του Γιάννη Γαβρίλη

Προσπαθώ, πιστέψτε με, να τους καταλάβω. Τους σημερινούς νεαρούς και νεαρές.

Ακόμη και την γλώσσα που μιλούν!

Ελληνικά μεν, όπου έχουν εντάξει όρους, λέξεις, νοήματα, ως επί το πλείστον της Αγγλικής γλώσσας, που με δυσκολεύουν να τους καταλάβω, πόσο μάλλον να μιλήσω, να συνεννοηθώ μαζί τους και να με καταλάβουν και εκείνοι/ες.

Πόσο πολύ απέχουμε  από την ” Γενιά Ζ” , όπως έχουν κατηγοριοποιηθεί οι σημερινοί νέοι/ες,  ή αλλιώς οι Μετά- millennials ή Γενιά Υ, (τα παιδιά της Χιλιετίας).Τόσο πολύ που τρέχουμε να προλάβουμε την εξέλιξη τους. Την ικανότητα τους στην άμεση κατανόηση και χρήση , την εξοικείωση τους με το Διαδίκτυο που  ταυτίζονται με αυτό. Αυτοί/ες είναι η πρώτη γενιά που δεν γνώρισε την προιντερνετική ζωή, γνωρίζει όμως και πολύ καλά μάλιστα, να χειρίζεται τα ”έξυπνα” τηλεφωνά και δεν διανοείται να ζήσει χωρίς social media. Γι’ αυτό και παράλληλα ονομάζεται και iGen.

Η γενιά, λοιπόν, Ζ.  Που καλούμεθα να την αντιληφθούμε και πάση θυσία να την προσεγγίσουμε. Να συνομιλήσουμε, κυρίως να ζήσουμε αρμονικά μαζί της, αφού νοιαζόμαστε αναμφίβολα για αυτήν. Αυτήν που εμείς φέραμε στον κόσμο… είναι τα παιδιά μας. Να την ακολουθήσουμε και να προσπαθήσουμε να αποφύγει την απογοήτευση, την απόρριψη και .. όπως εκείνη λέει, να γλυτώσει από το ”fucked– up”.

Σκεφτικός βγήκα από την παράσταση που έχει ανέβει στο Θέατρο ΑΛΦΑ-Ληναίος-Φωτίου, (28ης Οκτωβρίου 37), με τον τίτλο ”Φακντ- απ”. Αλλά και τόσο καθησυχασμένος, βλέποντας πως ο Τάσος Ιορδανίδης  κατά την διάρκεια της σχέσης του με νέους ηθοποιούς στον επαγγελματικό του χώρο και συνομίλησε μαζί τους και προσπάθησε να αποκωδικοποιήσει την παρασάγγας διάφορα μαζί τους, να αντιληφθεί τις αγωνίες τους, τα όνειρα τους, τις προσδοκίες τους, τις απογοητεύσεις τους, την ψυχολογία  τους κυρίως.. και να γράψει ένα σημαντικό θεατρικό έργο. Το ”Φακντ απ”.

Σημαντικό (και πρωτότυπο συγχρόνως) γιατί ενώ αποφεύγει την δεδομένη γλώσσα και έκφραση του Θεάτρου, μεταφέρει σε αυτό με τον πιο κατανοητό και εύπεπτο λόγο, όλα όσα απασχολούν τους νέους/ες της εποχής μας. Δεν εξιδανικεύει , δεν είναι το γράψιμο  του θεατρικού αυτού έργου,  παρωχημένο  ή δυσνόητο. Είναι καθαρός λόγος, ειλικρινής, λέει τα πράγματα με τ’ όνομα τους, στοχεύει κέντρο με την έκφραση της ψυχολογικής διάστασης που βιώνουν οι νέοι άνθρωποι, χρησιμοποιώντας την γλώσσα τους με άμεσο τρόπο, προσφέροντας δε σε δυο νέους ηθοποιούς, διαλόγους που μπορούν να αντιληφθούν, εν συνεχεία να ερμηνεύσουν και να εκφραστούν με θεατρική αμεσότητα.

Εντυπωσιακή η Αφροδίτη Λιάντου, υπερβατικός ο Διονύσης Παπανδρέου, που με την εντυπωσιακά σκηνοθετική εμβάθυνση, της Θάλειας Ματίκα, διδαχτήκαν (όσο κι’ αν τους είναι οικείο, γνώριμο το περιβάλλον γύρω από το οποίο περιστρέφεται η δράση του θεατρικού κειμένου) να ενταχθούν στο θεατρικό γίγνεσθαι, να ερμηνεύσουν, ναι μεν τους εαυτούς τους, (που εδώ κι’ αν βρίσκεται η δυσκολία) αλλά κυρίως να εξωτερικεύσουν, θεατρικά και ερμηνευτικά πάντα, όλη την πραγματικότητα της εποχής τους και την ύπαρξη τους σε αυτήν. Μόνο με σωστή σκηνοθετική κατεύθυνση σαν αυτή που υπήρξε από μεριάς της κ .  Ματίκα και μόνο έτσι, η κ. Λιάντου και ο κ. Παπανδρέου ‘τσαλακώνοντας” τους εαυτούς τους, και με σκληρή δουλεία, ξεπέρασαν την όποια θεατρική απειρία τους και δημιούργησαν δυο αυθεντικούς  και πειστικούς  χαρακτήρες, αναδεικνύοντας παράλληλα και το ταλέντο που έχουν στην υποκριτική.

Η δράση του έργου εξελίσσεται σε μια κλινική αντιμετώπισης ψυχικών  νοσημάτων, που θα μπορούσε να είναι και η παραπαίουσα και απάνθρωπη πολύβουη καθημερινότητα σε έναν κόσμο που ”σκοντάφτει”  και προσπαθεί να απεγκλωβιστεί. Το κορίτσι. Και ένα αγόρι. Εκείνος την φωνάζει ”Βλήμα”. Εκείνη;  ”Κεφάλα”. Η αγωνία του αγοριού για το μέλλον του. Ονειρεύεται να γίνει σκηνοθέτης. Το κορίτσι αγαπά το τραγούδι. Ζουν  μια αδιέξοδη ζωή, όλα γύρω τους, τους φαίνονται ”Φακντ απ”. Είναι όμως έτσι; Γιατί υπάρχει και μια λάμψη εκεί γύρω τους που φωτίζει το.. ”Η Ζωή είναι ωραία” όπως και στην ταινία του Ρομπέρτο Μπενίνι. Και οι δυο νέοι το επαναλαμβάνουν. Θέλουν να πειστούν για αυτό. Επιθυμούν να τους καταλάβει κάποιος. Κάποιος να ”μπει” στην δική  τους αίσθηση για την ζωή. Να τους βοηθήσει να μην είναι, να μην αισθάνονται μόνοι τους. Να αποκτήσουν έναν σύμμαχο. Έναν συνοδοιπόρο. Για το πριν, το τώρα και το μετά. Το κορίτσι φοβάται. Διακατέχεται από επιφυλακτικότητα. Το αγόρι πιο εξωστρεφής χαρακτήρας θέλει να τολμήσει. Να πείσει και το κορίτσι να τον ακολουθήσει. Για κάτι που θα φωτίσει τα σκοτάδια της ψυχής τους. Για κάτι λαμπερό και αισιόδοξο. Η Ελπίδα υπάρχει. Τον δικό τους ανασφαλή κόσμο, ναι, μπορούν να τον αλλάξουν. Μαζί. Ο ένας δίπλα στον άλλο. Ως ένα. Και βέβαια, θα ξεφύγουν. Θα βοηθήσει και ο Έρωτας.

Με το λιτό σκηνικό του Κωνσταντίνου Σκουρλέτη, και την μουσική επιμέλεια της ίδιας της  Αφροδίτης Λιάντου, είναι η παράσταση που ”ΔΕΝ” (όπως έχει καταχωρηθεί) ανήκει απαραίτητα στον χώρο του εφηβικού θεάτρου, αλλά (εκφράζω προσωπική γνώμη) τον ξεπερνά και αφόρα και όσους/ες έχουν προ πολλού περάσει την εφηβεία τους, είναι ίσως πλέον και γονείς και η παράσταση χωρίς να έχει διδακτικό χαρακτήρα, εδραιώνει την πεποίθηση ότι θα μπορούσαμε εμείς οι μεγαλύτεροι να προσεγγίσουμε τους νεαρούς/ες μας και να πορευτούμε μαζί, χωρίς αποκλεισμούς και αρνητικά σχόλια ή συμπεριφορές.  Όπως ακριβώς έκαναν και οι δημιουργοί αυτής της παράστασης. Γιατί μπορεί να εξοβελιστεί το ”Φακντ απ”.

Κάθε Σάββατο στις 18:30 και Κυριακή στις 21:30

στο Θέατρο Άλφα – Ληναίος – Φωτίου (28ης Οκτωβρίου 37)