Του Γιάννη Γαβρίλη

Τι κρύβεται, άραγε, πίσω από αυτή τη φράση;

Μήπως μια απλή επιθυμία ή μήπως μια βαθιά ανάγκη. Ανάγκη στήριξης, η ανάγκη της συνέχισης μιας κοινής ζωής που πάει να διαλυθεί, που, τελικά, δεν αρκεί να αγαπάς ή να ποθείς τον, την σύντροφό σου. Δεν φτάνει να επιθυμείς την κοινή πορεία στη ζωή, δεν αρκεί να υποχωρείς, να ανέχεσαι, να εθελοτυφλείς ακόμη και να δικαιολογείς τα λάθη, τις εκτροπές, τις αδυναμίες, τις εξάρσεις του άλλου. Της άλλης. Της γυναίκας που είναι ”το έτερο σου ήμισυ”. Του άντρα που ”θα είσαι, (ορκίστηκες)!, μια ζωή μαζί του”.

Γιατί, ως ανθρώπινα όντα, φυσικό επακόλουθο είναι και νομοτελειακό, να αλλάζουμε. Να χανόμαστε, να μας παρασύρει ο τρόπος που μας επιβάλλει να ζήσουμε, η άτεγκτη καθημερινότητα μας, που…ασφαλώς, εμείς είμαστε υπεύθυνοι για αυτήν και τον διαλυτικό ορισμό της. Πόσο γερές βάσεις έχουμε ”χτίσει”, για την συνέχιση της σχέσης. Πόσο έχουμε το θάρρος, τη τόλμη να ζήσουμε μια ολόκληρη ζωή με τον ίδιο άνθρωπο, με αυτόν, αυτήν που κάποτε διαλέξαμε και πιστέψαμε σε αυτόν ή αυτή, που, κάποτε, τον θαυμάσαμε, εν συνεχεία την εξιδανικεύσαμε, μα… τώρα πια δεν μας προσφέρει αυτό για το οποίο θελήσαμε να είμαστε μαζί. Η κοινή ζωή φταίει; Φταίει, η απειλητική απομυθοποίηση; Φταίει μόνο ο ένας; Ποιός έχει κάνει πρώτος το λάθος; Ποία δεν αντέχει άλλο; Ποιός δεν θέλει να προσφέρει πλέον. Ποιά, την έχουν κουράσει οι παλινωδίες, η αφέλεια, η αδιαφορία; Με ποιό κουράγιο να γίνει μια προσπάθεια για το ”να ξαναβρεθούμε”, να ”ξαναπροχωρήσουμε” μαζί. Να ομολογήσουμε, εν τέλει, πως ”θέλω να σου κρατάω το χέρι” και…

…όλα αυτά να γίνουν και μια θεατρική παράσταση;

Γιατί αυτό, ακριβώς, έχει γίνει με αφορμή για τον τίτλο αλλά και το νόημα του θεατρικού έργου που παίζεται στο Θέατρο ”ΑΛΦΑ-Ληναίου-Φωτίου” στη συμβολή των οδών Πατησίων 37 και Στουρνάρη 51, το τραγούδι του 1964 των Beatles ”I want to hold your hand”.

Γιατί αρκεί ένα σιγοψιθύρισμα του τραγουδιού αυτού, εν μέσω καραντίνας να εμπνεύσει για να γραφτεί ένα θεατρικό κείμενο που εμπεριέχει και βιωματικά στοιχεία (14 χρόνια κοινής ζωής, τη γέννηση των παιδιών , τη ζωή στο σπίτι, τη κοινή επαγγελματική πορεία).

Γιατί έτσι έγινε μια μέρα από εκείνες τις μοναχικές ημέρες της καραντίνας μας. Η Θάλεια Ματίκα σιγοτραγουδούσε και ο σύντροφός της Τάσος Ιορδανίδης ”παρασύρθηκε” να γράψει αυτό το θεατρικό έργο που παίζεται από τις 22 Οκτωβρίου στο συγκεκριμένο θέατρο, του οποίου έχει αναλάβει και την καλλιτεχνική του Διεύθυνση.

Αυτό το έργο παρακολουθήσαμε (και ανταλλάσαμε κλεφτές και εννίοτε ευθείες ματιές με την σύζυγο μου). Και αυτό είναι που το κάνει να ξεχωρίζει. Ξεχωρίζει για την ειλικρίνεια του, για τον αυθορμητισμό του, για τις αλήθειες που εκφράζονται από τον Τάσο και την Θάλεια που ερμηνεύουν και προβάλουν από κει πάνω απ’ το θεατρικό σανίδι όλα αυτά που η σχέση ενός παντρεμένου ζευγαριού, άμεσα ή έμμεσα και χωρίς πολλές περιστροφές μπορεί να βιώσει.

Και βέβαια είναι τόσο καλές οι ερμηνείες τους, όπως και η σκηνοθετική ματιά της Θάλειας Ματίκα, που δεν σου αφήνουν περιθώρια να ”ξεφύγεις”, να νοιώσεις ότι βλέπεις, απλώς, ένα θεατρικό έργο διάρκειας 90 λεπτών. Η αμεσότητα του σε ”κρατάει” σε ένταση, σε εγρήγορση, αλλά και με το μεγάλο ”ατού” του. Που  είναι η δράση και η αντίδραση του. Τίποτα δεν σε προϊδεάζει. Τίποτα δεν μπορείς να υποψιαστείς για το που θα καταλήξει αυτή η θεατρική συνθήκη των συναντήσεων ενός άντρα και μιας γυναίκας σε ένα ξενοδοχείο ημιδιαμονής. Ούτε να προβλέψεις καν, την συνέχεια, πόσο μάλλον το απρόσμενο τέλος. Ή και αν κάτι υποψιαστείς, καθόλου σίγουρος δεν είσαι! Σημαντικό στοιχείο για την ποιότητα και την ορθή προβολή ενός θεατρικού έργου, όσο και για την οξυδέρκεια του συγγραφέα του. Εν προκειμένω, του Τάσου Ιορδανίδη.

Ασφαλώς και συνετέλεσαν καθοριστικά… το σκηνικό που σχεδίασε (όπως και τα κοστούμια) η Ηλένια Δουλαδήρη, η Μουσική Επιμέλεια (και αυτή) της Θάλειας Ματίκα, οι υποβλητικοί φωτισμοί της Ζωής Μολυβδά-Φαμέλη.

Μια παράσταση που κρίνεται από τον θεατή της μέχρι την τελευταία της πράξη, που δεν υπονοεί τίποτα, αλλά και δεν υποκρύπτει, (για ”αβανταδόρικους” θεατρικούς λόγους), απολύτως τίποτα. Γιατί ούτε θέλει, ούτε επιδιώκει, ούτε απευθύνεται στον θεατή για να τον διασκεδάσει με τσιτάτα και αδόκιμους αστεϊσμούς. Το όποιο χιούμορ εμπεριέχεται, προκαλείται από την αμεσότητα των ερμηνειών, την δράση του και, κυρίως, από την έξυπνη και ευρηματική γραφή του κειμένου του, που επί της ουσίας ομολόγει, έστω κι’ αν πήγαν στραβά τα πράγματα πως… ”Θέλω να σου κρατάω το χέρι”.

ΘΕΑΤΡΟ ΑΛΦΑ – ΛΗΝΑΙΟΣ-ΦΩΤΙΟΥ

Ημέρες και ώρες παραστάσεων:

Παρασκευή: 21.00

Σάββατο: 21.00

Κυριακή: 19.00

Η προπώληση πραγματοποιείται ηλεκτρονικά: https://www.viva.gr/tickets/theater/alfa/thelo-na-sou-kratao-to-cheri/