του Γιάννη Γαβρίλη

Τι είναι αυτό που κρατεί δυο ανθρώπους σε άρρηκτα δεσμά;

Ποιος είναι εκείνος/η που προσπαθεί να επιβληθεί στον/ην άλλο/η και γιατί;

Πρέπει;

Ποιος άγραφος νόμος το ορίζει αυτό. Ποια κοινωνική συνιστώσα επιτρέπει την επικυριαρχία.

Υπάρχει σε μια κοινή ζωή ο θύτης και το θύμα;

Φαίνεται πως τέτοιου είδους ερωτήματα, όσο και κάποια προσωπικά βιώματα οδήγησαν την νεαρή ηθοποιό και πρώιμη θεατρική συγγραφέα Κατερίνα Αντωνιάδου να γράψει το θεατρικό έργο και να του δώσει τον τίτλο ”Χόρεψε με Πατερά”. Περίεργος τίτλος θα πείτε. Και εγώ αυτό σκέφτηκα. Κατά την παρακολούθηση της παράστασης του, που έχει ανέβει στο Studio του Θεάτρου ”ΑΡΓΩ”, κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.00 ενώ παράλληλα παρουσιάζεται και σε επιλεγμένα Θέατρα της περιφέρειας, κάθε άλλο παρά περίεργος μου φάνηκε. Τραγικός ναι. Παρακλητικός επίσης.

Μα… περισσότερο μια κραυγή. Μια κραυγή που θέλει να απελευθερώσει το άτομο που την κραυγάζει. Που θέλει να σπάσει τα δεσμά που κρατούν σε συναισθηματική και πρακτική αιχμαλωσία. Όχι, δεν θα επιτρέψει πλέον την επιβολή, την εξάρτηση, τον καταναγκασμό. Και κραυγάζει και εκλιπαρεί και απαιτεί και εννοεί την ύπαρξη ενσυναίσθησης, την τρυφερότητα που δεν υπήρξε ποτέ, αυτήν που δίνει εκείνη, μα και την απεμπολεί.

Μια κόρη και ένας Πατέρας. Εκείνη υποχρεώνεται να τον προσέχει. Εκείνος πάσχει από άνοια. Δεν καταλαβαίνει (μήπως το χρησιμοποιεί;), μπερδεύει πρόσωπα και γεγονότα, ζει στον δικό του διασαλευμένο  κόσμο που του επιβάλλει η ασθένεια του, δεν αναγνωρίζει την κόρη του και προσπαθεί να την βγάλει έξω από το σπίτι του,  θεωρώντας την παρείσακτη, συνομιλεί με ένα ανύπαρκτο φίλο που τον έχει πλάσει, ως αναγκαίο, μέσα στην ασθενική μοναξιά που βιώνει. Θέλει και πιστεύει ότι η δουλεία του είναι να ”πετάει αεροπλάνα”. Υπάλληλος σε τράπεζα ήταν. Ανατρέχει μέσα από την σύγχυση του μυαλού του στην βρεφική του ηλικία, καλεί την μητέρα του, τραγουδάει παραδοσιακά τραγούδια του τόπου του. Όμως δεν επικοινωνεί με το τώρα. Μια τραγική μορφή που όμως στην νεότερη ηλικία του και αυταρχικός ήταν και αδιάφορος για την οικογένεια που δημιούργησε. Θέλει άραγε  να εξιλεωθεί; Τώρα πια είναι αργά.

Και η κόρη. Παλεύει με την υποχρέωση, με τα συναισθήματα της για αυτόν, αλλά κυρίως με την ανάγκη της να απελευθερωθεί από την επικυριαρχία του, από την κακομεταχείριση του, από την αδιαφορία του για αυτήν και τον αδελφό της, από την ανύπαρκτη ”αγάπη” του. Μια σχέση αγάπης και μίσους; Μια σχέση που εκείνη αποζητά την αποβολή της, την απεξάρτηση της, την συναισθηματική ελευθερία της. Να φύγει θέλει από όλα αυτά. Να αποδεσμευτεί. Να λυτρωθεί. Το ”Σύνδρομο της Στοκχόλμης” όμως είναι ισχυρό. Με τον καταπιεστή σου δένεσαι και τον κατανοείς. Και εδώ είναι το τραγικότερο. Γιατί στην προκείμενη περίπτωση, αυτός είναι ο Πατέρας. Και σε μια τέτοια κατάσταση. Ναι, εκείνη άργησε να α εξαρτηθεί. Τώρα κάνει την επανάσταση της, μα είναι άκαιρη. Τώρα που εκείνος δεν καταλαβαίνει και εκείνη προσπαθεί να τον συνετίσει, να τον κάνει να ζητήσει έστω μια συγγνώμη. Είναι πολύ αργά. Και το ξέρει. Παρ’ όλα αυτά του μιλάει. Και τον βρίζει. Και τον κατηγορεί για όσα, ως άνθρωπος, και εκείνη κουβαλάει και την στοιχειώνουν.

Θα υπάρξει τελικά μια δικαίωση; Θα βρεθεί έστω και ένα ψήγμα εξιλέωσης. Μια αγκαλιά και μόνο αρκεί;

Όλα αυτά με κατανοητό τρόπο εξελίσσονται επί σκηνής, μέσα από ένα θεατρικό κείμενο που έχει τις απαιτούμενες ρωγμές του, έχει την δυναμική να μιλήσει στον θεατή και να τον κάνει συμμέτοχο, με λόγια ευκολονόητα… μα πάνω από όλα μέσω των  εξαιρετικών  ερμηνειών, που παραπέμπουν στην απλή και ευφρόσυνη μορφή του Θεάτρου. Τίποτα δεν φαίνεται προσποιητό, έστω κι’ αν η υπόκριση εμπεριέχει και την προσποίηση.

Όλα φαίνονται αληθινά, υπαρκτά, ειλικρινή. Και αυτό οφείλεται από την μια, στην πειθώ, στην εμπειρία, στην μακροχρόνια συμμετοχή του στο Θέατρο, του σημαντικού μας ηθοποιού Γιώργου Αρμένη. Που ξέρει (και διδάσκει)  την υποκριτική, ξέρει πως να σταθεί, πως και ποτέ να μιλήσει, πως σε δεδομένες στιγμές και όταν δεν μιλάει, να αντιδρά με απλές αλλά ουσιαστικές εκφράσεις, με σωστή σωματική τοποθέτηση επί της σκηνής, με την δυναμική της αντίδρασης και αντίθεσης σε σχέση με την εξέλιξη της δράσης.

Από την άλλη,  απολαύσαμε την Κατερίνα Αντωνιάδου (μαθήτρια του κ. Αρμένη) για την πειστικότητα της, για την υποκριτική της αμεσότητα, για την ευκολία που επιδεικνύει στις εναλλαγές (που δεν είναι και λίγες σε αυτόν τον δύσκολο υποκριτικά ρόλο) μεταξύ θυμού, αποδοχής, εξαλλοσύνης, υστερίας που πλέον έτσι έχει διαμορφωθεί ο χαρακτήρας της. Να αντιδρά, εκεί όπου την έχουν οδηγήσει η συνθήκες του μεγαλώματος της, όσο και η  ανασφάλεια που νοιώθει θεωρώντας και τον ίδιο της τον εαυτό , την υπόσταση της,  μηδαμινή.

Επίσης ο κ. Αρμένης έχει σκηνοθετήσει την παράσταση με ποιοτική ηπιότητα, αφήνοντας χωρίς προοικονομία την δράση και την αντίδραση της να εξελίσσονται, θα έλεγα να προκύπτουν, φυσικά, φυσιολογικά όπως οι ανθρώπινες μας αντιδράσεις.

Άξια συμπληρώνουν την παράσταση… οι πρωτότυπες μουσικές συνθέσεις του Βασίλη Κονταξή, το σκηνικό και η ενδυματολογία του Κωνσταντίνου Γιαννιώτη, οι φωτισμοί του Θοδωρή Γκόγκου.

Μια παράσταση που επιδέχεται ποικίλων ερμηνειών, προκαλεί μετά την θέαση της την συζήτηση, προβάλει χωρίς διδακτισμό την έλλειψη επικοινωνίας, την έλλειψη κατανόησης, την πραγματικότητα της ηθελημένης απόστασης από το οικείο περιβάλλον που δημιουργείται μεν, αλλά δεν υποστηρίζεται εν συνεχεία. Η όλη αντήχηση της καθημερινότητας μας, είναι η παράσταση.

Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.00 στο Studio του Θεάτρου ”ΑΡΓΩ” (Ελευσινίων 13-15, Στάση Μετρό Μεταξουργείο) και σε πανελλήνια περιοδεία.

Σταθμοί περιοδείας 

Πέμπτη 25 Απριλίου- 21.00 – ΜΥΤΙΛΗΝΗ- Δημοτικό Θέατρο Μυτιλήνης

Πέμπτη 9 Μαΐου- 21.00- ΣΟΥΦΛΙ- Δημοτικό Θέατρο Σουφλίου

Παρασκευή 10 Μαΐου- 21.00- ΔΙΔΥΜΟΤΕΙΧΟ- Δημοτικό Αμφιθέατρο Διδυμοτείχου

Σάββατο 11 Μαΐου -21.00- ΟΡΕΣΤΕΙΑΔΑ- Θέατρο Διόνυσος

Κυριακή 12 Μαΐου- 20.00 – ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ- Πνευματικό Κέντρο Ιεράς Μητρόπολης

Δευτέρα 13 και Τρίτη 14 Μαΐου -21.00 ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ- Θέατρο ”Αμαλία”

Πέμπτη 16 Μαΐου- 21.00- ΚΡΑΝΙΔΙ- Πολυχώρος ARTiki

Παρασκευή 17 Μαΐου – 21.00- ΑΡΓΟΣ- Αιθ. Τέχνης-Πολιτισμού ”Μέγας Αλέξανδρος”

Σάββατο 18 Μαΐου -21.00- ΠΑΤΡΑ- Θέατρο ”Πάνθεον”