Γράφει ο Γιάννης Γαβρίλης

Πόση μεγάλη σημασία έχει η υποκριτική στο Θέατρο έχω αναφερθεί αρκετές φορές σε παλαιοτέρα εγγραφόμενα μου.

Ποσό αποδοτική , ευφροσύνη και επιβλητική, ώστε να προκαλέσει την συγκέντρωση του θεατρικού θεατή και να τον εισαγάγει στην δράση του έργου που παρακολουθεί, είναι η ερμηνεία του ηθοποιού και ποσό μεγάλο ρόλο ”παίζει” το ”παίξιμο” του, θεωρώ ότι είναι αυτονόητο. Εξ άλλου για αυτό υπάρχει , εκεί, στην σκηνή, ο ηθοποιός. Για να ”τσαλακωθεί”, να ”μεταβληθεί” και να” γίνει” ο ήρωας που καλέστηκε να ερμηνεύσει.

Παρακολούθησα την παράσταση ”Φαίδρας (Ά)τοπος” που μέσω του, άκρως ενδιαφέροντος  βιβλίου της φιλολόγου  Δήμητρας Μήττα, που εδώ πήρε θεατρική μορφή, απήλαυσα μια ερμηνεία που μου επέβαλε την…προσήλωση. Η  Ηρώ Μουκίου  δεν ερμήνευσε επαγγελματικά. Η  Ηρώ Μουκίου δεν ενδύθηκε απλώς την Φαίδρα της κ. Μήττα. Ούτε υποδύθηκε απλώς  με πειθαρχία, με θεατρική υποκριτική πειστικότητα, με απεύθυνση  και ακολουθώντας πιστά τις οδηγίες και την ευρηματικότητα του σκηνοθέτη της,  Αντώνη Καραγιάννη που η ικανή σκηνοθετική του ματιά δημιούργησε την θεατρική μεταφορά του βιβλίου.

Η Ηρώ Μουκίου, επί σκηνής ”απογειώθηκε”. Συνομίλησε  και προσδιόρισε την  αυτοκριτική της ”ΓΥΝΑΙΚΑΣ” αιώνιο θύμα και θύτης συγχρόνως, και δια μέσου των μελωδιών που αιωρήθηκαν στον χώρο από  τους ήχους της αρχαίας επτάχορδης λύρας, δια χειρός του σπουδαίου Νίκου Ξανθούλη που και εκείνος ήταν επί σκηνής.

«Ο μύθος μου, η ζωή μου, ό, τι απέμεινε απ’ αυτήν. Τα γεγονότα, οι συνέπειες… Το ίδιο θα μείνει σε όλους σας… Για ό,τι έγινε θέλω επιτέλους να μιλήσω. Εγώ, όχι οι άλλοι… Είμαι η Φαίδρα… Φαίδρα, φαιδρή, λαμπερή, φως, φαεινή. Εγώ η σκοτεινή…»

Βρέθηκε η κ. Μουκίου με το κόκκινο φόρεμα, ενδυματολογική αναφορά στον Ερώτα και στο Αίμα… (και πήρε και εμάς μαζί της) σε ένα άλλο επίπεδο υποκριτικής. Σε μια υπερβατική και ατμοσφαιρική διάσταση   απόδοσης συναισθημάτων, συμβολισμών, εκφοράς λόγου, κίνησης . Ολοζώντανος ο Μύθος της Φαίδρας και του Ιππόλυτου που ενέπνευσε τον Ευριπίδη να γράψει την Τραγωδία του ”Ιππόλυτος” αλλά και τον Σενέκα και τον 17ο Αιώνα τον Ρακίνα, σε μια σύγχρονη απόδοση, απόλυτα σημερινή  με τις καίριες αναφορές σε γεγονότα και κοινωνικούς προβληματισμούς  (ανισότητα, αυτοδιάθεση, απαγορευμένος (;) Έρωτας, σαρκική επιθυμία, Τιμωρία, αυτοχειρία )…  ήρθε και στη σκηνή του ”Θεάτρου ”Εν Αθήναις” της οδού Ιάκχου 19  στο Γκάζι, (μετά τις παραστάσεις στην Θεσσαλονίκη), σε παραγωγή του VAULT Theatre Plus για να παρουσιάζεται κάθε Κυριακή στις 18.00. μέχρι τις 10 Μαρτίου.