Γράφει ο Γιάννης Γαβρίλης

Που ανέβηκε στις 4 και 5 Ιουλίου, στο Μικρό Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου, στα πλαίσια του κύκλου του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, Contemporary Ancients, όπου σύγχρονοι συγγραφείς, εμπνεόμενοι από την Αρχαία Γραμματεία μας, δημιουργούν καινούρια θεατρικά έργα.

Αυτό όμως που παρακολουθήσαμε το βράδυ του Σαββάτου 5 Ιουλίου, δεν ήταν ένα ακόμη θεατρικό έργο.

Ήταν μια καταβύθιση στις ενδόμυχες αισθήσεις μας και στα παραμελημένα αισθήματα μας.

Ήταν μια ποιητική, αισθηματική, ατμοσφαιρική, περιρέουσα τρυφεράδα σαν περιήγηση- αναφορά στις παραδοσιακές μας παραλογές, αυτές που τόσο εντατικά έχουν μυθική, εξωλογική μορφή καθώς επεξεργάζονται ένα παλαιότερο υλικό εντός μιας φυσικής συμπεριφοράς. Καθώς, αναφέρονται σε πρόσωπα που μπορεί να μην έζησαν ποτέ να είναι φανταστικά πλάσματα.

Ο Κυριάκος Χαρίτος γράφει ένα θεατρικό έργο με αφορμή την ‘’Αντιγόνη’’ του Σοφοκλή, ξεπερνώντας με σαφή τρόπο τον Μύθο, που ενέπνευσε τον Σοφοκλή να γράψει αυτή του την Τραγωδία. Εδώ τα πράγματα αποκτούν μια άλλη διάσταση, μετατοπίζονται στην επαρχία, που αποκλεισμένη από την επίπλαστη πραγματικότητα των πόλεων, αγωνίζεται να υπερνικήσει την διάχυτη μοναξιά των κατοίκων της και να υπερπηδήσει όσα την καθιστούν, αποκλεισμένη.

Η Αντιγόνη αντιστέκεται, βρίσκεται απέναντι από τις επιταγές – επιβουλές της Εξουσίας. Οι ήρωες του Χαρίτου, προσομοιάζουν με τους Σοφόκλειους ήρωες και αναδεικνύονται σε εκφραστές της αδιεξοδικής τους πραγματικότητας, μέσα από την εκφορά του πεζού ή έμμετρου λόγου, του τραγουδιού και της αργής κίνησης, με οδηγό την πεμπτουσίας της λυρικότητας.

Το ενδιαφέρον, από πολλές απόψεις, θεατρικό κείμενο, ανέλαβε να το μεταφέρει στην σκηνή του Μικρού Θέατρου της Επιδαύρου η Όλια Λαζαρίδου. Φαντάστηκε και ‘’έστησε’’ ένα καφενείο σαν αυτά που ακόμη συναντούμε στην Ελληνική επαρχία (σκηνικό και κοστούμια Άγγελος Μέντης), όπου όμως το φαντασιακό επικρατεί μετατρέποντας τραπέζια και καρέκλες, μαύρου χρώματος, σε αντικείμενα έκφρασης. Τραπέζια που η επιφάνεια τους εμπεριέχει νερό, απ’ όπου προήλθε η Ζωή και μέσα σε αυτό κατοπτρίζονται τα πρόσωπα, επιπλέουν ή γίνονται ένα με αυτό, τα σώματα, που αντιστέκονται, διαταράζοντας το, προκαλώντας λες, τα λιμνάζοντα να αποκτήσουν ζωντάνια, από τα πόδια που τα αναταράσσουν. Με καρέκλες που ακόμα έχουν επάνω τους την ύπαρξη όσων κάθισαν σε αυτές, υπό μορφή κολλημένων στη πλάτη, φωτογραφιών Η Όλια Λαζαρίδου ακολουθώντας και ξετυλίγοντας το νήμα του Μύθου, προβάλει  τους ήρωες του έργου, ταυτίζοντας τους με τους ήρωες της Σοφόκλειάς Τραγωδίας. Επιτρέποντας στους ηθοποιούς να ερμηνεύσουν τους χαρακτήρες που περιγράφει ο Χαρίτος με τον Κρέοντα ή την Αντιγόνη, με την Ισμήνη ή τον Αίμωνα, τον Ετεοκλή και τον Πολυνείκη, την Ευριδίκη. Η συνύπαρξη-συνδιαλλαγή προσωπικοτήτων του Μύθου και του Τώρα. Η Ψυχή αφουγκράζεται το παρελθόν και οδηγείται στην αποτροπή του αποκλεισμού, της Μοναξιάς  Αν μη τι άλλο, παλεύει να απεξαρτηθεί. Είναι ο κύκλος της Ζωής που μια αποδομείται και μια ανασυγκροτείται.

Μαζί με την Όλια Λαζαρίδου επί σκηνής τρεις ακόμη ηθοποιοί που επιλέγουν να ξεπεράσουν την τακτική της υπόκρισης και να ταυτιστούν με τους ήρωές.

Αλεξάνδρα Καζάζου, Βασίλης Τρυφουλτσάνης και  Γιάννης Ψαλλιδάκος (που έχει κάνει και την Φωνητική Διδασκαλία), την Νικολέττας Ξεναρίου να διδάσκει την κίνηση και του Γιαν Βαν Αγγελόπουλου στην Μουσική, η βραδινή εκείνη παράσταση μας γέμισε λαμπρό φως με την θεατρική της ειλικρίνεια, την λυρικότητα της, την συναισθηματικότητα της, την ποιητικότητα της. Σπανίζουν στις μέρες μας τέτοιες παραστάσεις.