Χαρακτήρα εμμονής λαμβάνουν πλέον οι απαιτήσεις των εκπροσώπων των θεσμών, παρά τις μεγάλες υποχωρήσεις από την πλευρά της Ελληνικής Κυβέρνησης.

Το πρόβλημα της τεχνοκρατικής πλευράς των πιστωτών ξεκινά από την επιμονή τους να μην θέλουν να δεχθούν τη συμφωνία της 20^ης Φεβρουαρίου. Στο μυαλό τους έχουν ως αρχή το μνημόνιο και τίποτε άλλο.  Προφανώς η διαδρομή μνημόνιο – 20^η Φεβρουαρίου, για τους δανειστές καταλήγει και πάλι στο μνημόνιο.

Τα μεγάλα αγκάθια που βάζει η πλευρά των δανειστών για την ολοκλήρωση της συμφωνίας είναι τρία. Το δημοσιονομικό, τα εργασιακά και οι συντάξεις. Στο δημοσιονομικό κενό που προκύπτει, σύμφωνα με πληροφορίες μας, η απόσταση που μας χωρίζει είναι απόσταση αρκετών δις ευρώ, που αντίστοιχα θα σημάνουν μέτρα από την Ελληνική πλευρά. Να σημειώσουμε εδώ, ότι η Ελληνική πλευρά φαίνεται να έχει αποδεχθεί τις συνεχείς αξιολογήσεις, κάτι για το οποίο επέμεναν οι δανειστές.

Στα άλλα δύο επίμαχα σημεία της διαπραγμάτευσης (εργασιακά και συντάξεις), έχουν επίσης γίνει μεγάλες υποχωρήσεις από την Ελλάδα, καθώς πληροφορούμεθα εγκύρως ότι έχουμε αποδεχθεί:

• να μην υπάρξει η 13^η σύνταξη,
• να σταματήσουν οι πρόωρες συνταξιοδοτήσεις,
• να γίνει ενοποίηση των ασφαλιστικών ταμείων και τέλος
• οπισθοχωρούμε και στο θέμα των συλλογικών συμβάσεων εργασίας.

Στη φάση που βρισκόμαστε η πλευρά των δανειστών αναγνωρίζει πλέον ότι από την Ελληνική Κυβέρνηση υπάρχει «καλή θέληση», φαίνεται όμως ότι κάτι τέτοιο δεν τους αρκεί και πιέζουν όλο και περισσότερο, χωρίς όπως μας λένε να λαμβάνουν υπόψη τους την πολιτική διάσταση του πράγματος, την οποία και προσπαθούν να παρακάμψουν, όπως ο διάβολος το λιβάνι.