” υπάρχει ένα ισχυρό μήνυμα. Με την έννοια ότι όλα σημαίνουν κάτι για εμάς, τώρα, σήμερα. Για τα πολιτικά μας, για την θέση των γυναικών, για την αντίθεση και τον προβληματισμό που υπάρχει ανάμεσα στους άντρες και τις γυναίκες. Το κέντρο των πάντων στο έργο, είναι ο άνθρωπος. Όσα συμβαίνουν και λέγονται στις ”Θεσμοφοριάζουσες”  γίνονται  με έναν τρόπο αστείο, γιατί, αυτή είναι η πρόθεση του ποιητή. Είναι η κωμική καρδιά του ποιητή”.

Γ.Γ. Στην αρχή αυτής της συνέντευξής μας, να σου θέσω κάτι που με απασχολεί αρκετά χρόνια και όχι μόνο εμένα. Κάθε καλοκαίρι ανεβαίνουν οι ίδιες Αρχαίες Τραγωδίες και Κωμωδίες, αυτές που έχουν τέλος πάντων περισωθεί. Ακούω αρκετά συχνά, ότι αυτό έχει κουράσει το κοινό και αποφεύγει να τις βλέπει και τις ξαναβλέπει. Παρ΄ όλα αυτά επιμένετε να προσφεύγετε σε αυτές. Γιατί.

Γ.Μ. Εγώ, αντίθετα πιστεύω ότι το κοινό τις προτιμά. Επιμένω σε αυτό. Να, εγώ..είναι η έβδομη φορά που ανεβάζω Αριστοφάνη. Γιατί; Γιατί αυτά είναι έργα που αναφέρονται ως κλασικά, δηλαδή τι εννοώ με τον όρο ”κλασσικά”.. είναι έργα που συνομιλούν με τον Χρόνο. Με το μέλλον, με το παρελθόν, αλλά και με το παρόν. Επομένως την ίδια στιγμή που ο θεατής το βλέπει, καταλαβαίνει ότι κάποια κομμάτια από αυτά τον εμπεριέχει. Δηλαδή του θυμίζει κάτι από την ζωή του ή από τον περίγυρό του. Αυτός είναι ο λόγος που τα κλασσικά έργα, από το Αρχαίο Δράμα, έως  τον Σαίξπηρ και τον Μολιέρο και πόσους άλλους, θεωρούνται κλασσικά γιατί κυρίως, έχουν σαν κέντρο τον Άνθρωπό. Επομένως είναι έργα που θα ενδιαφέρουν το κοινό, πάντα. Αυτό είναι επίσης, ένας από τους λόγους που τα ανεβάζουμε. Και έχουν και ένα επί πλέον κίνητρο για εμάς τους ανθρώπους του Θεάτρου. Είναι οι ρόλοι. Δηλαδή οι άνθρωποι, που είναι γραμμένοι στο χαρτί, άνθρωποι που πατούσαν τα ίδια χώματα με εμάς, πριν από δυόμιση χιλιάδες χρόνια και οι οποίοι ουσιαστικά δεν έχουν αλλάξει. Αναφερόμενος και εστιάζοντας στην Αρχαία μας Κωμωδία και Τραγωδία.

Γ.Γ.  Ανεβάζεται τις ”Θεσμοφοριάζουσες” του Αριστοφάνη και πάτε και μεγάλη καλοκαιρινή περιοδεία. Δεν είναι η πρώτη φορά που ασχολείσαι με  Αριστοφανική Κωμωδία . Το 2015 σε παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου είχες σκηνοθετήσει τις ΄΄Εκκλησιάζουσες” και μάλιστα ερμήνευσες τότε την Πραξαγόρα. Τώρα με τις ” Θεσμοφοριάζουσες” και σε σχέση με την πρώτη ερώτηση μου, τι επιχειρείς να προσφέρεις στο κοινό ούτως ώστε, όσο αυτό είναι εφικτό, να μην είναι ( λαϊκά θα το πω).. μια από τα ίδια.

Γ.Μ.  Πιστεύω πως δεν υπάρχει μια από τα..ίδια. Εφόσον γίνεται κάτι από διαφορετικούς ανθρώπους παύει να είναι το ίδιο. Αυτή η λογική που υπάρχει οτι τα έχουμε δει και ξαναδεί, ναι,.. μπορεί, αλλά δεν ξέρω αν έχουμε κατανοήσει το περιεχόμενο του κάθε έργου. Το ίδιο συμβαίνει και με εμάς. Εννοώ τους ανθρώπους της σκηνής. Πολλές φορές έχουμε αναμετρηθεί με τους ίδιους ρόλους με το ίδιο περιεχόμενο αλλά δεν τα έχουμε καταλάβει. Πρέπει να επανερχόμεθα σε αυτά. Και στους συγγραφείς. Κάθε φορά, μας λέει.. κάτι καινούριο. Ας πάρουμε σαν παράδειγμα το έργο που ανεβάζουμε. Τις ”Θεσμοφοριάζουσες”. Αυτή η Κωμωδία έχει να κάνει με μια θέση των γυναικών σε ένα ανδροκρατούμενο περιβάλλον. Ασφαλώς και δεν το κατέβασε ο Αριστοφάνης από το μυαλό του… Και πρέπει να πούμε εδώ, ότι ο Αριστοφάνης ήταν ποιητής της ”αγοράς”. Και ο λόγος του είναι της ”αγοράς”. Αυτό λοιπόν μας δείχνει μια συμπεριφορά των γυναικών η οποία δεν είναι διαφορετική από την σημερινή. Και μας δείχνει επίσης πως είχαν και ισχυρή γνώμη και γνώση και προτερήματα και… ελαττώματα, όπως έχουν όλοι οι άνθρωποι.  Άντρες ή γυναίκες. Δεν είχαν, όπως γνωρίζουμε, πολιτικά δικαιώματα, είχαν όμως ατομικά δικαιώματα και κάποια στιγμή είχαν και ισχυρή φωνή. Το τεκμηριώνει αυτό ο Αριστοφάνης με το έργο του. Αυτός είναι ένας από τους λόγους για να αναμετρηθείς ξανά με το έργο και να το προτείνεις στο κοινό σήμερα.

” Ο Αριστοφάνης στις ”Θεσμοφοριάζουσες” του, βάζει  τον Ευριπίδη σαν αφορμή, για να δείξει μια πολιτική κατάσταση ανωμαλίας, η οποία τον ενδιαφέρει πάρα πολύ, μα πάρα πολύ. Θα έλεγε κανείς πως βλέπει τα πράγματα από μια συντηρητική σκοπιά. Ίσως. Από όπου και αν το βλέπει, πάντως, δεν παύει να είναι αληθές. Υπήρχε ένα τεράστιο ζήτημα στην εποχή του. Ήταν με την ”πλάτη στον τοίχο” η Αθήνα”.

Γ.Γ.  Γυναικεία υπόθεση οι ”Θεσμοφοριάζουσες” όπως και οι άλλες δυο Κωμωδίες του Αριστοφάνη οι ”Εκκλησιάζουσες” και η ”Λυσιστράτη”. Ναι μεν ο Αριστοφάνης καταγγέλλει,  παρωδεί   και σατιρίζει το πρόσωπο και τα έργα του Ευριπίδη και την αντιπάθειά του ποιητή για τις γυναίκες, όμως αυτό είναι ένα πρώτο επίπεδο. Ο Αριστοφάνης καταγγέλλει εμμέσως πλην σαφώς ή και περιστασιακά, την πολιτική και πολιτειακή ανωμαλία που υπάρχει στην Αθήνα του 411 π.χ. που διδάχτηκε στα Μεγάλα Διονύσια η Κωμωδία του αυτή, μετά και από την καταστροφική Σικελική Εκστρατεία το 413. Αυτό πως αναδεικνύεται στην παράσταση σας,  γίνεται εύκολα αντιληπτό από τον θεατή;

Γ.Μ. Αυτό είναι πολύ σωστό. Και είναι ένα ερώτημα.  Πρέπει να  δει κανείς προσεκτικά όλη αυτή την κατάσταση  όταν ο Αριστοφάνης δρούσε καλλιτεχνικά.  Μέσα στην διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου, έτσι;… Δεν έζησε ούτε μια ημέρα ειρήνης ο καημένος… Καυτηρίασε, λοιπόν, την τακτική των ηγετών, την επιπολαιότητα, την δημαγωγία, και επειδή μεσολάβησαν διάφορα γεγονότα με τον Αλκιβιάδη, με τους Πέρσες, προδοσίες και άλλα τινά.. βάζει στο στόμα του Χορού των γυναικών, παρακαλώ… όλες αυτές τις πολιτικές θέσεις. Αν το ακούσεις προσεκτικά, λοιπόν, το έργο,( και προσπαθώ να το δώσω αυτό, γιατί καμιά φορά με το Χορό έχουμε προβλήματα) , δηλαδή δεν καταλαβαίνουμε τι ακριβώς λέει, και γιατί βγαίνει,  Εγώ προσπάθησα να το κάνω όσο πιο ανάγλυφο γίνεται, θα δει, θα καταλάβει ο θεατής, μέσω του λόγου των γυναικών-Χορού, και αυτό είναι το καταπληκτικό… αυτές τις θέσεις, τις δικές του. Αυτό, βέβαια, είναι σε αντιπαράθεση με τον Ευριπίδη, τον οποίο ο Αριστοφάνης, θεωρεί ”Σωκρατικό” και δεν έχει άδικό σε αυτό ως ένα σημείο.  Πρέπει να πούμε όμως, πως ο Ευριπίδης, όπως το αναφέρει ο Μύθος.. με τις γυναίκες ναι μεν είχε αντίθεση, αλλά, μη ξεχνάμε πως, είχε γράψει και πολύ ωραία πράγματα για αυτές. Δεν έλεγε μόνο άσχημα! (Γελάει). Να θυμίσουμε τις ”Τρωάδες”, την ”Άλκηστη”… βάζει λοιπόν τον Ευριπίδη σαν αφορμή, για να δείξει μια πολιτική κατάσταση ανωμαλίας, η οποία τον ενδιαφέρει πάρα πολύ, μα πάρα πολύ. Θα έλεγε κανείς πως βλέπει τα πράγματα από μια συντηρητική σκοπιά. Ίσως. Από όπου και αν το βλέπει, πάντως, δεν παύει να είναι αληθές. Υπήρχε ένα τεράστιο ζήτημα. Ήταν με την ”πλάτη στον τοίχο” η Αθήνα.

Γ.Γ.  Μίλησε μου για την επιλογή των συγκεκριμένων συναδέλφων σου που πλαισιώνουν τον θίασο σας. Με ποιό γνώμονα έγινε η επιλογή τους. Συνήθως ο σκηνοθέτης έχει άποψη και για το σκηνικό και για τα κοστούμια.

Γ.Μ.  Η άποψη είναι κάτι σχετικό. Σε ότι αφορά στους συναδέλφους μου, θα σου πω ότι έχω την πλήρη ευθύνη των συγκεκριμένων επιλογών, διότι προσπαθώ, ειδικά όταν έχω στο μυαλό μου κάτι, πως μπορώ να το ζωντανέψω με τον καλύτερο τρόπο. Τουλάχιστον έτσι όπως το φαντάζομαι. Νομίζω ότι η δεδομένη επιλογή έχει να κάνει, πρώτα-πρώτα με το παρελθόν τους, εφόσον είναι σοβαρό και έχουν αφήσει ένα σημαντικό ίχνος πίσω τους, και πρέπει να έχουν και μια εντός εισαγωγικών ”λαϊκότητα”. Για να μη παρεξηγηθώ, λαϊκότητα με την έννοια ότι, εκφράζουν την προσωπική τους αλήθεια και όχι αυτό που θέλει να δει και να ακούσει ο κόσμος. Και μιλάω για τον Βλαδίμηρο Κυριακίδη (Ευριπίδης), την Φωτεινή Μπαξεβάνη (Κρίτυλλα), τον Λαέρτη Μαλκότση (Αγαθωνας-Τοξότης) που είναι οι πρωταγωνιστικοί ρόλοι, αλλά και ο Παναγιώτης Κατσώλης (Κλεισθένης), ο Αλέξης Βιδαλάκης (Υπηρέτης), ο Σταύρος Μαρκάλας (Πρύτανης) και ο τόσο σημαντικός Χορός. Οι κυρίες  Νίκη Σερέτη, Γιάννα Παπαγεωργίου, Αρετή Πασχάλη, Λήδα Καπνά, Ντένια Στασινοπούλου, Κωνσταντίνα Νταντάμη, Αγγελική Γρηγοροπούλου, Eλένη Ζαχοπούλου και Μανταλένα Καραβάτου. Είναι άνθρωποι της θεατρικής ”πιάτσας”, που λέμε. Δεν είναι κάποιοι που υποδύονται τους ψευτοπνευματικούς καλλιτέχνες. Που εγώ βαριέμαι όλα αυτά. Δηλαδή, κάνουμε Θέατρο, σε μεγάλους χώρους και γυρίζουμε όλη την Ελλάδα. Είμαστε υποχρεωμένοι, να επικοινωνήσουμε αυτό που κάνουμε. Εφόσον το κοινό μας τιμά με την παρουσία του και με το εισιτήριο του που στις ημέρες μας είναι και δύσκολο. Είναι, λοιπόν, μια πολύ μεγάλη ευθύνη. Τώρα, σε ότι αφορά στα εικαστικά μέρη (Σκηνικά: Γιώργος Γαβαλάς, κοστούμια: Βασιλική Σύρμα, Κίνηση: Σεσιλ Μικρούτσικου, Φωτισμοί: Χρήστος Τζιόγκας) και τα μουσικά (Πρωτότυπη Μουσική-σύνθεση: Φοίβος Δεληβοριάς, Ενορχήστρωση: Σταμάτης Σταματάκης). Βεβαίως έχω την ευθύνη, μέχρι εκεί που μου αναλογεί. Και ευθύνη μου επίσης είναι να δημιουργήσω ένα τέτοιο κλίμα που μέσα σε αυτό θα μπορέσουν να εργαστούνε. Αλλά η εργασία και η κατάθεση τους είναι προσωπική. Και έτσι πρέπει να είναι.

Γ.Γ.  Αν και έχω κουραστεί να ακούω για θεατρικά έργα μιας άλλης εποχής μέχρι που φτάνουμε και σε αυτά της Αρχαιότητας, πόσο επίκαιρα είναι. Πόσο επίκαιρες λοιπόν είναι οι ”Θεσμοφοριάζουσες” και αν τις κάνει σύγχρονες και η δική σας η παράσταση και με ποιόν τρόπο ή μέσα.

Γ.Μ. Σε ότι αφορά στο κείμενο που παραμένει εφιαλτικά και τραγικά, επίκαιρο. Οι θέσεις και η συμπεριφορά της Αθήνας και των πολιτών της που συμπεριφέρονταν πολύ επιπόλαια. Δεν πρέπει να το ξεχνάμε αυτό. Δηλαδή υπάρχει μια εκμετάλλευση του Πολιτεύματος…

Γ.Γ. … Μου λες δηλαδή ότι προσομοιάζει εκείνη η εποχή και οι συμπεριφορές με την σημερινή..

Γ.Μ. Αυτό ακριβώς θέλω να πω. Διότι η Δημοκρατία, είναι γέννημα πνευματικών ανθρώπων, αλλά είναι και ένα καθημερινό στοίχημα, δεν είναι αυτονόητη. Θέλει δηλαδή φροντίδα. Η Ελευθερία, η ισονομία είναι πάρα πολύ ωραία, αλλά δεν πρέπει να μένουν στα λόγια, πρέπει να συνοδεύονται από την ευθύνη του καθενός. Υπήρχε, λοιπόν μία, τάση στην εποχή του Αριστοφάνη αντιστροφής. Και αυτό προέκυψε  από την πολύ μεγάλη έξαρση του πολέμου και από την αλαζονική στάση των Αθηναίων, η οποία έφερε μια παρακμή. Μια κοινωνική παρακμή που συνοδευόταν και από μια πολιτική παρόμοια. Αυτό είναι το βαθύ επίκαιρο θέμα. Νομίζω πως αυτός είναι ο λόγος που μπορεί κανείς να παρουσιάσει το έργο σήμερα. Βέβαια, όλα αυτά, μέσα από μια κωμική διάθεση, έτσι; Επίσης πρέπει να πούμε ότι εμείς δεν έχουμε εικόνα πως ανέβαιναν οι παραστάσεις στην Αρχαιότητα…

Γ.Γ. Περίπου ξέρουμε. Ξέρουμε, ας πούμε, ότι οι υποκριτές ήταν μόνο άντρες…

Γ.Μ. …Ναι σωστά. Πρέπει, λοιπόν, επειδή παίζουμε μπροστά στους θεατές του 2022, να δημιουργήσουμε έναν άλλο χρόνο και μια άλλη φόρμα ώστε το περιεχόμενο να μην αλλοιωθεί και να παρουσιαστεί όσο καλλίτερα γίνεται.

” Η Δημοκρατία, είναι γέννημα πνευματικών ανθρώπων ,αλλά είναι και ένα καθημερινό στοίχημα, δεν είναι αυτονόητη. Θέλει δηλαδή φροντίδα. Η Ελευθερία, η ισονομία είναι πάρα πολύ ωραία, αλλά δεν πρέπει να μένουν στα λόγια, πρέπει να συνοδεύονται από την ευθύνη του καθενός. Υπήρχε, λοιπόν μία, τάση στην εποχή του Αριστοφάνη αντιστροφής. Και αυτό προέκυψε  από την πολύ μεγάλη έξαρση του πολέμου και από την αλαζονική στάση των Αθηναίων, η οποία έφερε μια παρακμή”.

Γ.Γ. Αγαπάς το τραγούδι και μάλιστα το υπηρετείς με συνέπεια. Τον  Μνησίλοχο  που εσύ ερμηνεύεις, θα τον ακούσουμε να.. άδει παράλληλα με τον λόγο του Αριστοφάνη…

Γ.Μ. Δεν θα τον ακούσετε παρά μόνο προς το τέλος λέω μια… στροφούλα (Γελάει). Και δεν υπάρχει κανένας λόγος να τραγουδήσω, αφού τραγουδούν εξαιρετικά τα κορίτσια του Χορού. Ο Φοίβος Δεληβοριάς έχει κάνει εξαιρετικές συνθέσεις που εμπεριέχουν την λαϊκότητα που χρειάζεται, έχει πιάσει το κλίμα που θέλουμε να προβάλουμε και δεν χρειάζεται να τραγουδάω και εγώ… αρκετά έχω τραγουδήσει ας αφήσουμε τους άλλους.

Γ.Γ. Και αυτό πρέπει να αναφέρουμε. Στην παράσταση σας έχετε χρησιμοποιήσει την μετάφραση του Κ.Χ. Μύρη, του Κώστα Γεωργουσόπουλου. Θεωρείς ότι είναι πλέον σωστή, ακριβής, βατή από κάποιες παρόμοιες…

Γ.Μ. Ακριβώς. Έχει την πνευματικότητα που χρειάζεται, ο Γεωργουσόπουλος είναι ένας άνθρωπος που χειρίζεται πολύ σωστά την γλώσσα και σημαντικός θεατράνθρωπος και.. επιμένω σε αυτό που τόσο πολύ έχω αναφέρει, έχει την λαϊκότητα που εγώ αποζητώ. Αυτήν που χρειάζεται και το έργο.

Γ.Γ. Έχεις πει πως η σκηνή δεν θέλει φοβισμένους ανθρώπους. Υποθέτω φοβισμένους ηθοποιούς. Τι εννοείς με αυτό. Γιατί και τι να φοβηθούν. Ας πούμε τους θεατές που τους παρατηρούν;

Γ.Μ. Αυτό είναι ένα θέμα πολύ βαθύ, που λες τώρα, που έχει να κάνει με την εκπαίδευση και τα λοιπά. Είναι ριζωμένο πολλά χρόνια… Δηλαδή, εγώ το υπενθυμίζω πάντα στους θιάσους και στους νεότερους ηθοποιούς, ότι το κοινό δεν είναι εναντίον μας αλλά μαζί μας. Δεν έχει έρθει για να μας ”κρατήσει μούτρα”, έχει έρθει για να το ”παρηγορήσουμε”. Εμείς πολλές φορές συμπεριφερόμεθα σαν να είναι εναντίον μας και αγχωνόμαστε χωρίς λόγο. Ενώ, αυτό, περιμένει κάτι. Αυτό είναι, καθαρά θέμα της θεατρικής εκπαίδευσης. Η οποία είναι πολύ αστεία και προβάλει τα πράγματα σαν να είναι πολύ σοβαρά, ενώ δεν είναι. Και δεν καταλαβαίνω γιατί. Το να φοβόμαστε ένα θεατρικό έργο είναι επίσης λάθος. Αυτοί που το έγραψαν, παρέα ήθελαν να μας προσφέρουν και όχι φόβο. 

Γ.Γ  Έχεις πει επίσης πως εσείς οι ηθοποιοί  είσαστε,  ”μη κανονικοί”. Δηλαδή… για να ασκήσεις την υποκριτική πρέπει να είσαι ”μη κανονικός”;

Γ.Μ. Εννοώ στην σημασία που δίνουμε στον κανονικό χρόνο, στην κανονική ζωή, στην κανονική δουλειά. Η δική μας είναι μια δουλειά παράξενη. Αυτή είναι και η γοητεία της. Και αυτή είναι και η διαφορά από όλες τις άλλες, όχι τις Τέχνες, τις ιδιότητες. Γιατί το Θέατρο έχει πολλές ειδικότητες, να το πω έτσι. Ο υποκριτής, ο θεατρίνος είναι κάτι το εξαιρετικό, το διαφορετικό γιατί αυτός είναι και το εργαλείο και  το αποτέλεσμα. Το σώμα του, η αύρα του, η ανάσα του είναι αυτά που εμπορεύεται και όσα κάνει είναι προσωπικό στοίχημα. Είναι κάτι που δεν μπορούν να το αντιληφθούν οι άλλοι εύκολα, θα έλεγα δε, ότι δεν θα πρέπει να το αντιληφθούν…

Γ.Γ… Εννοείς , το κοινό..

Γ.Μ. Όχι μόνο. Οι πάντες.  

Γ.Γ. Η παράσταση σας, και αν κάνω λάθος διόρθωσε με, εστιάζεται περισσότερο στο να διασκεδάσει το κοινό της, να προσφέρει το γέλιο και αρκετή ξεγνοιασιά, να είναι μια δροσερή και ανέμελη παράσταση, με ποιότητα όμως και αισθητική. Η αλήθεια είναι πως πολύ μας χρειάζονται αυτά τα τόσο διεξοδικά. Και στο κοινό αλλά και σε εσάς που ερμηνεύεται. Να το γλεντήσουμε μαζί λιγάκι. Όλα τα άλλα είναι εκ του ουκ άνευ. Σωστά;

Γ.Μ.  Ναι, Βέβαια. Αλλά όλα αυτά, με όχημα το έργο. Δηλαδή θα μπορούσαμε να κάνουμε το ίδιο, να διασκεδάσουμε, να χαρούμε, με κάτι πιο ανάλαφρο. Εδώ όμως έχει ένα ισχυρό μήνυμα το έργο με την έννοια ότι, όλα σημαίνουν κάτι. Σημαίνουν κάτι  για εμάς, τώρα, σήμερα! Για τα πολιτικά μας, για την θέση των γυναικών, για την αντίθεση και τον προβληματισμό που υπάρχει ανάμεσα στους άντρες και τις γυναίκες, που όλα αυτά, βέβαια, είναι σχετικά. Το κέντρο των πάντων είναι ο άνθρωπος. Αυτό θέλω να πω. Αλλά όσα συμβαίνουν και λέγονται στις ”Θεσμοφοριάζουσες”  γίνονται  με έναν τρόπο αστείο, γιατί, αυτή είναι η πρόθεση του ποιητή. Είναι η κωμική καρδιά του ποιητή. Και εγώ πιστεύω ότι πρέπει να γίνεται όλα στο έργο, ανάλαφρα. Πιστεύω ότι  όλες οι Τέχνες πρέπει να προσφέρονται ανάλαφρα. Δηλαδή να έχουν ως παρανομαστή την χαρά. Και όχι την μαυρίλα.

Οι σταθμοί της περιοδείας

ΠΕΜΠΤΗ 30 ΙΟΥΝΙΟΥ & ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 1 ΙΟΥΛΙΟΥ ΩΡΑ 9μμ

ΔΗΜΟΣ ΠΑΠΑΓΟΥ ΧΟΛΑΡΓΟΥ

ΚΗΠΟΘΕΑΤΡΟ ΠΑΠΑΓΟΥ

ΚΥΡΙΑΚΗ 3 & ΔΕΥΤΕΡΑ 4 ΙΟΥΛΙΟΥ ΩΡΑ 9:30μμ

ΗΛΙΟΥΠΟΛΗ

ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΛΣΟΥΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΙΝΤΗΣ

ΤΕΤΑΡΤΗ 6 & ΠΕΜΠΤΗ 7 ΙΟΥΛΙΟΥ ΩΡΑ 9:30μμ

ΚΗΠΟΘΕΑΤΡΟ ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ ΗΡΑΚΛΕΙΟ

ΣΑΒΒΑΤΟ 9 ΙΟΥΛΙΟΥ ΩΡΑ 9:30μμ

ΘΕΑΤΡΟ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΤΑΦΡΟΥ ΧΑΝΙΩΝ

ΔΕΥΤΕΡΑ 11 ΙΟΥΛΙΟΥ ΩΡΑ 9:30μμ

ΘΕΑΤΡΟ ΒΡΑΧΩΝ Μ. ΜΕΡΚΟΥΡΗ (ΒΥΡΩΝΑΣ)

ΤΡΙΤΗ 12 ΙΟΥΛΙΟΥ ΩΡΑ 9:30μμ

ΘΕΡΙΝΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΝΕΑΣ ΙΩΝΙΑΣ (ΒΟΛΟΣ)

ΤΕΤΑΡΤΗ 13 ΙΟΥΛΙΟΥ ΩΡΑ 9:30μμ

ΚΗΠΟΘΕΑΤΡΟ ΑΛΚΑΖΑΡ ΛΑΡΙΣΑ

ΠΕΜΠΤΗ 14 ΙΟΥΛΙΟΥ ΩΡΑ 9:30μμ

ΘΕΑΤΡΟ ΑΛΣΟΥΣ ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ ΒΕΡΟΙΑ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 15 ΙΟΥΛΙΟΥ ΩΡΑ 9:30μμ

ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ ΣΙΒΗΡΗΣ ΚΑΣΣΑΝΔΡΑ

ΣΑΒΒΑΤΟ 16 ΙΟΥΛΙΟΥ ΩΡΑ 9:30μμ

ΘΕΑΤΡΟ ΝΕΩΝ ΜΟΥΔΑΝΙΩΝ

ΚΥΡΙΑΚΗ 17 ΙΟΥΛΙΟΥ ΩΡΑ 9:30μμ

ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΔΙΟΝ

ΔΕΥΤΕΡΑ 18 ΙΟΥΛΙΟΥ ΩΡΑ 9:30μμ

ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ ΓΑΒΑΛΙΩΤΙΣΣΑΣ ΕΔΕΣΣΑ

ΤΡΙΤΗ 19 ΙΟΥΛΙΟΥ ΩΡΑ 9:30μμ

ΑΝΟΙΧΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑΝΝΙΤΣΩΝ

ΤΕΤΑΡΤΗ 20 ΙΟΥΛΙΟΥ ΩΡΑ 9:30μμ

ΑΝΟΙΧΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΛΟΦΟΥ ΚΙΛΚΙΣ

ΠΕΜΠΤΗ 21 ΙΟΥΛΙΟΥ ΩΡΑ 9:30μμ

ΘΕΡΙΝΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ

ΣΑΒΒΑΤΟ 23 ΙΟΥΛΙΟΥ ΩΡΑ 9:30μμ

ΘΕΑΤΡΟ ΑΛΤΙΝΑΛΜΑΖΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ

ΚΥΡΙΑΚΗ 24 ΙΟΥΛΙΟΥ ΩΡΑ 9:30μμ

ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΦΙΛΙΠΠΩΝ

ΔΕΥΤΕΡΑ 25 – ΤΡΙΤΗ 26 – ΤΕΤΑΡΤΗ 27 ΙΟΥΛΙΟΥ ΩΡΑ 9:30μμ

ΘΕΑΤΡΟ ΔΑΣΟΥΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

ΠΕΜΠΤΗ 28 ΙΟΥΛΙΟΥ ΩΡΑ 9:30μμ

ΥΠΑΙΘΡΙΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΚΟΖΑΝΗΣ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 29 ΙΟΥΛΙΟΥ ΩΡΑ 9:30μμ

ΘΕΑΤΡΟ Ε.Η.Μ ΦΡΟΝΤΖΟΥ

ΣΑΒΒΑΤΟ 30 ΙΟΥΛΙΟΥ ΩΡΑ 9:30μμ

ΑΝΟΙΧΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΛΕΥΚΑΔΑΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ 31 ΙΟΥΛΙΟΥ ΩΡΑ 9:30μμ

ΘΕΡΙΝΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΔΗΜΟΥ ΠΑΤΡΕΩΝ

(Παμπελοποννησιακό Στάδιο, Είσοδος από οδό Γιάννη Ρίτσου – Θύρα 3)

ΠΕΜΠΤΗ 4 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΩΡΑ 9:30μμ

ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΣΤΡΟΥ ΚΑΛΑΜΑΤΑ

ΠΕΜΠΤΗ 4 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΩΡΑ 9:30μμ

ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΣΤΡΟΥ ΚΑΛΑΜΑΤΑ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 5 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΩΡΑ 9:30μμ

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΕΧΝΩΝ ΑΡΧΑΙΑΣ ΟΛΥΜΠΙΑΣ

ΣΑΒΒΑΤΟ 6 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΩΡΑ 9:30μμ

ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΗΛΙΔΑΣ

ΤΕΤΑΡΤΗ 10 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΩΡΑ 9:30μμ

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ & ΑΘΛΗΤΙΚΟ ΠΑΡΚΟ ΝΕΑΣ ΜΑΚΡΗΣ

ΠΕΜΠΤΗ 11 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΩΡΑ 9:30μμ

ΘΕΑΤΡΟ ΟΡΕΣΤΗΣ ΜΑΚΡΗΣ ΧΑΛΚΙΔΑ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 12 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΩΡΑ 9:30μμ

ΕΥΡΙΠΙΔΕΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ

ΣΑΒΒΑΤΟ 13 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΩΡΑ 9:30μμ

ΘΕΑΤΡΟ ΦΡΥΝΙΧΟΣ ΔΕΛΦΟΙ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 26 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΩΡΑ 9μμ

ΦΑΛΗΡΟ SUMMER THEATER

ΔΕΥΤΕΡΑ 29 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΩΡΑ 9μμ

ΘΕΑΤΡΟ ΠΕΤΡΑΣ

ΤΡΙΤΗ 30 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΩΡΑ 9μμ

ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ ΒΕΑΚΕΙΟ

ΤΕΤΑΡΤΗ 31 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΩΡΑ 9μμ

ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΛΕΞΗΣ ΜΙΝΩΤΗΣ

ΣΑΒΒΑΤΟ 3 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ ΩΡΑ 9μμ

ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΤΡΑΚΕΙΟ ΝΙΚΑΙΑ

ΔΕΥΤΕΡΑ 5 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ ΩΡΑ 9μμ

ΘΕΑΤΡΟ ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΤΕΤΑΡΤΗ 7 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ ΩΡΑ 9μμ

ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ ΘΑΝΑΣΗΣ ΒΕΓΓΟΣ

ΠΕΜΠΤΗ 8 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ ΩΡΑ 9:00μμ

ΘΕΑΤΡΟ ΑΛΙΚΗ ΒΟΥΓΙΟΥΚΛΑΚΗ ΒΡΙΛΗΣΣΙΑ

 

Στη συνέχεια

Σχετικά Άρθρα

Συζήτηση σχετικά με post