Γυναικείες Ιστορίες: Ύμνος για τη δύναμη της Γυναίκας που παλεύει να επιβιώσει ψυχικά και πρακτικά

Σχόλιο

Γυναικείες Ιστορίες: Οι τέσσερις γυναίκες του Γιώργη Μασσαβέτα κρύβουν τόσες καθολικές μνήμες και 40 χρόνια μιας Ελλάδας όπως κανένα ιστορικό βιβλίο δεν θα μπορέσει ποτέ να μας τα διηγηθεί.

Συνέντευξη: Γιάννης Γαβρίλη

Πριν την συνέντευξη

Οι πρωταγωνίστριες από τις “Γυναικείες Ιστορίες” που παρουσιάζονται τα Σαββατοκύριακα στον Πολυχώρο VAULT, Μαρία Γράμψα, Χριστίνα Σαμπανίκου, Κική Μαυρίδου και Φανή Παλιούρα μιλάνε στο Reformer.gr με αφορμή την παράσταση στην οποία πρωταγωνιστούν.

O Δημήτρης Καρατζιάς  έκανε την Δραματουργική επεξεργασία, την  Θεατρική διασκευή, σκηνοθέτησε την παράσταση και συμπρωταγωνιστεί, ερμηνεύοντας τον ρόλο του αφηγητή.

Και τον ρωτήσαμε..

Γ.Γ. Ποιό ήταν το καθοριστικό στοιχείο στο βιβλίο αυτό του Γιώργη Μασσαβέτα που σε γοήτευσε, σε κέρδισε και σε έκανε να το μεταφέρεις στην θεατρική σκηνή.

Δημ. Καρατζιάς: Οι ίδιες οι ιστορίες που διηγείται  ο Γιώργης. Απλές καθημερινές ιστορίες δοσμένες από τη ματιά ενός ανθρώπου με τρυφερότητα, χιούμορ και αγάπη για τις γυναίκες που καθόρισαν τη ζωή του. Για τις γυναίκες που τον μεγάλωσαν, τον ανέθρεψαν, τον έπλασαν, του έδωσαν ιδανικά και αξίες, μακριά από κάθε μορφή ρατσισμού, που του δίδαξαν τι σημαίνει να είναι άντρας, να σέβεται και να αγαπά τις γυναίκες, να δίνει χωρίς ανταλλάγματα, να μοιράζεται, να μη φοβάται να λέει τη γνώμη του και να προσπαθεί να είναι πάντα αντικειμενικός με ανθρώπους και καταστάσεις. Να μην επηρεάζεται από τους άλλους και να κρίνει μόνος του. Να ακούει αλλά να παίρνει ο ίδιος τις αποφάσεις της ζωής του. Και να μάθει γράμματα. Να μορφωθεί. Αλλά πάνω απ όλα να είναι ένας καλός και δίκαιος άνθρωπος. Όλα όσα θα ήθελα να μάθω και να πω στα δικά μου παιδιά, αν είχα.

Γ.Γ. Αρέσκεσαι, γνωρίζω, στις βιογραφίες. Σε προκαλούν, μάλιστα, να τις μεταφέρεις στο Θέατρο. Στις ”Γυναικείες Ιστορίες” υπάρχει το βιογραφικό, αλλά περισσότερο το αυτοβιογραφικό αποτύπωμα του συγγραφέα. Λέει για όσα άκουσε, είδε, έμαθε απ’ όταν ήταν μικρό παιδί. Ο αφηγητής που ερμηνεύεις είναι κατά κάποιον τρόπο ο συγγραφέας;

Δημ. Καρατζιάς: Καλή η μυθοπλασία αλλά αγαπώ ακόμη περισσότερο τις βιογραφίες και τις ιστορίες που βασίζονται σε αληθινά γεγονότα (Bent, The Curing Room, Η Ψιλικατζού, ο Άνθρωπος Ελέφαντας κλπ) και είναι ένα είδος με το οποίο θα ήθελα να ασχοληθώ εντατικά και στο μέλλον. Ιδιαίτερα οι δικές μας ιστορίες. Της χώρας μας. Έχουμε σαν λαός τόσο πολύ “υλικό” και από πρόσωπα και από καταστάσεις που δεν ξέρεις με τι να πρωτοπιαστείς. Ήδη ετοιμάζονται μια σειρά από παραστάσεις και για φέτος, τη δεύτερη σεζόν και για του χρόνου που “πατάνε” σε αυτή τη θεματική.
Όσο για το ρόλο του αφηγητή; Σαφώς και είναι ο Γιώργης Μασσαβέτας. Είναι τα λόγια του, τα αισθήματα του, οι σκέψεις του… Μόνο που δεν προσπάθησα να τον μιμηθώ, αλλά να πιάσω έστω λίγα ψήγματα από την τρυφερότητα και την ευαισθησία με την οποία αφηγείται αυτές τις ιστορίες.

Γ.Γ. Στην παράσταση σας έχετε συμπεριλάβει και κάποια παραδοσιακά τραγούδια μας, όπως και κάποια πρωτότυπα που τους στίχους και τη μουσική τους έγραψε ο Μάνος Αντωνιάδης.

Δημ. Καρατζιάς: Τα παραδοσιακά τραγούδια είναι αυτά που σιγοψιθυρίζει η Αννέτα (η Μαρία Γράμψα) σε όλη την παράσταση και ακούγονται σαν μουσικό χαλί σε διάφορα σημεία του έργου. Τα υπόλοιπα τραγούδια, το “πονηρό” τραγούδι της αρχής και το ζεϊμπέκικο του τέλους, ναι είναι του Μάνου Αντωνιάδη. Και είμαι πολύ τυχερός γιατί για άλλη μια φορά ο Μάνος έγραψε δύο εκπληκτικά τραγούδια και την ιδανική μουσική που έντυσαν την παράσταση, άρρηκτα δεμένη με το ύφος και του βιβλίου και του έργου μας.

Το κείμενο του Γ. Μασσαβέτα και η παράσταση, μιλάνε για την θέση της Γυναίκας μέσα σε μια πατριαρχική κοινωνία, την καταπίεση που δέχεται από την αντίληψη πως αποτελεί κτήμα του αρσενικού αφέντη ενώ παράλληλα υμνεί με έναν ξεχωριστό τρόπο την δύναμη της Γυναίκας που παλεύει να επιβιώσει ψυχικά και πρακτικά.

Και οι πρωταγωνίστριες της παράστασης…

Γ.Γ.  “Γυναικείες Ιστορίες”, τι έχει να πει σήμερα αυτό το κείμενο του Γιώργη Μασσαβέτα;

Μαρία Γράμψα: Οι γυναικείες ιστορίες είναι πάντα ανάμεσά μας. Μέσα στους αιώνες οι γυναικοπαρέες είναι η μήτρα της δύναμης στις δυσκολίες, η παρηγοριά, το γέλιο, η αλληλεγγύη ανάμεσα στις φίλες. Και πάντα, οι ιστορίες στη βάση τους είναι ίδιες. Γιατί οι άνθρωποι, ως είδος, είμαστε πάντα ίδιοι, και δε μαθαίνουμε από τα λάθη μας. Παρόλο, λοιπόν, που το κοινωνικοπολιτικό περιβάλλον του έργου τοποθετείται αρκετά χρόνια πίσω, δεν υπάρχει περίπτωση να μην ταυτιστείς. Στις φιλενάδες, στις κολλητές, που αγαπιόμαστε παρά τις παραξενιές μας, που κουτσομπολεύουμε, που γελάμε με δικούς μας κώδικες, ξένους για τους “απ’ έξω”, που κατά διαστήματα δε μιλιόμαστε, αλλά  μετά τρέχουμε πετώντας να βοηθήσουμε, αν υπάρχει ανάγκη. Στην πολύπαθη χώρα μας, που όλο κάποιον βάζει μπροστά για Θεό, και όλο υποφέρει και μετά ξανα- υποφέρει. Και μαζί της υποφέρουμε κι εμείς όλοι. Τότε, καθαρίζαμε φασολάκια στις αυλές και λέγαμε τον πόνο μας, και, όσο να πεις, μαλάκωνε. Τώρα, με άλλα μέσα, ίσως, με τηλέφωνο, καφεδάκια και facebook, πάντως πάλι βασιζόμαστε στη δύναμη της φιλίας, της παρέας, για να πάρουμε δύναμη και να προχωρήσουμε τη ζωή.

Χριστίνα Σαμπανίκου: Το κείμενο του Γ. Μασσαβέτα που αριστοτεχνικά διασκευάστηκε για το θέατρο από τον Δ. Καρατζιά πραγματεύεται θέματα που μας απασχολούν και σήμερα έχοντας μάλιστα ανοίξει μια δημόσια συζήτηση και κινητοποίηση γύρω από αυτά. Μιλάει για την θέση της Γυναίκας μέσα σε μια πατριαρχική κοινωνία, την καταπίεση που δέχεται από την αντίληψη πως αποτελεί κτήμα του αρσενικού αφέντη ενώ παράλληλα υμνεί με έναν ξεχωριστό τρόπο την δύναμη της Γυναίκας που παλεύει να επιβιώσει ψυχικά και πρακτικά. Ταυτόχρονα εξιστορεί ιστορικά μια μεγάλη περίοδο από την Γερμανική Κατοχή μέχρι την Δικτατορία και θίγει τον εμφύλιο σπαραγμό, κάτι που ο λαός μας κουβαλάει μέχρι σήμερα με την τάση του να παθιάζεται και να χωρίζεται σε αντίπαλα στρατόπεδα.

Κική Μαυρίδου: Καταρχάς είναι ένα κείμενο που σκιαγραφεί μέρος της λαογραφίας του λαού μας. Μια μνήμη που δεν πρέπει να βγαίνει από την χρονοκάψουλα και να μας θυμίζει ποιοι είμαστε και που θέλουμε να πάμε.

Στο έργο βλέπουμε επίσης τη θέση της γυναικάς στην κοινωνία του τότε. Την καταπιεσμένη και εμπορεύσιμη. Αλλά και την αντίληψη των ίδιων των γυναικών για το φύλο τους, που είχαν μάθει και αποδέχονταν ως φυσιολογικό να είναι υποδεέστερο των ανδρών και που συνέβαλαν μ’ αυτή τους τη θέση στις τερατώδεις συμπεριφορές των εγκληματών που συντελούνται κατά των γυναικών από τα καμάρια τους…

Φανή Παλιούρα: Οι “Γυναικείες Ιστορίες” είναι σαν το μπολ με φέτα, ντομάτα και ψωμί που ξεφύτρωνε η γιαγιά μου μετά το μπάνιο μας στον Σχοινιά μες τον Ιούλη. “Πεινάμε…. Τι να μας κάνει αυτό ρε γιαγιά” παραπονιόμασταν. Που να φανταζόμασταν τότε ότι δεν τρώγαμε φαΐ, αλλά αναμνήσεις. Αυτά τα απλά υλικά, αυτές οι τέσσερις γυναίκες του Γιώργη Μασσαβετα κρύβουν τόσες καθολικές μνήμες και 40 χρόνια μιας Ελλάδας όπως κανένα ιστορικό βιβλίο δεν θα μπορέσει ποτέ να μας τα διηγηθεί.

Στην παράσταση, πρέπει να έρθετε κυρίως για τα μπαλέτα! Άντε και αν σας έχει λείψει η γιαγιά σας και θέλετε να χωθείτε μέσα στην αγκαλιά της για ένα δίωρο. Να μυρίσετε λίγο Αναίς- Αναίς στον λαιμό της και να γευτείτε πάλι το παστίτσιο της.

Γ.Γ.  Γιατί κάποιος να επιλέξει τη δική σας παράσταση ανάμεσα σε τόσες άλλες που παρουσιάζονται αυτή τη στιγμή στην Αθήνα

Μαρία Γράμψα: Προσωπικά, από την πρώτη μέρα που διάβασα το έργο, έχω πει και επαναλαμβάνω διαρκώς, ότι θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία. Αν θέλουμε να μάθουμε ξανά πώς να αγαπάμε, πώς να σεβόμαστε, πώς να παλεύουμε. Αν θέλουμε να δούμε την Πατρίδα μας να γλυτώνει τα λάθη και τις επιλογές του παρελθόντος. Αν θέλουμε, γελώντας και κλαίγοντας, να νιώσουμε δύναμη, αλληλεγγύη,  ζεστασιά, τη μυρωδιά της ανθρωπιάς. Θα έπρεπε οι πάντες να δουν και να ξαναδούν αυτό το έργο. Που, δεν είναι έργο. Είναι η ιστορία της ζωής κάποιων αληθινών ανθρώπων. Που μοιάζει τόσο πολύ με τη δική μας.

Χριστίνα Σαμπανίκου: Γιατί θα γελάσει αλλά και θα συγκινηθεί ακούγοντας για μια περίοδο που η Ελλάδα προσπαθεί να σταθεί στα πόδια της ενώ ο λαός της αντιμετωπίζει την φτώχεια, την πείνα, τον εμφύλιο διχασμό. Θα δει και θα ακούσει οικείες ιστορίες που ανάλογα με την ηλικία του είτε έχει ζήσει, είτε έχει ακούσει από την Μάνα του ή την Γιαγιά του, θα ανασύρει μνήμες. Γιατί μιλάει για καταστάσεις και πρόσωπα που έχουν να κάνουν με τις ρίζες μας, με το παρελθόν μας, με την Ιστορία και τους ανθρώπους του τόπου μας. Άλλωστε αν δεν κατανοήσεις το Χθες, πώς θα καταλάβεις το Σήμερα;

Κική Μαυρίδου: Για τους λόγους που ανέφερα παραπάνω και για να στηρίξει τις προσπάθειες των μικρών θεάτρων κυρίως αυτή τη δύσκολη περίοδο.

Φανή Παλιούρα: Σε μας πρέπει να έρθει κυρίως για τα μπαλέτα! Άντε και αν του έχει λείψει η γιαγιά του και θέλει να χωθεί μέσα στην αγκαλιά της για ένα δίωρο. Να μυρίσει λίγο Αναις Αναις στον λαιμό της και να γευτεί πάλι το παστίτσιο της. Όλο για φαί μιλάω. Ίσως γιατί έχω πολλές μνήμες γύρω από ένα τραπέζι και το έργο μας είναι μνήμες. Μνήμες κάποιου άλλου που στην πορεία καταλαβαίνεις ότι ίσως και να είναι και δικές σου.

Γ.Γ.  Παρουσιάστε μας το δικό σας ρόλο… έχετε κοινά μαζί του;

Μαρία Γράμψα: Ο ρόλος μου, η Αννέττα, είναι μια Λωξάντρα, μια Μάνα Κουράγιο. Από καρδιάς θα ήθελα να πω ότι της μοιάζω, αλλά φοβάμαι ότι απέχω πολύ ακόμη. Για μένα, η Αννέττα είναι ο ορισμός της Μάνας. Αστείρευτη δύναμη κι αστείρευτη αγάπη. Χέρια που στύβουν την πέτρα, και μοιράζουν σε ίσες ποσότητες χάδια και χαστούκια, κατά περίπτωση. Αγαθή καρδιά, τρυφερή, γεμάτη  ενσυναίσθηση, με ατσάλινο περίβλημα. Καρδιά που δεν κλείνει ποτέ για κανέναν, που χωράει τις αδυναμίες όλων, που αντέχει τα χτυπήματα. Πνεύμα αθώο, αλλά κι αιχμηρό, απίστευτα διεισδυτικό, άσχετο με τα επίπεδα μόρφωσης που γράφονται σε χαρτιά. Ψυχή που αγαπάει τη ζωή, και την κοιτάει γενναία στα μάτια, αγαπάει το γέλιο, γλεντάει την κάθε στιγμή που ζει, με όλους τους πόνους και τις πίκρες της. Μακάρι όλοι να είχαμε μέσα μας, ένα κομματάκι από την Αννέττα.

Χριστίνα Σαμπανίκου: Ο ρόλος που υποδύομαι είναι η Ασήμω ή αλλιώς η «Αγία Ασήμω». Μια γυναίκα που έχοντας μείνει χήρα αναγκάζεται να υποδυθεί έναν ρόλο, να εξαπατήσει  για να μπορέσει να μεγαλώσει τα παιδιά της. Γίνεται θρησκόληπτη και συντηρητική από ανάγκη επιβίωσης. Δείχνει αυστηρή αλλά έχει μεγάλη καρδιά και καλοσύνη. Κοινά σημεία μαζί της δεν βρίσκω και ακριβώς αυτό είναι η μαγεία της υποκριτικής. Πως ζεις χαρακτήρες και ζωές που δεν έχουν καμία σχέση με εσένα.

Κική Μαυρίδου: Τον ρόλο μου, προτιμώ να μην τον περιγράψω αλλά να τον ανακαλύψετε  στην παράσταση.

Όχι δεν θεωρώ ότι έχουμε κοινά, πέρα από αυτά που μπορεί να βρει ο καθένας μέσα του σ’ αυτούς τους χαρακτήρες. Την δυσκολία της επιβίωσης σε έναν –ανέκαθεν- σκληρό κόσμο και η προσπάθεια να σηκώνεις πάντα ψηλά το κεφάλι και να λες, σήμερα είναι μια άλλη μέρα, που έχω την τύχη να τη ζήσω.

Φανή Παλιούρα: Δεν ξέρω αν με την Κατινάρα έχω κοινά. Είναι όμως ακριβώς αυτή η γυναίκα που θα ήθελα να γίνω. Κωλοπετσωμένη, καπάτσα, χορτασμένη από έρωτα και καταστροφές πήγε και χώθηκε στην αγκαλιά του Αντόνιο και ας λέει η γειτονιά. Την ζύγιασε καλά την ζωή της η Κατινάρα και κατέληξε νομίζω στο πιο σωστό : “Αν δεν μπορείς να πεις ένα αστείο σε μια κηδεία να κάνεις τον κόσμο να ξεχάσει κάτσε καλύτερα στο σπίτι σου. Αφορμές για να κλάψουμε δεν μας λείπουν, ένα χαμόγελο ρίχτε μας βρε παιδιά να συγχωρεθούν τα πεθαμένα σας”.

Γ.Γ.   Ποια είναι η δική σας “Γυναικεία Ιστορία” που πιστεύετε ότι συνδέεται με το έργο στο οποίο πρωταγωνιστείτε;

Μαρία Γράμψα: Όλες οι γυναίκες έχουμε παρόμοιες ιστορίες, μόνο το σκηνικό αλλάζει. Όλες μας κάποιος μας κορόιδεψε, πολλές δεχτήκαμε βία και δε μιλήσαμε, άλλες κάποια στιγμή καταφέραμε να μιλήσουμε και να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα της ζωής μας. Όλες κάποιος μας υποτίμησε, κάποιος υποβάθμισε τη γνώμη μας, ενώ μπορεί να ξέραμε πολύ καλύτερα απ’ αυτόν. Όλες κάποια στιγμή φοβηθήκαμε όταν περπατούσαμε τη νύχτα, κι όλες ανακουφιστήκαμε όταν φτάσαμε σπίτι. Όλες αγαπήσαμε, χάσαμε ανθρώπους, κλάψαμε, μετανιώσαμε, χαρήκαμε τις επιλογές μας, καμαρώσαμε τα παιδιά μας, χάσαμε τον ύπνο μας από την ανησυχία γι αυτά. Οι γυναίκες και οι ιστορίες τους, από την απαρχή του κόσμου…

Χριστίνα Σαμπανίκου: Η συμμετοχή μου στο κίνημα #MeToo ως μία από τις πρώτες καταγγέλλουσες  που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την σιωπή που κυριαρχούσε τότε. Όλα γίνονταν πίσω από κλειστές πόρτες και ακόμα και όσοι γνώριζαν κρατούσαν το στόμα τους κλειστό. Στη συνέχεια η συμμετοχή μου στην δημιουργία 4 βίντεο για την ενημερωτική καμπάνια «Αποδομώντας Έμφυλα Στερεότυπα» που ήρθε ως συνέχεια της παράστασης «Ανδρόγυνο» που κάναμε με την συνεργάτιδα μου Βίκυ Αδάμου πάλι στο Vault και μιλάει ανοιχτά για όλα τα προβλήματα της έμφυλης βίας και της θέσης της γυναίκας. Όλα αυτά έκαναν τις «Γυναικείες Ιστορίες» ακόμα πιο προσωπικές για εμένα καθώς πραγματεύονται την θεματική στην οποία δραστηριοποιούμαι. Έτσι κάπως όλα συνδέθηκαν και κούμπωσαν ανάμεσα στο Πριν και στο Τώρα, δίνοντας μια ευκαιρία για ακόμα μεγαλύτερη εμβάθυνση.

Κική Μαυρίδου: Δεν είναι κάποια συγκεκριμένη. Είναι όμως πολλές μικρές μνήμες που ξυπνάνε από παρόμοιους χαρακτήρες συγγενών. Θείες, γνωστές. Αφηγήσεις που μεγάλωσες μαζί τους. Εγώ ως πόντια με παππούδες, που ήταν πρόσφυγες από τον πόντο, μεγάλωσα σε μια μητριαρχική οικογένεια, εν μέρει. Οι γυναίκες ήταν η πιο έντονη παρουσία σε όλα τα γεγονότα. Αυτές κόβανε και ράβανε, που λέγανε. Καφές και ιστορίες, άλλοτε μαυροφορεμένες και άλλοτε έγχρωμες όπως το χαμόγελο του έρωτα.

Φανή Παλιούρα: Από τύχη πέρασα τα παιδικά μου χρόνια στην ίδια γειτονιά με αυτές τις γυναίκες. Στην Μουσών στην Νεάπολη. Αυτές τις γυναίκες τις ξέρω όλες. Στην αυλή της μονοκατοικίας μας μαζεύονταν κάθε απόγευμα για καφέ και βανίλια υποβρύχιο. Μάχη έδωσε η μάνα μου να κλειδώσει το βράδυ η πόρτα του σπιτιού. Η ίδια η γιαγιά μου το μόνο που ζήτησε ήταν να την θάψουμε με ένα κόκκινο γαρύφαλλο στο στήθος. Μαράζι που το ‘χε. Σκέψου. Τελευταία έμεινε. Όλες οι φιλενάδες της έφυγαν πρώτες. Στα τελευταία έλεγε “Εεε να φύγω κι εγώ, το μουσείο της Μουσών κατάντησα”.

Στη παράσταση μας, ο θεατής θα γελάσει αλλά και θα συγκινηθεί ακούγοντας για μια περίοδο που η Ελλάδα προσπαθεί να σταθεί στα πόδια της ενώ ο λαός της αντιμετωπίζει την φτώχεια, την πείνα, τον εμφύλιο διχασμό. Θα δει και θα ακούσει οικείες ιστορίες που ανάλογα με την ηλικία του είτε έχει ζήσει, είτε έχει ακούσει από την Μάνα του ή την Γιαγιά του, θα ανασύρει μνήμες.

ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ / Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

Το βιβλίο του Γιώργη Μασσαβέτα «Γυναικείες Ιστορίες» που περιλαμβάνει 16 βιογραφικά διηγήματα μεταφέρεται στο θέατρο σε μια ενιαία παράσταση, σε θεατρική διασκευή – σκηνοθεσία Δημήτρη Καρατζιά, από το Σάββατο 27 Νοεμβρίου, έως την Κυριακή 27 Φεβρουαρίου, κάθε Σάββατο στις 21:15 και Κυριακή στις 18:15, στον Πολυχώρο VAULT.

Λίγα λόγια για το έργο

Ένα ασβεστωμένο πεζούλι μιας φτωχογειτονιάς στην Κοκκινιά είναι το σημείο συνάντησης μιας γυναικοπαρέας. Εκεί, η Αννέτα η Βλάχα, η «Αγία» Ασήμω, η καφετζού η Μαριγώ και η πρώην ελευθέρων ηθών Κατινάρα, για 30 χρόνια, από το 1944 έως το 1974, μοιράζονται τις χαρές και τις λύπες τους. Αφηγούνται τις δικές τους ιστορίες αλλά και των άλλων γυναικών της γειτονιάς, άλλοτε χαμηλόφωνα και συνωμοτικά κι άλλοτε με γέλια και τραγούδια. Πότε με σκληράδα και πότε με τρυφερότητα. Πάντα όμως με πάθος, χιούμορ κι αυτοσαρκασμό.

Την ώρα που ξετυλίγουν το νήμα της ζωής τους, τις αγωνίες, τα βάσανα, τους έρωτες, τις απώλειες, τα οικογενειακά τους δράματα, ταυτόχρονα ξετυλίγεται και η ιστορία της Μεταπολεμικής Ελλάδας. Μέσα από τις εκμυστηρεύσεις τους μαθαίνουμε τον αγώνα τους για επιβίωση, τους  καημούς τους, τα όνειρα για μια καλύτερη ζωή. Όλη την ουσία της ανθρώπινης ζωής, όπως τη βίωσαν οι γυναίκες αυτές. Όπως τη βίωσαν και χιλιάδες άλλες γυναίκες εκείνη την εποχή σε όλη την Ελλάδα. Ίδιες με εκείνες που ακούγαμε από τις γιαγιάδες και τις μανάδες μας όταν ήμασταν παιδιά.

Αστείες και συγκινητικές «Γυναικείες Ιστορίες» που κρυφάκουγε ένας πιτσιρικάς από τις γυναίκες της γειτονιάς του, που συναναστρέφονταν καθημερινά σε ένα πεζούλι στην Κοκκινιά και τις οποίες κατέγραψε, χρόνια μετά, σε 16 βιογραφικά διηγήματα.

Διηγήσεις που περιελάμβαναν από τα πονηρά κουτσομπολιά της γειτονιάς έως τις πιο βαθιές  εκμυστηρεύσεις για τις τραγωδίες της ζωής τους.

Όλα αυτά με φόντο τα πέτρινα χρόνια της Μεταπολεμικής Ελλάδας. Μιας χώρας με έντονες κοινωνικοπολιτικές αλλαγές, γεμάτη τραύματα και πληγές, που προσπαθούσε να σταθεί όρθια, μετά από τρεις πολέμους. Με τους χιλιάδες νεκρούς της Κατοχής και με έναν Εμφύλιο που δίχασε και ρήμαξε τον λαό της. Από τα Δεκεμβριανά και τις αγριότητες του πολέμου, τις εκτελέσεις, τις εξορίες, τις φυλακές, μέχρι τη χούντα.

Μέσα από τις ιστορίες αυτών των γυναικών και την αιχμηρή πένα του Γιώργη Μασσαβέτα θίγονται και καυτηριάζονται θέματα όπως η ενδοοικογενειακή βία, η γυναικοκτονία, η σεξουαλική κακοποίηση, η θέση της γυναίκας σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία, ο φόβος της κοινωνικής κατακραυγής, τα προξενιά, η πορνεία, η μοιχεία, η υπογεννητικότητα, ο αναλφαβητισμός, η θρησκοληψία, ο κομματικός φανατισμός, οι πολιτικές διαμάχες, οι πληγές του πολέμου, τα εγκλήματα του Εμφυλίου, ο ρατσισμός, η προσφυγιά και πάνω από όλα η μητρότητα.

Οι «Γυναικείες Ιστορίες» είναι ένας ύμνος στη γυναικεία φιλία. Στη Γυναίκα. Στην Ελληνίδα Μάνα. Στη μητρότητα. Στη γυναίκα όπου το τετριμμένο ρητό “του παιδιού μου το παιδί, δυο φορές παιδί μου”, παίρνει σάρκα και οστά στα λόγια και στις πράξεις μια αγράμματης Αρβανίτισσας γριάς, που δεν την άφησε η μητέρα της να πάει σχολείο και να μάθει γράμματα, για να μην μάθει να κάνει ραβασάκια και να πιάσει αγαπητικούς!

Μια παράσταση φόρος τιμής στα παιδικά μας χρόνια. Στις μανάδες και γιαγιάδες μας, που με τόσο μόχθο, κόπο και στερήσεις, αλλά πάνω από όλα αγάπη, μεγάλωσαν τα παιδιά και τα εγγόνια τους.

* Η παράσταση πραγματοποιείται με την υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ :

Συγγραφέας: Γιώργης Μασσαβέτας

Δραματουργική επεξεργασία – Θεατρική διασκευή – Σκηνοθεσία: Δημήτρης Καρατζιάς

Πρωτότυπη μουσική / Τραγούδια έναρξης και τέλους (στίχοι-μουσική): Μάνος Αντωνιάδης

Παραδοσιακά τραγούδια ερμηνεία: Μαρία Γράμψα

Διδασκαλία τραγουδιών: Μάνος Αντωνιάδης – Μαρία Γράμψα

Σκηνικά – Κοστούμια: Γιώργος Λιντζέρης

Βοηθός σκηνογράφου: Ανθή Βελουδογιάννη Παρασκευά

Σχεδιασμός Φωτισμών: Βαγγέλης Μούντριχας

Βοηθοί Φωτιστή: Χριστίνα Φυλακτοπούλου / Θοδωρής Μαργαρίτης

Επιμέλεια κίνησης : Έλιο Φοίβος Μπέϊκο

Σύμβουλος Δραματουργίας: Λεωνίδας Παπαδόπουλος

Βοηθός Σκηνοθέτη: Βαγγέλης Λάσκαρης

Β’ Βοηθός Σκηνοθέτη: Αλεξάνδρα Γαϊδατζή

Κινηματογραφιστής – μοντέρ / trailer παράστασης: Στέφανος Κοσμίδης (ORKI)

Αφίσα Παράστασης: Γιάννης Κεντρωτάς

Τεχνικος Ήχου & Φώτων – Φωτογραφίες παράστασης: Χριστίνα Φυλακτοπούλου

Διεύθυνση Παραγωγής: Δήμητρα Γεωργοπούλου

Παραγωγή: Καλλιτεχνικές Επιχειρήσεις Ε. Αντωνιάδης & ΣΙΑ ΟΕ / VAULT Theatre Plus

 

Παίζουν (αλφαβητικά): Μαρία Γράμψα,  Δημήτρης Καρατζιάς,  Κική Μαυρίδου, Φανή Παλιούρα,  Χριστίνα Σαμπανίκου.

 

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ:

Αγορά εισιτηρίων μέσω viva.gr : https://www.viva.gr/tickets/venues/polyxoros-vault/   

Γενική είσοδος:          15 ευρώ

Μειωμένο Εισιτήριο: 12 ευρώ (Φοιτητές / Σπουδαστές / Κάτοχοι Κάρτας Πολυτέκνων / ΑμΕΑ / Άνω                                              των 65 ετών / Κάτοχοι Κάρτας Ανεργίας)

 

*ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΝΑΡΞΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ

*Κατά την είσοδό τους στο θέατρο οι θεατές οφείλουν να επιδεικνύουν πιστοποιητικό εμβολιασμού ή νόσησης, καθώς και πιστοποιητικό ταυτοπροσωπίας (αστυνομική ταυτότητα, διαβατήριο, δίπλωμα οδήγησης). Στη παράσταση θα τηρηθούν όλα τα προβλεπόμενα μέτρα προστασίας από τον Covid-19.

 

Πολυχώρος VAULT THEATRE PLUS

FB Page: http://www.facebook.com/VAULTTheatreGr1

Instagram: vault.theatre.plus (https://www.instagram.com/vault.theatre.plus/?hl=el)

Μελενίκου 26 Γκάζι, Βοτανικός

Πλησιέστερος σταθμός μετρό: Κεραμεικός (8′ περίπου με τα πόδια)

Πληροφορίες (11:00 – 14:00 & 17:00 – 21:00)  : 213 0356472, 6951832070

Προπώληση viva.gr :  https://www.viva.gr/tickets/venues/polyxoros-vault/

Email: vaultvotanikos@gmail.com

 

 

Στη συνέχεια

Σχετικά Άρθρα

Συζήτηση σχετικά με post